บทที่ 257 ทุกคนกรีดร้องอุทาน

เพราะการจัดเตรียมพิเศษของจือหมิง ห้องเพรสซิเดนสูทที่ชั้นบนสุดจึงถูกครอบคลองไว้เกือบหมด เมื่อเหลิงหยุนฉีกลับมา เขาบังเอิญเห็นบัตเลอร์โรงแรมของซิวเจ๋อยืนอยู่นอกห้อง ราวกับรอเรียกใช้ได้ตลอดเวลา

เธอยากจะเก็บสีหน้าสงสาร บอกบัตเลอร์โรงแรมว่าซิวเจ๋อติดอยู่ในห้องอาหารด้วยสภาพน่าเวทนา อีกฝ่ายตกใจทันที รีบใช้วิทยุเรียกเจ้าหน้าที่ ‘ช่วยเหลือ’ ผู้ประสบภัย ก่อนไปยังไม่ลืมขอบคุณเธอด้วย

เฉียวหยู่โม่เห็นใบหน้าที่มีความสุขของเธอ อดไม่ได้ที่จะก้มหน้ายิ้มบาง แล้วยื่นอาหารเช้าให้เธอ “ทานแล้วพักผ่อนให้เพียงพอ”

เหลิงหยุนฉียิ้มและรับมา กลับไปที่ห้องทานอาหารเช้าก่อน หลังจากอาบน้ำร้อนจึงเปลี่ยนชุดนอน แล้วกลับไปนอนบนเตียงอย่างสบาย ส่วนโทรศัพท์ก็ปิดเสียง

ตื่นมาก็เกือบเที่ยงแล้ว

เธอเลื่อนเปิดโทรศัพท์แล้วพบว่าจือหมิงดึงเข้ากลุ่ม ส่วนใหญ่แต่ละคนก็เพิ่งตื่นกัน จือหมิงอยู่ในกลุ่ม@คนที่ไม่ได้ลงมาข้างล่าง เดี๋ยวไปพบกันที่ล็อบบี้โรงแรม เรือยอชท์รออยู่ที่ท่าเรือแล้ว

เหลิงหยุนฉีเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำวันพีซ ด้านนอกใส่ผ้าคลุมไหล่สีแดง ผ้าคลุมไหล่ยาวพอคลุมตัวได้ หากไม่สังเกตยังคิดว่าใส่กระโปรงด้านนอก เมื่อลงมาข้างล่างก็เห็นคนเกือบครบแล้ว

ซิวเจ๋อสวมแว่นกันแดดมองเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ เหลิงหยุนฉีเหมือนไม่ได้สังเกต เอ่ยทักทายทุกคน แล้วถูกโจวหยุนดึงไปคุยข้างๆ

“ทุกคนพร้อมแล้ว ไปกันเถอะ!”

จือหมิงนับจำนวนคนจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหา จากนั้นจึงพาทุกคนไปขึ้นรถดูแลแขกลีมูซีน

“อาหารกลางวันล่ะ” โจวหยุนตกใจเอ่ยปากทันที ความคิดเธอทั้งหมดคือการกิน ตอนเช้าเธอนอนจนถึง 11 โมง ทันทีที่อาบน้ำเสร็จก็อยู่ในกลุ่ม@ชั้นล่าง ตอนนี้ท้องยังหิวอยู่เลย

“เชฟเตรียมไว้บนเรือแล้ว ถ้าพวกเธอชอบตกปลาทะเล ปลาที่จับมาได้เขาก็สามารถทำอาหารให้ได้ เชื่อฉันเถอะ น่าสนใจกว่าทานในห้องอาหารแน่นอน” จือหมิงในฐานะลูกคนรวยไฮโซ เรื่องแบบนี้มันของง่ายๆ

เมื่อเฉียวหยู่โม่ได้ยินคำพูดนี้ก็เหลือบมองเขา

จือหมิงที่เดิมทีมีท่าทางให้ความมั่นใจพลันสลดไปเล็กน้อยในทันใด กลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว อดไม่ได้ที่จะเอนตัวไปข้างๆ เหลิงหยุนฉี “ฉัน ฉันพูดผิดตรงไหนหรือเปล่า”

เผชิญกับสายตาของคุณชายเฉียว จือหมิงมีความประหม่านิดหน่อยโดยอัตโนมัติ

เหลิงหยุนฉียิ้มพลางส่ายหน้า

เธอเดาว่าเฉียวหยู่โม่กำลังคิดถึงดินเนอร์ที่แม่น้ำหวงผู่ก่อนหน้านี้ ตอนนั้นเธอกับเขาก็ทานอาหารบนเรือ พูดในแง่ของระดับชั้น การจัดการของจือหมิงนับว่าเป็นความโชคดีโดยบังเอิญเสียมากกว่า

ซิวเจ๋อเฝ้าดูเหลิงหยุนฉีที่ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจากคนกลุ่มนี้ แต่กลับไม่สังเกตสีหน้าของเขาเลยว่าโกรธจนช้ำในแล้ว

ชิ!

ก่อนหน้านี้เขาอุตส่าห์เป็นห่วงเธอ!

ความเป็นห่วงของเขาโคตรเปล่าประโยชน์!

เมื่อทุกคนไปถึงท่าเรือ พวกเขาเห็นเรือยอชท์สีขาวสามชั้นจอดอยู่ที่นั่น ข้างๆ มีพนักงานยืนกันเป็นระเบียบ