บทที่157 คุยซุบซิบกัน

เมื่อเหลินหยุนฉีหันมามองเขา เขาก็มองออกไปทางอื่น

เมื่อเห็นว่าพระอาทิตย์ตกดิน เหลินหยุนฉีก็ถามเขาว่าเขาอยากทานอาหารค่ำอะไร

“ได้หมด ฉันไม่เลี่ยงกิน” เฉียวหยูโม่ตอบไปตามอารมณ์

อาหารในร้านอาหารทั่วไปมีไม่มีอะไรน่าแปลกใหม่ เหลินหยุนฉีอยู่ที่เซี่ยงไฮ้มานานแล้วและอาหารที่เธอประทับใจที่สุดคือเจียงหนานแมนชั่นที่คุณตาของเธอพาไป

แต่ตอนนี้ เกรงว่าจะไม่มีที่นั่งแล้ว

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วโทรหาเม่าหยูผิง เธอจำสิ่งที่แม่ของเธอบอกได้ว่าตอนนี้เขาเป็นผู้ดูแลเจียงหนานแมนชั่น

“หยุนฉี?” เม่าหยูผิงรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว และสงสัยว่าทำไมจู่ๆเธอถึงโทรหาเขา

“ฉันอยากพาเพื่อนของฉันไปทานอาหารที่เจียงหนานแมนชั่น ไม่รู้ว่าที่นั่นมีห้องส่วนตัวอีกไหม” เหลินหยุนฉีถามด้วยรอยยิ้ม

“เธออ้าปากพูดแล้วก็ต้องมีสิ วางใจได้ เธอมานี่เลย เธอต้องการให้ฉันแนะนำอาหารให้เธอไหม? จริงด้วย มีทั้งหมดกี่คนกัน” เม่าหยูผิงตอบตกลงในทันทีหลังจากได้ยินสิ่งที่เธอพูด

“สองคน” เหลินหยุนฉีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นมุมปากของเธอก็ยกขึ้นเล็กน้อย: “อาหารอย่าหวานเกินไปจะดีกว่า”

อาหารท้องถิ่นของเซี่ยงไฮ้ส่วนใหญ่จะเป็นรสหวาน

ถึงแม้ใครบางคนจะบอกว่าไม่เลี่ยงกิน...…แต่...…

เหลินหยุนฉีหลับตาลงและอดที่จะหัวเราะไม่ได้

เมื่อเฉียวหยู่โม่ได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ เสียงฝีเท้าของเขาก็หยุดลง แม้ว่าใบหน้าของเขาจะไม่แสดงอาการใดๆก็ตาม แต่จู่ๆเขาก็อยากจะบีบคอของหวังเชียน

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว เธอจะมากี่โมง เดี๋ยวฉันให้เชฟเตรียมอาหารให้”

เม่าหยูผิงไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม และตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

เหลินหยุนฉีขอบคุณเขาแล้วพูดคุยกันอีกสองสามคำ และค่อยวางสายไป

เฉียวหยูโม่ยืนใกล้เธอและได้ยินเสียงของอีกฝ่ายเป็นชายหนุ่ม ในเวลานี้เมื่อเห็นรอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอ เฉียวหยู่โม่ก็เม้มริมฝีปากและดวงตาของเขาก็กวาดผ่านไป……

ทั้งสองขับรถไปที่เจียงหนานแมนชั่น และเมื่อพวกเขามาถึง ก็เป็นช่วงเวลาที่รุ่งเรืองที่สุด

คนที่มาทานอาหารที่นี่ได้มักจะเป็นคนร่ำรวย และเมื่อเห็นเจ้าของร้านมายืนต้อนรับอยู่หน้าประตูด้วยตัวเองในวันนี้ พวกเขาก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย และบางคนก็อดไม่ได้ที่จะพูดติดตลกว่า:

“คุณเม่ามาต้อนรับใครกัน อีกฝ่ายคงใหญ่โตมากแน่”

เม่าหยูผิงมองไปที่สีหน้าของลูกค้าเก่าที่ทำท่าทีดูการแสดง และทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย: “เพื่อนคนหนึ่งน่ะ เธอบอกกล่าวล่วงหน้าว่าจะมาทานอาหารที่นี่ ฉันเลยออกมาต้อนรับ”

คนอื่นหัวเราะทันที: “เพื่อนคนไหน ทำไมลูกค้าเก่าอย่างเราไม่มีสวัสดีการแบบนี้บ้างล่ะ”

เม่าหยูผิงรู้ว่าคนเหล่านี้ตั้งใจ เขาจึงกำลังจะตอบไปสองสามคำ แต่ไม่คิดเลยว่าเหลินหยุนฉีจะมาถึงแล้ว

วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสีเขียวเข้มและมีเสื้อคลุมทับไว้ ทำให้เธอดูขาวเป็นประกาย

ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าของชายที่อยู่ข้างๆเธอแล้ว บรรยากาศที่มีชีวิตชีวาและซุบซิบไปรอบๆก็เงียบลง