บทที่ 256 ปากไม่ตรงกับใจ

เฉียวหยู่โม่ส่งน้ำแร่ให้หยุนฉี เธอรับมันโดยอัตโนมัติ ขยับฝ่ามือออกจากไหล่ของซิวเจ๋อทันที

เฉียวหยู่โม่ส่งน้ำอีกขวดหนึ่งให้ซิวเจ๋อนิ่งๆ “เมื่อครู่คุยอะไรกัน มีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ”

เหลิงหยุนฉีที่กำลังบิดฝาขวดนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อครู่เธอดูมีความสุขมากเลยเหรอ

ซิวเจ๋อเม้มปาก “ไม่มีอะไร แค่คุยกันเรื่องBrand Ambassador”

เขาไม่รู้ว่าเฉียวหยู่โม่เฉลียวฉลาดมากหรือว่ามีเรื่องอะไรอีก เมื่อวานเหลิงหยุนฉีแสดงในสนามได้อย่างน่าอัศจรรย์ โดยที่เขาไม่ได้ถามแม้แต่คำเดียว

การแสดงของเธอเมื่อวานเทียบเท่ากับนักแข่งรถมืออาชีพ แต่เขากลับไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด...

ซิวเจ๋อต้องยอมรับว่าเขาเคยไปมาหลายประเทศ คนที่ยากแท้หยั่งถึงอย่างเฉียวหยู่โม่แทบไม่เคยพบ

เฉียวหยู่โม่ได้ยินเขาพูดเรื่อง Brand Ambassador ก็พยักหน้าเบาๆ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ

ทั้งสามคนเดินตามถนนวงแหวนรอบเกาะ

กระทั่งถึงห้องอาหาร บังเอิญเป็นชั่วโมงเร่งด่วนสำหรับอาหารเช้า มันคึกคักมาก เหลิงหยุนฉีตั้งใจหันมองไปรอบๆ แต่ไม่พบพวกโจวหยุนเลยอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าขำ

วันหยุดพักผ่อนอะไร ที่จริงแค่เอาเวลามานอนตื่นสายสิไม่ว่า

ซิวเจ๋ออยู่ต่างประเทศมาหลายปี ที่อื่นๆ ก็ปรับตัวได้ค่อนข้างดี ยกเว้นในจีนที่ท้องไส้ปั่นป่วน กินอาหารต่างประเทศทุกวัน นอกจากสเต็กแล้ว ยังมีพิซซ่า อย่างมากที่สุดบางครั้งก็มีแฮมเบอร์เกอร์เพิ่มเข้าไปด้วย เขาเป็นนักแข่งรถ ไม่มีเวลาว่างวิ่งไปทานอาหารมื้อใหญ่ที่กินเวลาถึงสองชั่วโมงจึงจะเสร็จ ดังนั้นเมื่อเห็นอาหารจีนต้นตำรับเหล่านี้ก็รู้สึกผ่อนคลายสบายใจ หลังจากเดินวนรอบบริเวณห้องอาหาร พบว่ามีติ่มซำกวางตุ้ง แต่เกี๊ยวกุ้งและขนมจีบแบบแห้งล้วนทำสดใหม่ มันต้องต่อคิว ดังนั้นเขาจึงยืนต่อแถวรอ

เฉียวหยู่โม่กับเหลิงหยุนฉีเดินไปยังมุมอาหารอันตระการตา มือข้างหนึ่งถือจาน มืออีกข้างคีบเค้กขึ้นมา

“คุณเริ่มออกกำลังกายได้แค่ 4 วัน กล้ามเนื้อยังปรับตัวให้เข้ากับการออกกำลังกายที่มีความเข้มข้นสูงได้ไม่เต็มที่ หลังอาหารเช้าทางที่ดีควรกลับไปนอนที่ห้องอีกหน่อยแล้วค่อยไปทะเล ไม่อย่างนั้นร่างกายจะรับไม่ไหว”

เฉียวหยู่โม่รู้ดีในสมรรถภาพทางกายของเหลิงหยุนฉี จึงเตือนเป็นพิเศษ

เหลิงหยุนฉีพยักหน้า ตอนเธอวิ่งเมื่อเช้า เธอก็รู้ว่าสมรรถภาพทางกายของตัวเองยังห่างไกลจากสองคนนี้ กำลังยังไม่ฟื้นตัว การไปเล่นเวคบอร์ดทันทีเท่ากับหาเรื่องใส่ตัว เธอจะไม่ทำเรื่องแบบนั้น

“คุณกับซิวเจ๋อคุยกันถูกคอเหรอ”

เฉียวหยู่โม่เหมือนถามไปเรื่อยเปื่อย

เหลิงหยุนฉีที่กำลังคีบเค้กนิ่งไป “ก็โอเค แค่คุยเรื่องเดียวกันได้”

หากไม่มีการนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อครู่ ฟังจากเสียงของเธอจะรู้สึกแค่ว่าสีหน้าเรียบเฉยและท่าทีสงบนิ่ง ไม่มีช่องโหว่