บทที่ 27 สายตานี้ มีเรื่องราวแน่นอน!

ซุนหยานร้องไห้สะอื้นแล้วเดินออกไปจากห้องแผนกเลขา ไม่อยากถูกคนอื่นเห็นในสภาพน่าอับอายแม้แต่วินาทีเดียว สีหนาของฉีหลัวซานเต็มไปด้วยความสะใจ เมื่อมองนางร้ายจอมเจ้าเล่ห์จากไปอย่างสิ้นหวัง เธอรู้สึกว่าในที่สุดความคับข้องใจของเธอนั้นได้ระบายแล้ว

อย่างไรก็ตาม หลังจากมีความสุขเพียงชั่วครู่เซียวหรานก็หันมาแล้วมองเธอทันที

“ซุนหยานพูดเรื่องส่วนตัวของผมกับเหลิงหยุนฉีข้างนอก เธอมีความผิดก็จริง ส่วนคุณ......”

เซียวหรานพ่นลมเย็นออกมาเบา ๆ สายตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

“ส่วนคำพูดที่ว่าเหลิงหยุนฉีจ้างเด็กเลี้ยงนั้น ซุนหยานคงไม่ได้บีบบังคับให้คุณพูดใช่ไหม?”

“ตุบ”

หัวใจของ ฉีหลัวซานตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ใบหน้าที่มีความสุขและพอใจเมื่อครู่ วินาทีนี้หยุดชะงักทันที!

เธอจ้องมองเซียวหราน ด้วยความอึ้ง นึกไม่ถึงว่าหลังจากอีกฝ่ายจัดการกับเลขาแล้ว จะหันมาจัดการตนเองทันที

เหลิงหยุนฉีไม่มีท่าทางประหลาดใจใด ๆ กลับกันเธอเดาไว้แล้วว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น

เซียวหรานสามารถครอบครองโลกธุรกิจของเมืองหลวงมาเป็นเวลาหลายปีได้ นั้นเป็นเพราะเขานั้นเจ้าเล่ห์กว่าคนทั่วไปมาก

ตอนนี้มีการค้นหาร้อนแรงบนโลกโซเชียล เซียวหรานคิดเพียงแค่จัดการเคลียร์เซียวซื่อให้ใสสะอาดทันที

ตอนนี้เซียวหรานคิดเช่นนั้นจริง ๆ

ช่วงนี้เนื่องจากการเสียชีวิตอย่างกะทันหันของเซี่ยเสี่ยวเทียนและคุณตาของเธอในคราวเดียวกัน ทำให้เซียวซื่อกลายเป็นจุดสนใจ เขาไม่อยากให้เกิดปัญหาเพราะเลขาอีก ดังนั้นเขาในฐานะผู้รับผิดชอบบริษัท จึงต้องจัดการลงโทษเลขา “ปากพล่อย” ก่อน เพื่อไม่ให้คนอื่นพูดมากอีก

แต่ฉีหลัวซานมาสร้างปัญหาที่เซียวซื่อ และเขาก็ไม่ได้เป็นคนที่ใจกว้าง

หลังจากซุนหยานและฉีหลัวซาน“ยันพิสูจน์ต่อหน้า” ทำให้เขารู้ความจริงโดยพื้นฐานแล้ว ตระกูลฉีได้ล่วงเกินตระกูลเฉียวและตระกูลเหลิง ดังนั้นเธอจึงมาที่นี่เพื่อใช้ซุนหยานให้ตนเองพ้นผิด

ซุนหยานถูกลงโทษแล้ว อย่างมากที่สุดเธอนั้นเป็นแค่คนปากพล่อย แต่ประโยคที่ล่วงเกินคนจริง ๆ นั้นคือ“จ้างเด็กเลี้ยง” ซึ่งฉีหลัวซานเป็นคนพูดเอง

“ฉัน...........คืนนั้นฉันเมาแล้วพูดจาเรื่อยเปื่อย........”

สีหน้าของฉีหลัวซานขาวซีด และยังอยากจะอธิบาย

แต่เซียวหรานโบกมือ “รปภ.”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ข้างนอกรีบเข้ามาทันที

บอดี้การ์ดสองคนที่อยู่ข้างหลังเหลิงหยุนฉีรีบมายืนอยู่ข้างหน้าเหลิงหยุนฉีตามสัญชาตญาณ แต่เหลิงหยุนฉีแค่โบกมือ

วินาทีต่อมา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของเซียวซื่อเดินผ่านเหลิงหยุนฉี แล้วไปล้อมฉีหลัวซานเอาไว้

“โยนเธอออกไป!” เซียวหรานกล่าวอย่างเย็นชา

ฉีหลัวซานดิ้นรนทันที “เหลิงหยุนฉีฉันผิดไปแล้ว! ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ! คุณยกโทษให้ฉันสักครั้ง! ประธานเซียว ฉัน...... ” เธอต้องการจะพูดอีก แต่ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยปิดปากทันที

ระหว่างฉุดกระชากลากถู ทำให้ผมของเธอยุ่งเหยิง มองแล้วไม่เหมือนลูกสาวเศรษฐี แต่เหมือนคนบ้ามากกว่า!

คนที่อยู่รอบ ๆ ต่างตกตะลึงจนไม่กล้าพูดอะไร