บทที่155 อยู่ด้วยกันสองคน

“แค่กินนิดเดียว ไม่ใช่ว่าไม่กิน” เฉียวหยู่โม่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นและตอบกลับเธอด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย

“ใช่ ใช่ ใช่!!! ฉันก็หมายถึงแบบนั้นแหละ” หวังเชียนพยักหน้าอย่างตื่นเต้นทันที

“อ้อ แบบนี้นี่เอง” เหลิงหยุนฉียิ้มและไม่พูดอะไรอีก

ทว่าเมื่อเธอเห็นหลัวจิ้นที่อยู่ข้างๆทำสีหน้าแบบ “คุณชายหวัง คุณหุบปากเถอะ” เธอก็อดไม่ได้ที่จะเกี่ยวริมฝีปากของเธอขึ้น

“ตอนบ่ายฉันว่าง ทุกคนจะออกไปเดินเล่นและทานอาหารท้องถิ่นกันไหม” เหลินหยุนฉีนึกได้ว่าก่อนหน้านี้เธอยังติดหนี้บุญคุณและอาหารมื้อหนึ่งกับเฉียวหยู่โม่ จึงอดไม่ได้ที่จะแนะนำ

ตอนนี้หวังเชียนฉลาดขึ้นแล้ว “อะแฮ่ม พ่อของฉันยังรอฉันไปคุยเรื่องนัดบอดด้วย ฉันขอตัวก่อนนะ พวกนายตามสบายเลย”

ก้างขวางคออะไรนั่น ถ้าหากยังนั่งอยู่ที่นี่ต่อ หวังเชียนมั่นใจเลยว่าตัวเองต้องตายแหงแน่ๆ

เหลิงหยุนฉีนึกขึ้นได้ว่าเขามีเที่ยวบินของวันนี้ ดังนั้นเธอจึงไม่รั้งเขาไว้

เฉียวหยู่โม่กินของหวานไปสองคำ และสีหน้าของเขาไม่มีการเปลี่ยนแต่อย่างใด ทว่าเหลินหยุนฉีนั่งใกล้เขามาก จึงสังเกตเห็นว่าคิ้วของเขายกขึ้นเล็กน้อย

เธอเลยสงสัยมาก: “เร็วๆนี้คุณชายเฉียวมีเรื่องอะไรดีๆหรือเปล่า?”

เฉียวหยู่โม่เหลือบมองไปทางเธอ: “ทำไมเธอถึงพูดอย่างนั้น?“

“ดวงตาของนาย” เหลินหยุนฉีชี้ไปที่หางตาของเธอ “เมื่อกี้ยิ้มอยู่”

ตายิ้ม?

คำคุณศัพท์แบบนี้ ไม่มีใครเคยใช้กับเขามาก่อนเลย

แต่……

เฉียวหยู่โม่มองเธออย่างลึกซึ้ง

เธอช่างสังเกตมาก

“เมื่อเร็วๆนี้บริษัทบริหารไปได้ไม่เลว และการเจรจาที่ต่างประเทศก็ดำเนินไปได้ด้วยดี” เฉียวหยู่โม่ไม่ได้หักล้างคำคุณศัพท์ของเธอ แต่กลับพูดตามน้ำเธอไป

มือที่ดื่มชาของหลัวจิ้นชะงักเล็กน้อย

คือใครที่อยู่สวิตเซอร์แลนด์เพราะข้อความวีแชตหนึ่ง ปล่อยสัญญามูลค่ามหาศาลไปแล้วหันหลังเดินจากไป? ความเข้าใจในความราบรื่นของเจ้านายกับเขาอาจจะไม่เหมือนกัน