บทที่154 เจอกันอีกแล้ว

“อะไรนะ? พี่สะใภ้เล็กโทรศัพท์แบตหมด” หลังจากออกจากอาคารสำนักงานนิตยสาร《บุกเบิก》ขึ้นรถไป หวังเชียนมองไปที่เฉียวหยู่โม่ด้วยความประหลาดใจ จนดวงตาของเขาเกือบจะโผล่ออกมา

“ถ้างั้น เมื่อกี้เราเข้าใจผิดไปงั้นเหรอ???”

แล้วยังเป็นเรื่องเข้าใจผิดที่ใหญ่หลวง!

หวังเชียนอดไม่ได้ที่จะเอามือปิดหน้า

เขาโง่เองก็พอแล้ว แต่เขายังพาพี่ชายของเขาลงน้ำไปอีก บัญชีเก่ายังไม่ชำระล้างเลย ตอนนี้มีบัญชีใหม่เพิ่มมาอีก

หวังเชียนรู้สึกว่าเขาอาจจะไม่มีชีวิตอยู่เห็นดวงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้ได้อีกแล้ว

“เข้าใจผิด?”

เฉียวหยู่โม่เหลือบมองเบาๆ: “นายคิดว่าครั้งนี้มาอย่างไร้ประโยชน์งั้นเหรอ?”

เมื่อมองไปที่ดวงตาของเขา หวังเชียนตกใจและจู่ๆเขาก็ตอบสนองได้: “นายหมายถึงเรื่องที่เซียวหรานให้หัวหน้าบรรณาธิการไปสัมภาษณ์หยุนฉี?”

แม้ว่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่ก็มีผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง

แต่เรื่องนี้ค่อนข้างน่าประหลาดใจ

“ทำไมเซียวหรานถึงทำแบบนี้?” โดยทั่วไปแล้วการสัมภาษณ์เป็นการผลักดันผู้คนให้ดังขึ้น และการที่หยุนฉีพึ่งมาใหม่ในเซี่ยงไฮ้ การสัมภาษณ์นิตยสารนั้นเป็นเรื่องที่ดี นอกจากนี้เขายังรู้ว่าความเป็นมืออาชีพของสำนักงานนิตยสาร《บุกเบิก》ในอุตสาหกรรมนี้ค่อนข้างดี แล้วการที่เซียวหรานทำแบบนี้ก็เพื่อเอาใจเหลิงหยุนฉี?

ไม่ใช่เช่นกัน

เหลิงหยุนฉีปฏิเสธอย่างชัดเจนแล้ว แต่หัวหน้าบรรณาธิการหมายถึงเซียวหรานขอให้เขานัดสัมภาษณ์ต่อไป ซึ่งจะต้องทำสำเร็จ

หวังเชียนเกาศีรษะและรู้สึกว่าสมองของเขาไม่เพียงพอ

เซียวหรานต้องการอะไรอยู่กันแน่?

หลัวจิ้นนั่งอยู่ที่รองผู้ขับรถ และเห็นว่าถ้าหวังเชียนเป็นแบบนี้ต่อไป บรรยากาศในรถทั้งคันจะลดระดับลงสู่จุดเยือกแข็ง เขาจึงเตือนด้วยความหวังดีว่า: “ในงานเลี้ยงวันเกิดครั้งก่อนของคุณหนูเหลิง ประธานเซียวดูเหมือนอยากใกล้ชิดคุณหนูเหลิง”

อย่างไรก็ตาม ตอนแรกจะเชิญไปเต้นด้วย คุณชายเฉียวก็มาขัดจังหวะ จากนั้นจะคารวะเหล้าเหลิงหยุนฉีก็ปฏิเสธในทันที

จนทำให้สถานการณ์นั้นดูอึดอัดไปชั่วขณะหนึ่ง

“ใช่ๆๆ!!! ฉันจำได้แล้ว พี่สะใภ้เล็กเคยชอบเขามาก่อน เขาคงไม่คิดจะ……”

หวังเชียนรู้สึกตื่นเต้นมาก เขากำลังจะพูดการคาดเดาทั้งหมดของเขาออกมา ก็เห็นสายตาของเฉียวหยู่โม่ที่มองมา……

คำที่จะพูดออกมานั้น ก็กลืนมันเข้าไปด้วยความตกใจ

หลัวจิ้น: ……ทำไมบางคนไม่ว่าจะช่วยยังไง? จะอยู่แนวนอนก็ยังตาย แนวตั้งก็ตาย?

หวังเชียนอยากจะร้องไห้ และดวงตาของเขายังคงกระพริบแล้วมองไปที่หลัวจิน: ขอร้องล่ะ ช่วยฉันอีกที!

หลัวจิ้นหันหน้าหนีอย่างไร้ความรู้สึก ขอโทษที สิ่งที่ฉันทำได้ก็ทำให้ดีที่สุดแล้ว คุณชายหวังดูแลตัวเองด้วย!

ในระหว่างทาง หวังเชียนขยับก้นของเขาถึงเจ็ดครั้ง และทุกๆครั้งนั้นเขาออกห่างจากเฉียวหยู่โม่เรื่อยๆ

ถ้าไม่ใช่รถหรูหรารุ่นที่ขยายยาวแล้ว เขาคงเผลอหลุดออกจากประตูรถไปนานแล้ว

เมื่อเขากำลังจะเคลื่อนตัวเป็นครั้งที่แปด คนขับก็ค่อยๆหยุดรถและกล่าวอย่างเคารพว่า: “คุณชายเฉียว ถึงแล้วครับ”

เฉียวหยูโม่นำออกจากประตูรถก่อน

ในขณะนั้น หวังเชียนรู้สึกว่าเขารอดแล้ว