บทที่153 ท่าทางที่ดุดัน

ทันทีที่รถจอด เหลินหยุนฉีเห็นพ่อบ้านที่สุภาพวิ่งออกมาจากประตูด้วยความประหลาดใจ

“คุณหนู กลับมาแล้วเหรอ”

เหลินหยุนฉีงงงวยเล็กน้อย

เธอไม่ควรกลับบ้านเหรอ?

เมื่อพ่อบ้านเห็นสีหน้าของเธอ ก็ตระหนักได้ว่าคำพูดของเขานั้นมีปัญหา จึงอธิบายกับเธอทันทีว่า: “ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว มีผู้ชายสองคนมาหาคุณ หนึ่งในนั้นคือคุณชายหวังแขกที่คุณพามาเมื่อคืน พวกเขาดูกังวลมาก โดยบอกว่าคุณไม่รับสายเลยแล้วกังวลความปลอดภัยของคุณ”

เหลินหยุนฉีขมวดคิ้วและมองที่โทรศัพท์ของเธอ “ตอนนี้พวกเขายังอยู่ชั้นบนหรือไม่”

พ่อบ้านส่ายหัว: “ไม่อยู่แล้ว ฉันบอกว่าคุณออกไปตั้งแต่เช้ายังไม่กลับมาเลย ใบหน้าของพวกเขาทรุดลงทันทีและหันหลังจากไป”

เหลินหยุนฉีนึกย้อนถึงเมื่อคืนนี้ เกรงว่าหวังเชียนคิดว่าบก.จางจะมาสร้างปัญหาให้เธออีกครั้ง และกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ จึงไปหาอีกฝ่าย ทว่า……

“คุณบอกว่ามีคนสองคนมาหาฉัน นอกจากหวางเชียนแล้วอีกคนคือใคร?”

พ่อบ้านส่ายหัวด้วยความมึนงง: “ไม่รู้จัก แต่หน้าตาดีมาก ฉันไม่รู้ว่าจะอธิบายเขาอย่างไร แต่เขาดูน่าทึ่งมาก”

พ่อบ้านอายุมากแล้ว ไม่รู้ว่าปัจจุบันจะอธิบายผู้ชายที่หน้าตาดีอย่างไร ทว่าเมื่อนึกถึงแววตาของอีกฝ่าย เขาก็อดไม่ได้ที่จะกลัวเล็กน้อย

ดวงตาของชายคนนั้นไม่มีก้นบึ้ง พอได้ยินว่าคุณหนูยังไม่กลับมา เขาก็เหมือนสัตว์ที่ดุร้าย กำลังคำรามราวกับจะออกมาจากกรงภายใต้รูม่านตาสีดำ

เหลินหยุนฉีประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด

เฉียวหยู่โม่!

ทำไมจู่ๆเขาถึงมาเซี่ยงไฮ้?

“ฉันเข้าใจแล้ว” เธอไม่ได้รีบออกไปหาคน แต่กลับกลับเข้าไปในห้องทันทีแล้วชาร์จแบตโทรศัพท์

ในขณะที่เปิดโทรศัพท์ ข้อความสายผู้โทรของหวังเชียนที่ไม่ได้รับหลายครั้งก็เด้งขึ้น

เธอไม่ได้โทรกลับ แต่กดหมายเลขโทรศัพท์มือถือของเฉียวหยู่โม่โดยตรง

เรียกได้ว่าเสียงเพลงเพิ่งดังขึ้นในหู ทางนั้นก็รับโทรศัพท์ทันที

“เหลินหยุนฉี?” เสียงที่ทุ้มลึกเล็ดลอดผ่านหูของเธอ

เหลินหยุนฉีชะงักไปสักพัก ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่เสียงของอีกฝ่ายฟังดูเย็นชา แต่เธอกลับรู้สึกว่าเฉียวหยู่โม่กำลังหงุดหงิดอยู่ในขณะนั้น

“อืม ฉันเอง โทรศัพท์แบตหมด ฉันเลยเพิ่งเห็นสายที่ไม่ได้รับ” เธอตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มอธิบาย