บทที่152 เอาตัวรอดในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง

เมื่อเห็นหัวหน้าเลขาสั่นไปทั้งตัว เหลิงหยุนฉีทำเหมือนไม่รู้อะไรเลย และเสียงของเธอที่พูดก็ยิ่งดูสบายๆมากขึ้น: “ฉันไม่รู้ว่านายเป็นใคร แต่นายอาจไม่รู้ ฉันเคยถูกลักพาตัวตอนฉันยังเด็ก”

เหลิงหยุนฉีนึกย้อนขึ้น ตอนที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเจ้าของร่างเดิม ตระกูลเหลิงใช้อำนาจเกือบทั้งหมดในพื้นแผ่นดินที่กว้างใหญ่อย่างเมืองหลวงนี้ พวกเขาใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็สามารถช่วยเธอออกมาได้แล้ว และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมในเวลาต่อมา บุคลิกของเธอถึงได้ร้ายอย่างไม่มีเหตุผล แต่ครอบครัวของเธอก็ยังตามใจเธอ โดยไม่บังคับอะไรเธอเลย

ทุกคนในครอบครัวกลัวว่าเธอจะเกิดภาวะทางจิตเพราะเรื่องนี้

ดังนั้น แทนที่จะอ่อนน้อมถ่อมตน การมีนิสัยกำเริบเสิบสานนั้นยังจะดีกว่า ตัวเองจะได้ไม่เสียเปรียบ

อย่างไรก็ตาม เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ตั้งแต่นั้นมาเจ้าของร่างเดิมก็เริ่มเรียนรู้เทคนิคการป้องกันตัว

หลังจากที่เหลิงหยุนฉีเกิดใหม่ เธอแทบจะไม่ได้ออกกำลังกายเลย แต่การทำงานทางกายภาพที่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมาก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอมีความจำในกล้ามเนื้อ

อย่างน้อย ใช้ประโยชน์ตอนเขาเผลอ โจมตีเขาในครั้งเดียวก็ยังได้อยู่

เหลิงหยุนฉียิ้มและเดินเข้าไปใกล้ขึ้น เสียงของเธอลดต่ำลงราวกับว่ากำลังเมาท์กับเขา เธอพูดเบาๆว่า: “นายรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนลักพาตัวคนนั้น”

คนที่กำลังดิ้นรนอยู่ในอากาศหยุดชะงักตัวไป

ความเยือกเย็นที่ควบคุมไม่ได้ในกระดูกทำให้เลือดของเขาเย็นลง

หลายสิ่งที่เขาทำเพื่อเซียวหรานนั้น มักอยู่ในเขตมืดอยู่แล้ว และเขาก็เข้าใจขอบเขตทางกฎหมายประเภทนี้ด้วย

การลักพาตัวโดยไตร่ตรองล่วงหน้าอาจไม่ใช่ความผิดที่รุนแรง แต่การลักพาตัวตัวประกันและฉวยโอกาสขู่เข็ญคนนั้น มันไม่ใช่แนวคิดเดียวกันเลย

บวกกับที่เขาสะกดรอยตามเธอตลอดทาง เมื่อถูกตระกูลเหลิงตัดสินว่ามีความผิด จะยังมีโอกาสรอดอีกไหม?

ฟันของหัวหน้าเลขาเริ่มสั่นขึ้น

ไม่!

ไม่สามารถรอดไปได้ง่ายๆ

เหลิงหยุนฉีเคยถูกลักพาตัวมาก่อน เมื่อตระกูลเหลิงเจอเรื่องแบบนี้ พวกเขายอมลงโทษอย่างรุนแรง ดีกว่าปล่อยให้เล็ดลอดไปได้!

แต่ว่าเขาไม่ได้คิดจะทำอะไรเกินไปเลยจริงๆ

เขาแค่ฟังคำสั่งของประธานเซียวให้จับตาดูเธอเท่านั้น

เขาอ้าปากจะอธิบาย ทว่าไม่สามารถทำได้!

ปากของเขาถูกปิดแน่นจนเขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย

“ฉันได้ยินมาว่าสุนัขชอบหักด้ามพร้าด้วยหัวเข่า ฉันจึงสงสัยว่าคนเบื้องหลังของนายเป็นใครกันแน่ นายลองเดาสิว่าคนๆนั้นจะมาขอร้องเพื่อนายไหม ไปหาคุณปู่ของฉันแล้วบอกว่าเขาเป็นคนส่งคนมาสะกดรอยฉัน?”

เหลิงหยุนฉียิ้มแล้วมองไปทางหัวหน้าเลขาที่ราวกับว่าสูญเสียจิตวิญญาณไป และหยุดดิ้นรนในทันใด

นี่เป็นวิธีที่เฉียบคมที่สุดของเธอ!

เพียงคำพูดเดียวก็ตัดความหวังของเขาโดยตรง

ในขณะนี้ หัวหน้าเลขายืนแข็งทื่ออยู่ที่นั่นราวกับเนื้อเน่าชิ้นหนึ่ง

ในชั่วขณะหนึ่ง เขาสงสัยว่าหลิงหยุนฉีรู้ว่าเขาเป็นคนที่ประธานเซียวส่งมา

ทว่า……

นี่มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่เคยเจอลูกสาวของตระกูลเหลิงในที่สาธารณะเลย

แต่ทุกคำที่เธอพูดเหมือนผลักเขาเข้าสู่เหวนรก

ประธานเซียวจะไปชี้แจงข้อเท็จจริงกับตระกูลเหลิงเพื่อเขาเหรอ? บอกว่าแค่ส่งเขาไปสะกดรอย? ไม่มีแผนอื่นเลย?