บทที่158 นัดบอด?

เมื่อเม่าหยูผิงเดินไปถึงที่ห้องส่วนตัว ร่างกายของเขาก็รู้สึกลอยขึ้นเล็กน้อย

ชายตระกูลเฉียวคนนี้ เขายังคงเคยได้ยินจากปู่ของเขามาก่อน ใบหน้าที่น่าตกตะลึงของเขา เขายังคงจำได้จนถึงทุกวันนี้

จนเมื่อเขาได้เห็นตัวจริง นอกจากจะตกใจแล้ว เขายิ่งรู้สึกน่าเหลือเชื่อมากกว่า!

ตัวตนในตำนานแบบนี้ เขาสามารถเห็นตัวจริงได้จริงๆ

“เหม่อลอยอะไรอยู่?” เหลินหยุนฉีมองที่เม่าหยูผิงด้วยท่าทีที่ตลก คนก็เดินถึงห้องส่วนตัวแล้ว เขายังเหม่อลอยอยู่อีก

“โอ้ ฉันกำลังคิดเรื่องอาหารที่จะมาเสริฟน่ะ พวกเธอจะทานพอกันไหม ฉันจะไปเพิ่มให้อีกสองจาน” เม่าหยูผิงรู้สึกตัวอีกครั้ง และสังเกตเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเหลินหยุนฉี หลังของเขาก็เย็นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาของเขาหรือเปล่า คุณชายเฉียวในตำนานดูเหมือนจะเย็นชาเล็กน้อย

โดยเฉพาะตอนที่สายตาของเขามองมา แสงทุกดวงในห้องส่วนตัวก็ไม่สามารถประทับเข้าไปในดวงตาของเขาได้

หรือนี่ก็คือน้ำนิ่งไหลลึกในตำนาน?

ได้ยินมาว่าเขาเป็นคนลึกลับและไม่ทำตัวเป็นจุดสนใจ

แต่ออร่านี้……

แรงไปมั้ย?

เม่าหยูผิงก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แล้วทักทายเฉียวหยู่โม่อย่างสุภาพ จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วเดินไปที่ห้องครัว

“เรากินกันแค่สองคน ไม่ต้องทำเยอะหรอก” เหลินหยุนฉีเห็นเขาเดินออกไป ราวกับว่าถูกผีตามไล่หลัง แล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่มีทางเลือก

ไม่จำเป็น ไม่จำเป็นจริงๆ!

“เกิดอะไรขึ้น?” เมื่อเห็นว่าคนๆนั้นจากไปอย่างกะทันหัน เฉียวหยู่โม่ก็ช่วยเธอรินชาด้วยตัวเอง

“ไม่มีอะไร ฉันเดาว่าเขาคงเคยได้ยินชื่อเสียงของนาย เลยตกใจนิดหน่อย” เหลินหยุนฉีส่ายหัวด้วยรอยยิ้มแล้วจิบชาไปคำหนึ่ง และแสดงท่าทีที่พอใจในดวงตาของเธอ

เป็นชาที่ดี! ชามีความเข้มข้นและมีกลิ่นหอมในปาก

“เธอกับคุณเม่านี้รู้จักกันดีเหรอ?”

เฉียวหยู่โม่ก็จิบชาคำหนึ่ง สถาปัตยกรรมที่หรูหราบวกกับกลิ่นหอมของชานั้นก็ไม่เลวจริงๆ ทว่าเขาต้องการทราบคำตอบของเหลินหยุนฉีมากกว่า

“ปู่ของเขาและตาของฉันเป็นเพื่อนที่สนิทกัน ตอนฉันมาเซี่ยงไฮ้ ตาและยายของฉันพาฉันมาทานอาหารและพบปะผู้คนมากมายที่นี่”

เอาจริงๆก็ไม่ค่อยคุ้นเคยหรอก นี่เป็นเพียงครั้งที่สองที่เราพบกัน

แต่เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะเม่าหยูผิงทำธุรกิจภัตตาคารหรือเปล่า เหลินหยุนฉีรู้สึกว่าคนๆนี้มีความปรองดองโดยธรรมชาติ

อาจเป็นเพราะอาหารที่นี่อร่อยด้วย เมื่อเธอคิดที่จะเลี้ยงอาหาร เธอก็มักที่จะนึกถึงเจียงหนานแมนชั่นแห่งนี้

เฉียวหยูโม่ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด

ญาติผู้ใหญ่ชวนทานข้าวเจอหน้ากัน?

ปฏิกิริยาแรกคือ: “นัดบอด?“

มือที่ถือถ้วยชาของเหลินหยุนฉีสั่นไปชั่วขณะแล้วมองขึ้นไปที่เขาด้วยความประหลาดใจ และเห็นว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น เธอก็เกือบจะหัวเราะออกมาเลย:

“เป็นไปได้ยังไง ทำไมนายถึงคิดอย่างนั้นล่ะ”