บทที่56 แทงมีดที่โหดที่สุด

ธุรกิจหลักของตระกูลโจวคือวงการบันเทิง ซึ่งในช่วงไม่กี่ปีมานี้ บ็อกซ์ออฟฟิศของประเทศเรานั้นได้ทำลายสถิติทุกครั้ง แม้แต่ภาพยนตร์ดังจากฮอลลีวูดที่ออกอากาศไปทั่วโลก ก็ยังเป็นบ็อกซ์ออฟฟิศของประเทศเราที่สูกกว่าภูมิภาคอเมริกาเหนือ และรายได้อุตสาหกรรมภาพยนตร์ก็ยิ่งน่าตื่นตาตื่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ

ซึ่งเมื่อก่อนที่พ่อโจวส่งโจวหยุนไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเมืองหลวงก็เพื่อศึกษาผู้กำกับภาพยนตร์และโทรทัศน์ เพราะเขามีความตั้งใจที่จะเปิดบริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์เอง

“ฉันจะบอกเธอนะ ว่าพ่อของฉันทุ่มเงินทั้งหมดไปกับภาพยนตร์เรื่องนี้เลย! และเชิญผู้กำกับเคอที่เคยได้รับรางวัลปาล์มทองคำที่คานส์มาก่อน และเขายังใช้เงินจำนวนมากเชิญเจ้าพ่อภาพยนตร์เหลียง มันต้องเป็นที่นิยมอย่างแน่นอน” โจวหยุนพูดด้วยความตื่นเต้นเพื่อหวังว่าเหลิงหยุนฉีจะไปด้วยกัน

“มีการรับเลือกนักแสดงแล้วนิ แล้วจะเลือกบทบาทอะไรอีก?” เหลิงหยุนฉีไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องตื่นเต้นกับมันมากขนาดนี้? หรือต้องการทำเป็นการออดิชั่นที่สุดอลังการ?

“เฮ้ย! เธอคิดอะไรน่ะ? ฐานแฟนคลับของเจ้าพ่อภาพยนตร์เหลียงนั้นใหญ่จนน่ากลัว เขาได้รับเลือกให้แบกบ็อกซ์ออฟฟิศน่ะ บวกกับเขาทักษะการแสดงที่ดีของเขา ดังนั้นจึงตัดสินใจเลือกเขา ทว่าบทบาทอื่นๆยังว่างอยู่น่ะสิ?” โจวหยุนขยิบตา: “นอกจากนี้ เธอและฉันต่างเรียนวิชาเอกเดียวกัน ไม่อยากไปดูสถานที่จริงๆหรือ?”

หยุนฉีถูกเธอยัดเยียดจนไม่รู้จะทำยังไง จึงกึ่งปฏิเสธกึ่งตอบตกลงไปแล้ว

ในตอนบ่าย เธอส่งเธอกลับไปที่เดอะเพนนินซูล่า ในที่สุดก็กลับบ้านพักผ่อนได้สักที

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น โจวหยุนมาหาที่บ้านโดยตรงเลย

“สวัสดีค่ะ คุณน้า!” โจวหยุนถือตะกร้าผลไม้ และทักทายจางหมินอย่างหวานแหวว

จางหมินยิ้มออกมา “จะเกรงใจกันทำไม? มาก็มาแล้วยังเอาผลไม้มาทำไม?”

“ก็ฉันอยากจะยืมลูกสาวที่ล้ำค่าของคุณน้าไป เลยต้องติดสินบนกับป้าไว้ล่วงหน้าน่ะสิคะ” โจวหยุนปากหวานจนทำให้ญาติผู้ใหญ่มีดีใจถึงสุดเลย เมื่อเหลิงหยุนฉีลงไปชั้นล่าง เธอก็เห็นแม่ที่ยอดเยี่ยมของเธอถูกเธอหยอกล้อจนหัวเราะไม่หยุดเลย

“หยุนฉีลงมาแล้ว หิวข้าวแล้วใช่ไหม? เช้านี้เคี่ยวโจ๊กไว้ให้ รีบมาดื่มเร็ว” หลังจากพูดจบ เธอก็มองดูเวลา “วันนี้เพื่อนของแม่จะจัดนิทรรศการศิลปะ แม่จะไปก่อนนะ ส่วนพวกเธอก็ขอให้เล่นสนุกกันด้วย” หลังจากทักทายโจวหยุนแล้ว เธอก็ลูบผมที่ตั้งขึ้นของเหลิงหยุนฉีแล้วเดินจากไป

เมื่อเห็นว่าไม่มีญาติผู้ใหญ่อยู่ในห้องแล้ว หยุนฉีก็เอนหลังพิงพนักที่เก้าอี้ แล้วมองเหลิงหยุนฉีด้วยความอิจฉา: “ไม่ใช่ฉันพูดนะเพื่อนรัก ชาติก่อนเธอบูชาอะไรกันถึงได้แม่แบบนี้นะ ส่วนฉันเมื่อไหร่ก็ตามที่นอนเกินแปดโมง แม่ก็มักจะบ่นว่าฉันเป็นคนเกียจคร้าน!”

หยุนฉีก็รู้สึกโชคดีเช่นกัน ทุกคนในครอบครัวต่างก็รักเธอ ทำให้เธอที่ต้องพึ่งพาอาศัยอยู่กับคุณปู่ในชาติที่แล้ว รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ห่างหายไปนาน

“อาจเป็นเพราะพระเจ้าเห็นว่าฉันมีชีวิตที่น่าสังเวชในชาติที่แล้ว จึงมาชดใช้ให้ในชีวิตนี้มั้ง” หยุนฉีตอบเธอจริงครึ่งเท็จครึ่ง พอดื่มโจ๊กเสร็จแล้ว ทั้งสองก็รีบขับรถไปที่กองถ่าย

ตอนที่ไปถึง สตูดิโอก็คึกคักเต็มหมด และมองแวบแรกก็รู้แล้วว่ารองผู้กำกับเป็นคนมีประสบการณ์มากๆ เขาจัดเวทีกลางแจ้งขนาดใหญ่ ส่วนนักแสดงทุกคนจะถูกเรียกไปตามหมายเลขเพื่อขึ้นไปแสดงทีละคน ส่วนนอกเวทีจะมีตัวแทนโปรดิวเซอร์ ผู้กำกับเคอและคนอื่นๆทำการให้คะแนน และตัดสินว่านักแสดงคนไหนจะไปหรืออยู่ต่อ

เนื่องจากเป็นการคัดเลือกนักแสดง ทุกคนจึงสวมเสื้อผ้าของตัวเองและมีสไตล์ที่แตกต่างกัน

บางคนแต่งตัวเรียบง่าย ซึ่งแวบแรกก็รู้ว่าพวกเขาเป็นนักแสดงกลุ่ม และบางคนทั้งแต่งตัวแต่งหน้าอย่างประณีต แวบแรกก็รู้ว่าพวกเขามุ่งเป้าไปที่ตัวเอกที่มีบทบาทสูงในฉาก แน่นอนว่ายังมีสักสองสามคนที่มองไปทางผู้ชายที่นั่งอยู่ทางขวาสุดเป็นครั้งคราว พอหันศีรษะแล้วแสดงอีกครั้ง ใบหน้าของก็แดงก่ำ

“คนนั้นเป็นใคร?” เหลิงหยุนฉีมองไปยังชายที่นั่งอยู่ แล้วอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา