บทที่ 2: เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม

ตอนที่ 2 : หมากบนกระดานอำนาจ

สายตาคมกริบของ ท่านอ๋องจวิ้นอวี้ กวาดมองร่างที่เปียกปอนและสั่นเทาบนเตียงด้วยความรู้สึกที่อ่านได้ง่ายดาย มันคือความ "เบื่อหน่าย"

เขาไม่ได้มีความห่วงใย หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยวในแววตานั้น มีเพียงความเอือมระอาอย่างถึงที่สุด ราวกับกำลังมองดูเด็กเอาแต่ใจที่ลงไปดิ้นพราดๆ กับพื้นเพื่ออยากได้ของเล่น

สำหรับเขา นี่ก็แค่การแสดงฉากหนึ่ง เป็นลูกไม้ตื้นๆ เพื่อ "เรียกร้องความสนใจ" เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา นางคงหวังให้เขาวิ่งเข้ามาประคอง พร่ำบอกคำรัก หรือแสดงความหึงหวง แต่มันไม่มีวันเกิดขึ้น เพราะความอดทนของเขาที่มีต่อสตรีผู้นี้มันหมดไปนานแล้ว

"พอใจหรือยัง?" เขาถามเสียงเรียบ "เลิกเล่นละครได้แล้ว"

ทว่าสิ่งที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาวตรงหน้า กลับไม่ใช่คำตัดพ้อต่อว่า หรือคำอ้อนวอนขอความรักอย่างที่เขาคาดคิด ริมฝีปากที่ซีดขาวและสั่นระริกของนางขยับช้าๆ

"หย่ากับข้าเถอะ..."

คำพูดนั้นแผ่วเบา แต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบ

เยว่ซินไม่ได้พูดเพื่อประชดประชัน แต่เธอพูดเพราะไม่อาจทนมองหน้าผู้ชายคนนี้ได้อีกต่อไป ทุกครั้งที่สบตาเขา ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกมีดกรีดแทงหัวใจก็กำเริบขึ้นมา มันคือความเจ็บปวดที่ตกค้างมาจากเจ้าของร่างเดิม ความรักที่แปรเปลี่ยนเป็นความชอกช้ำจนแทบใจสลาย

เธอกัดริมฝีปากแน่นเพื่อข่มความเจ็บปวด พลางหลบสายตาเขา ในหัวสมองตอนนี้กำลังสับสนวุ่นวายจนแทบระเบิด

(นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...)

จิตใต้สำนึกของเธอกรีดร้องลั่น เธอยกมือขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ

(ฉันไม่ใช่เยว่ซิน! ฉันไม่ใช่พระชายาบ้าบออะไรนี่!)

ภาพความทรงจำที่แท้จริงซ้อนทับขึ้นมา เธอคือลูกครึ่งไทย-จีน หญิงสาวยุคใหม่ที่ใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศไทยมาโดยตลอด เธอมีความฝัน มีเป้าหมายที่ชัดเจน นั่นคือการสืบสานธุรกิจครอบครัว เธอจึงตัดสินใจสอบชิงทุนและบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาเรียนต่อปริญญาโทที่ประเทศจีน คณะแพทย์แผนจีน สาขาสมุนไพรและการปรุงยา เพื่อจะนำความรู้กลับไปพัฒนาธุรกิจที่บ้าน

(ฉันจำได้ว่าฉันแค่นอนหลับ... ฉันเหนื่อยจากการทำวิทยานิพนธ์ แล้วก็เผลอหลับไปบนเตียงในหอพัก...)

แต่พอตื่นขึ้นมา กลับมาอยู่ในร่างของใครก็ไม่รู้ ในยุคสมัยที่ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีอินเทอร์เน็ต แถมยังมีสามีที่เย็นชาจนน่าขนลุกยืนจ้องหน้าอยู่แบบนี้!

ความหวาดกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจ เมื่อความคิดหนึ่งแวบเข้ามา... แล้วร่างจริงของเธอล่ะ? ร่างของ "นักศึกษาปริญญาโท" ที่นอนอยู่ในหอพักนั้น ตอนนี้จะเป็นอย่างไร? หรือว่าเธอจะตายไปแล้ว? ไหลตายไปเฉยๆ อย่างนั้นหรือ?

ภาพใบหน้าของพ่อกับแม่ที่ใจดี และพี่ชายที่คอยตามใจเธอเสมอ ลอยเข้ามาในห้วงความคิด ป่านนี้พวกเขาจะรู้หรือยัง? ถ้าพวกเขามาเจอร่างที่ไร้วิญญาณของเธอ พวกเขาจะเสียใจขนาดไหน?

"ฮึก..."

น้ำตาเม็ดโตไหลพรากลงมาอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดจากชายตรงหน้า แต่เพราะความคิดถึงบ้านและความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ

จวิ้นอวี้มองดูน้ำตานั้นด้วยความไม่เข้าใจ คิ้วเข้มขมวดมุ่น แววตาของนางดูเจ็บปวดและสูญเสียอย่างแท้จริง ไม่เหมือนมารยาที่เขาเคยเห็น แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาหายเบื่อหน่าย

"จะหย่างั้นรึ?" เขาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "ฝันไปเถอะ"