บทที่ 272 การเจรจาลับๆ ของทั้งสองคน

หลังจากมีการพูดคุยครั้งสุดท้ายที่ดาดฟ้าของงานเลี้ยงฉลองที่เซี่ยงไฮ้ตั้งแต่คราวก่อน ทั้งสองคนไม่มีเวลาได้นั่งจับเข่าพูดคุยเป็นการส่วนตัวจริงๆ สักที

หยุนฉีพยักหน้า พลันแสดงคำเชื้อเชิญให้เขาเข้าไปนั่งพักที่ห้องรับแขกสักพัก ส่วนตนเองนั้นรีบไปเปลี่ยนสูทคลุมทับ

รอจนเธอใส่สูทคลุมออกมานั้น ทางพ่อบ้านของโรงแรมได้จัดเตรียมบริการรินน้ำชาให้เรียบร้อย กระทั่งบนโต๊ะยังได้จัดวางขนมรับแขกไว้บนโต๊ะ

“มาหาฉันมีเรื่องอะไรคะ?”

เหลิงหยุนฉีรับรู้ว่าหลังจากอาบน้ำแล้วท้องว่างมาก จนรู้สึกหิวเล็กน้อย จึงหยิบเค้กขึ้นมาชิม รสชาติติดหวานเล็กน้อย แต่ว่าคล้ายกับผสมวุ้นกะทิลงไปด้วย ปรากฏว่ารสชาติค่อนข้างดีเลยทีเดียว

“ผมขอเรียกคำพูดก่อนหน้านี้กลับคืน เฉียวหยู่โม่คนนั้น ... ไม่เหมือนกับเซียวหราน” ซิวเจ๋อค่อยๆ หยีตาลงอย่างช้าๆ น้ำเสียงฟังดูขมขื่นเล็กน้อย ทุกตัวอักษรคล้ายเป็นการเค้นมาจากลำคอเช่นเดียวกัน

ไม่ว่าภูมิหลัง และฐานะชนชั้นจะลึกลับและสูงส่งกว่า แต่ไม่ว่าจะอย่างไรเหตุการณ์ตอนล่องเรือสำราญก่อนหน้านี้ จังหวะที่ถูกคลื่นซัดกระหน่ำ พฤติกรรมที่เขาปกป้องหยุนฉีบนดาดฟ้าเรือตามสัญชาตญาณ และยังมี “งานเลี้ยงฉลองรับรางวัลอันแสนโรแมนติก” ในเหตุการณ์เมื่อคืนวาน ตลอดเวลาเหมือนว่าเขาไม่ยอมคลายมือของหยุนฉีเลย...

ซิวเจ๋อมองเห็นเต็มสองตาอย่างชัดเจน เพราะว่านั่นเป็นปรารถนาที่ผู้ชายคนหนึ่งต้องการจะปกป้องผู้หญิงคนหนึ่งอย่างชัดเจนที่สุด

ในปีนั้นเขาเคยเห็นหยุนฉีชื่นชอบเซียวหราน

ฉลาดหลักแหลม เย็นชา หน้าเงิน แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าเธอชอบเขา และก่อนที่จะค้นพบคุณค่าของเธออย่างชัดเจน ก็ยังปฏิบัติตัวเย็นชาใส่มาโดยตลอด พูดให้น่าฟังหน่อย นายทุนที่สามารถกุมไว้ที่ตนเองอย่างใจเย็น พูดกันหมดไส้หมดพุง โอนถ่ายยักยอกเงินของคนอื่นอย่างไร้ศีลธรรม!

เหลิงหยุนฉีชำเลืองมองเขาแวบหนึ่งอย่างสื่อความหมาย คิดไม่ถึงว่าที่เขามาเธอหาเป็นการส่วนตัว เพื่อต้องการพูดถึงเรื่องนี้

เธอหลุบตาลง พลันหัวเราะสักพัก “ฉันรู้น่า”

การได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง หากเรื่องนี้ยังมองไม่ออก งั้นสมองของเธอก็มีปัญหาจริงๆ แล้วแหละ

เฉียวหยู่โม่กับเซียวหราน ไม่เคยเป็นบุคคลในระดับเดียวกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

“ก่อนหน้านี้ผมเป็นห่วงว่าคุณจะได้รับบาดเจ็บมาอีกครั้ง ดังนั้นจึงไม่ค่อยหวังให้คุณกับเฉียวหยู่โม่ไปหาสู่กัน” ซิวเจ๋อขบเม้มริมฝีปาก ราวกับมีการเยาะเย้ยหัวเราะเยาะอยู่ในก้นบึ้งหัวใจ

ไม่ใช่น่า มันไม่ได้มีเพียงเท่านี้!

แต่เขารู้ดีว่า เธอคิดว่าเขาเป็นเพื่อน เป็นโค้ช ไม่มีพื้นที่เกินเลยมาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว

มิเช่นนั้นปีนั้น เขาคงไม่เดินทางออกต่างประเทศโดยที่ไม่เหลียวหลังเลย

เหลิงหยุนฉีวางเค้กลง คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะพูดออกมาเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ เมื่อมองอากัปกิริยาของเขาแล้ว เหมือนกับไม่ค่อยชอบเฉียวหยู่โม่

แต่เมื่อเห็นการแสดงออกของเขา ในใจของเขาได้เป็นห่วงตนเองอย่างแท้จริง มิเช่นนั้นก็ไม่มาเคาะประตูถึงหน้าบ้านเพื่อพูดคุยเรื่องนี้หรอก