บทที่ 43 คนแข็งแกร่งทั้งสอง

เฉียวหยู่โม่มองที่เอวตรงของเธอ ยิ้มเล็กน้อย และไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้ แต่หันหน้าและมองคนอื่น ๆ : "ไปกันเถอะ"

ทุกคนไม่พูดอะไรและจบปาร์ตี้ก่อนเวลาอันควร

ทุกคนเดินไปที่ประตูและขับรถไปคนละทาง มีเพียง เหลิงหยุนฉีและ หวังเชียนเท่านั้นที่มากับรถของ เฉียวหยู่โม่

ปฏิกิริยาแรกของหวังเชียนคือการเอาแขนโอบไหล่ของฟางรัวถัง “พี่ฟาง ฉันได้ยินมาว่านายเพิ่งซื้อภาพวาดใหม่จากแกลเลอรี่ต่างประเทศ พาฉันลืมตาหน่อย”

ฟางรัวถังเหลือบไปมองเฉียวหยู่โม่ที่ไร้อารมณ์และพูดตามน้ำไปว่า "ได้สิ"

เมื่อโรลส์-รอยซ์มาถึง เหลิงหยุนฉีเข้าไปในรถของ เฉียวหยู่โม่เพียงลำพัง

คนขับยกแผงกั้นในรถ และในทันที ห้องด้านหลังก็กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวสำหรับทั้งสองคน

“เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ คุณทำอะไรได้อีกนอกจากเล่นไพ่และคิดเลขในใจ”

ภายในรถ จู่ๆ ก็มีคนส่งเสียงหัวเราะออกมา

เหลิงหยุนฉีแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินฉายา"เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์" เธอเพียงมองไปที่เขาด้วยท่าทีไม่รู้เรื่องราวว่า "ก็มีแค่นั้นแหละ"

นิ้วชี้ของเฉียวหยู่โม่แตะเบาะหนังเบา ๆ ดวงตาของเขากวาดมองไปที่ใบหน้าของเธอ และหลังจากนั้นเป็นเวลานาน เขาก็ยิ้มอย่างลึกซึ้ง"อย่าแกล้งโง่ ๆ "

โห๊!

ว่าแล้วว่าผู้ชายคนนี้มีความช่างสังเกตที่น่าทึ่ง!

เหลิงหยุนฉีเก็บรอยยิ้มบนใบหน้ากลับไป และสบตาเขาอย่างสงบ

ในขณะนั้น แสงสลัวในรถก็ตกลงบนไหล่ของเธอ และแสงสลัวก็ส่องผ่านดวงตาอันชาญฉลาดของเธอ