บทที่ 3: เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม

ตอนที่ 3 : การเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึง

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจทราบได้

สำหรับ เยว่ซิน ที่เคยชินกับการเหลือบมองนาฬิกาข้อมือหรือหน้าจอมือถือ การใช้ชีวิตในยุคโบราณที่ไร้ซึ่งเครื่องบอกเวลาที่แม่นยำช่างเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดพิลึก ที่นี่ไม่มีเข็มวินาที ไม่มีตัวเลขดิจิทัล มีเพียงการกะเกณฑ์จากแสงอาทิตย์และเสียงบอกเวลาจากหอระฆังไกลลิบ

"ชิงเหอ ตอนนี้กี่โมงแล้ว?"

"ทูลพระชายา ยามซื่อ (09.00-11.00 น.) เจ้าค่ะ"

"แล้วตอนนี้ล่ะ?"

"ยามอู่ (11.00-13.00 น.) เจ้าค่ะ"

สาวใช้คนสนิทอย่าง ชิงเหอ กลายเป็นนาฬิกาเดินได้ส่วนตัวของเธอไปโดยปริยาย เยว่ซินต้องคอยหันไปถามนางอยู่ตลอดเวลาเพื่อประเมินกิจวัตรประจำวันของตัวเอง

นับตั้งแต่วันที่ฟื้นขึ้นมา นี่ก็ผ่านไปเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้ว

หนึ่งอาทิตย์ที่เธอไม่เห็นแม้แต่เงาของสามีผู้สูงศักดิ์ ท่านอ๋องจวิ้นอวี้หายเงียบไปราวกับตายจากกัน ซึ่งนั่นถือว่าเป็นเรื่องดีที่สุดสำหรับเยว่ซิน

"ไม่ต้องมาให้เห็นหน้าแหละดี จะได้ไม่ต้องปวดใจ" เธอบ่นพึมพำขณะเดินทอดน่องออกมาสูดอากาศที่สวนหลังเรือน

ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับดูประหลาดพิกล

ทุกย่างก้าวที่เยว่ซินเยื้องย่างผ่าน เหล่าบ่าวไพร่ ข้าทาส และนางกำนัล ต่างพากันสะดุ้งโหยงและรีบกุลีกุจอหลบหนีหายไปจนหมดสิ้น ราวกับเห็นพญามัจจุราชเดินดิน ใครที่หลบไม่ทันก็รีบทรุดตัวลงเอาหน้าแนบพื้น ตัวสั่นงันงกไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

ชื่อเสียงความโหดร้ายและอารมณ์ร้ายกาจของเจ้าของร่างเดิม คงฝังรากลึกจนกลายเป็นความหวาดกลัวจับจิตใจของคนพวกนี้ไปเสียแล้ว

"เฮ้อ... นี่ฉันเป็นนางมารร้ายหรือไงนะ"

ตุ้บ!

ทันใดนั้น ร่างผอมเกร็งของชายชราคนหนึ่งก็เสียหลักล้มลงขวางทางเดินของเธออย่างจัง ด้วยความที่ขาข้างหนึ่งลีบเล็กและเดินกะเผลก ทำให้เขาหลบ "พายุอารมณ์" ของพระชายาไม่ทันเหมือนคนอื่น

"ขะ... ขอประทานอภัยพะย่ะค่ะ! บ่าวสมควรตาย! บ่าวสมควรตาย!"

คนสวนชรารีบโขกศีรษะกับพื้นหินรัวๆ จนหน้าผากเริ่มแดงช้ำ ร่างกายผอมโซสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ บ่าวไพร่คนอื่นที่แอบมองอยู่ไกลๆ ต่างกลั้นหายใจ หลับตาปี๋ด้วยความหวาดเสียว

ตายแน่... ตาเฒ่าจางต้องโดนสั่งโบยจนตายแน่ๆ ที่บังอาจขวางทางเดินพระชายา!

เยว่ซินชะงักเท้า เธอก้มมองชายชราที่กำลังสั่นกลัว แล้วสายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับบางอย่าง

เลือดสีแดงสดกำลังซึมออกมาจากขากางเกงเก่าขาดรุ่งริ่งของเขา บริเวณหน้าแข้งที่กระแทกกับขอบหินเมื่อครู่

สัญชาตญาณของ "หมอ" และผู้ศึกษาเรื่องสมุนไพรตื่นตัวขึ้นทันที!

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เธอสั่งเสียงเข้ม

ชายชราสะดุ้งเฮือก หยุดโขกหัวแต่ยังคงหมอบราบกับพื้น รอรับชะตากรรมอันโหดร้าย

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมา กลับทำให้ทุกคนที่แอบมองอยู่ต้องอ้าปากค้าง

เยว่ซินไม่ได้เรียกหานางกำนัลเพื่อนำแส้มาโบย แต่เธอกลับ ทรุดตัวลงนั่งยองๆ กับพื้นดินสกปรก ตรงหน้าชายชราคนนั้น!

"เจ้าเจ็บตรงไหน? ขาหักหรือเปล่า?"

น้ำเสียงที่ถามไถ่นั้น แม้จะเจือความตื่นตระหนก แต่กลับเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างที่พวกเขาไม่เคยได้ยินจากปากพระชายามาก่อน เยว่ซินไม่รังเกียจที่จะใช้มือขาวผ่องของนาง เอื้อมไปถลกขากางเกงที่เปื้อนดินโคลนของชายชราขึ้นเพื่อดูบาดแผล

"แผลลึกเหมือนกันนะเนี่ย เส้นเลือดฝอยน่าจะแตก" เธอพึมพำวิเคราะห์อาการ ก่อนจะหันขวับไปตะโกนสั่งสาวใช้ที่ยืนตะลึงอยู่ด้านหลัง

"ชิงเหอ! ยืนบื้ออยู่ทำไม! รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า! บอกว่ามีคนบาดเจ็บ เลือดไหลไม่หยุด!"

"พะ... เพคะ?" ชิงเหอยังคงงงงัน

"เร็วสิ!! เดี๋ยวเขาก็ช็อกหรอก!" เยว่ซินตวาดเร่ง

"เพคะ! หม่อมฉันไปเดี๋ยวนี้เพคะ!"

ขณะที่ชิงเหอวิ่งออกไป เยว่ซินก็หันกลับมาหาคนสวนชราที่เงยหน้ามองนางด้วยแววตาตื่นตะลึง นางฉีกชายผ้าเช็ดหน้าไหมราคาแพงลิบลิ่วของตัวเองโดยไม่เสียดาย เพื่อนำมากดห้ามเลือดที่บาดแผลให้เขา