บทที่ 42 ตะลึงไปหมด

เฉียวหยู่โม่แสดงออกอย่างชัดเจนขนาดนี้ สีหน้าของทุกคนที่มองเหลิงหยุนฉีเปลี่ยนไปในทันที

พวกเขาโตมาในวงการพิเศษแบบนี้ ทุกการกระทำของพวกเขามีความหมายแฝงเสมอ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเฉียวหยู่โม่เลย!

เขาไม่เคยมีรอยยิ้มแบบนี้ให้กับใครมาก่อน

หวังเชียนถึงกับกลั้นหายใจ เขาไม่ค่อยมีความรู้เท่าไหร่ จึงพูดในใจรัวๆว่า "พระเจ้า" !!

เมื่อก่อนเขาคิดว่าพี่เฉียวเป็นชายที่ใจแข็งไม่สนเรื่องผู้หญิง แต่ตอนนี้เขาพึ่งค้นพบว่า! นั่นเป็นเพราะไม่มีสาวคนไหนเข้าตาพี่เฉียวเลย

ตอนนี้เหรอ?

ชิช้ะ！

ยังจะต้องพูดอีกเหรอ?

แววตาแบบนี้!

เยี่ยมไปเลย

หากว่าเขาเป็นผู้หญิง เขาสามารถพุ่งเข้ามาเขาได้ในทันที

ไม่ใช่แค่เขาที่คิดเช่นนี้ ฟางรัวถังและคนอื่นๆต่างก็เริ่มเดาใจท่านชายคนนี้ไม่ออกแล้ว

ทุกคนรอดูปฏิกิริยาตอบโต้ของเหลิงหยุนฉีอย่างไม่รู้ตัว........

และแล้ว ทุกคนคาดไม่ถึง นางตอบกับด้วยสีหน้าที่ตะลึงเล็กน้อยเท่านั้น เพียงเสี้ยววินาทีก็กลับไปเป็นปกติ อีกทั้งยังเริ่มได้ใจได้คืบอยากเอาศอก “เห็นแก่ที่ฉันกระตือรือร้นที่จะเอาเงินให้คุณ ถือว่าเป็นการคืนบุญคุณหรือไม่?”

เฉียวหยู่โม่รู้สึกแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าเธอจะไม่รู้ตัวเลย เขาส่ายหน้าอย่างห้ามไม่ได้และตอบเธอไปว่า “ฝันไปเถอะ”

เหลิงหยุนฉีกะพริบตา “ถือเป็นการคืนบุญคุณอาหารจีนรอบนั้นไม่ได้เหรอ? เงินนี้มีมากกว่าค่าอาหารอีก”

“ฉะนั้นแปลว่า คุณไม่อยากไปทานข้าวกับผมอีกเหรอ?” เฉียวหยู่โม่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เหลิงหยุนฉีรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

คนคนนี้มัน……

จัดการยากเสียจริง

เธอหันหน้าหนีไปโดยไม่รู้ตัว และเตรียมจะดื่มน้ำ แต่กลับหันไปเห็นหน้าเจ็ดใบที่ดูมึนงงสับสน