บทที่ 44 เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เหลิงหยุนฉีสบตาเฉียวหยู่โม่โดยไม่มีการหลบเลี่ยงสายตาเลย วินาทีต่อมา เธอพยักหน้าอย่างสงบ โดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

ปลายนิ้วของเฉียวหยู่โม่แข็งทื่อ ไม่คาดคิดว่าจะได้คำตอบนี้

แต่เมื่อรวมกับการบรรยายถึงหลายสายสุดที่รักของท่านเหลิง แล้วมองดูคนที่อยู่ตรงหน้า พบว่าเปลี่ยนแปลงไปอย่ามากจนน่าทึ่ง

เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงราวกับฟ้ากับดิน!

ฉะนั้น เธอกลัวว่าเขาจะสังเกตเห็นบางอย่าง และพูดเป็นการส่วนตัวกับคุณปู่หรือ?

“คุณปู่แก่แล้ว และฉันไม่อยากรบกวนเขาเพราะโรคข้างเคียงของฉัน”

เหลิงหยุนฉีนั่งอยู่ตรงนั้น เขาหลับตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาสงบ ท่าทีเป็นธรรมชาติ ท่าทีเหมือนกับปล่อยให้เขามองสังเกตได้ตามใจชอบ

คนอื่นอาจหลอกได้ง่าย แต่เฉียวหยู่โม่ไม่ใช่

ชายผู้นี้ไม่เพียงแต่ช่างสังเกต กลวิธีของเขานั้นซับซ้อนจนไม่อาจคาดเดาได้ แทนที่จะปล่อยให้เขาสังเกตถึงสิ่งผิดปกติเอง เช่นนั้นสู้เปิดเผยออกมาเองเสียดีกว่า

ตราบใดที่มีข้อแก้ตัวเช่นนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะเป็นไปตามธรรมชาติ

เพราะกลัวว่าญาติของตนจะรู้ว่าตนยังไม่หายดีเลย ฉะนั้นจึงเสแสร้งเปลี่ยนนิสัยตน เพราะจำเรื่องเก่าๆไม่ค่อยได้แล้ว ฉะนั้นตอนนี้จึงแตกต่างไปจากเก่าอย่างมาก

“แม่ของคุณรู้หรือไม่?” เฉียวหยู่โม่นึกถึงแววตาที่ภาคภูมิใจของจางหมินในงานวันเกิด จึงมองไปที่เธอด้วยสายตาที่ละเอียดอ่อน

“ผู้เชี่ยวชาญบอกกับเธอว่า ฉันจะค่อยๆ หายดี แต่ไม่มีใครสามารถบอกเวลาที่แน่ชัดออกมาได้” นี่คือสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญทุกคนพูดในขณะที่วินิจฉัยโรค แม้ว่าเขาจะไปตรวจสอบก็ไม่มีช่องโหว่ใดๆเลย เหลิงหยุนฉียิ้มอย่างสงบและสบตาเขาโดยตรง

หากไม่ได้สัมผัสด้วยตัวเอง ใครจะไปคิดว่า แก่นแท้ของเธอเปลี่ยนไปเป็นอีกคน

เฉียวหยู่โม่ขมวดคิ้วอย่างไร้ร่องรอย

จากสิ่งที่เกิดขึ้นและข่าวลือที่เขาได้ยินมา คำอธิบายทั้งหมดของเหลิงหยุนฉีดูสมเหตุสมผล

แต่...ก็ดูธรรมชาติและไร้ที่ติเกินไป

ราวกับว่า เหลิงหยุนฉีคาดคิดไว้แล้วว่าเขาจะสงสัย

นิสัยของคนอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงหลังจากที่ความจำหายไป แต่ ความสามารถก็เปลี่ยนได้ด้วยเหรอ?

เรื่องความจำและการคิดเลขยังไม่ต้องเอ่ยถึง

แต่สิ่งที่เธอคาดเดาเกี่ยวกับสิ่งที่เขาคิดนั้น มันแม่นเสียยิ่งกว่าหลัวจิ้นอีก

ความรู้สึกที่เฉียบแหลมนี้ ไม่ใช่การที่นิสัยเปลี่ยนไปแล้วจะสามารถอธิบายได้ เพราะความสามารถของเธอนั้นพิเศษกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียอีก

เธอกำลังปิดบังบางสิ่งอยู่