บทที่ 5: เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม

ตอนที่ 5 : พันธมิตรข้ามมิติ

เมื่อ หยางเฟย กลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในชุดเครื่องแบบองครักษ์เต็มยศ ความหล่อเหลาก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว!

ชุดเกราะหนังสีดำขลิบเงินขับเน้นช่วงไหล่ที่กว้างผ่าเผย เอวสอบรับกับเข็มขัดเส้นหนาที่คาดดาบประจำกายเอาไว้ ท่วงท่าการเดินที่มั่นคงและแววตาที่มุ่งมั่นทำเอา เยว่ซิน แทบจะละสายตาไม่ได้

(อื้มหืม... งานดีพรีเมียม! ถึงสามีจะเย็นชาเป็นก้อนน้ำแข็ง แต่อย่างน้อยสวรรค์ก็ยังเมตตา ส่งอาหารตาชั้นเลิศมาให้เชยชมอยู่ใกล้ๆ แค่เห็นหน้าหล่อๆ ของหยางเฟยวันละนิด จิตใจที่ห่อเหี่ยวก็กระชุ่มกระชวยขึ้นมาทันที!)

ภายในรถม้าคันหรูที่ประทับตราจวนอ๋อง เยว่ซินละสายตาจากองครักษ์หนุ่มที่ขี่ม้าขนาบข้างรถม้า หันมาถามสาวใช้คนสนิท

"ชิงเหอ ข้าอยากได้เสื้อผ้าใหม่ ชุดในตู้มัน... เอิ่ม... ลิเก... เอ้ย! มันฉูดฉาดไปหน่อย ข้าอยากได้ที่มันเรียบหรูดูแพง เจ้ามีร้านแนะนำไหม?"

ชิงเหอนั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าดูลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด

ในใจของนางคิดถึงร้านผ้าที่ขึ้นชื่อที่สุดในเมืองหลวงตอนนี้ "หออาภรณ์สกุลหลิน" ของ หลินเวย... อดีตพี่สะใภ้ของพระชายานั่นเอง

แต่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองนั้น... ยิ่งกว่าไฟกับน้ำมัน!

ในอดีต พระชายาเยว่ซินเป็นคนบีบบังคับยุแยงให้พี่ชายใหญ่ของตนหย่าขาดกับหลินเวย เพียงเพราะไม่ชอบหน้าและเห็นว่าตระกูลหลินตกต่ำลง การพานางไปที่นั่นอาจเหมือนพาเสือไปบุกถ้ำสิงโต

(แต่พระชายาเปลี่ยนไปแล้ว แถมยังดูเป็นผู้ใหญ่และใจดีขึ้นมาก บางที... อาจจะไม่เกิดเรื่องก็ได้)

"เอ่อ... ถ้าเป็นร้านที่มีชื่อเสียงที่สุดตอนนี้ ก็ต้องเป็น 'หออาภรณ์สกุลหลิน' เพคะ" ชิงเหอตัดสินใจบอก "ผ้าที่นั่นงดงามและทันสมัยที่สุดในเมืองหลวงแล้วเพคะ"

"สกุลหลินเหรอ? ดี! งั้นไปร้านนั้นแหละ!" เยว่ซินตอบรับอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง

รถม้าแล่นมาจอดที่หน้าร้านขายผ้าขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหราและมีสไตล์ ผู้คนเดินเข้าออกขวักไขว่ ทันทีที่เยว่ซินก้าวเท้าลงจากรถม้าและเดินเข้าไปในร้าน บรรยากาศภายในร้านก็เงียบกริบลงไปชั่วขณะ ลูกค้าหลายคนจำนางได้และรีบหลบตา แต่เยว่ซินไม่สนใจ เธอเดินตรงเข้าไปสัมผัสเนื้อผ้าไหมที่วางโชว์อยู่

ลวดลายการปักที่แปลกตา การจับคู่สีที่ดูโมเดิร์นผิดยุคสมัย และคัตติ้งที่ดูทะมัดทะแมง

"ว้าว..."

เยว่ซินลูบไล้ผืนผ้าสีพาสเทลอย่างทึ่งๆ เผลอหลุดปากอุทานออกมาด้วยความชื่นชมในภาษาที่คุ้นเคย

"Beautiful..."

เสียงพึมพำนั้นแผ่วเบา แต่กลับลอยไปเข้าหูของสตรีร่างระหงผู้หนึ่งที่กำลังเดินตรงเข้ามา

หลินเวย เจ้าของร้านสาวสวยที่เตรียมใจมารับมือกับ "อดีตน้องสะใภ้ตัวแสบ" ที่คงจะมาหาเรื่องพังร้านเหมือนเคย นางสูดหายใจลึก เตรียมจะเอ่ยปากไล่ แต่ทว่า... หูของนางกลับจับใจความคำประหลาดเมื่อครู่ได้ชัดเจน

เท้าของหลินเวยชะงักกึก นางจ้องมองแผ่นหลังของเยว่ซินด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยถามออกไปเสียงสั่น

"เมื่อกี้... ท่านพูดว่าอะไรนะเพคะ? ...บิว-ตี้-ฟูล?"

นางออกเสียงคำนั้นอย่างชัดเจน "อย่างนั้นหรือ... ที่แปลว่า สวย?"

เยว่ซินหันขวับกลับมาทันทีจนคอแทบเคล็ด!

ดวงตาของทั้งสองสบกัน

"คุณ... รู้จักคำนี้ด้วยเหรอ?" เยว่ซินถามออกไป เป็นประโยคภาษาจีนสำเนียงปัจจุบันที่ไม่ได้ดัดจริตเป็นชาววัง

หลินเวยเบิกตากว้าง มือไม้เริ่มสั่น นางมองซ้ายมองขวา ก่อนจะมองหน้าเยว่ซินอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เยว่ซินเห็นอาการอึ้งกิมกี่นั้น สัญชาตญาณบางอย่างมันบอก... ต้องทดสอบ!

เธอสูดหายใจลึก แล้วโพล่งคำรหัสลับระดับชาติของคนยุค 2025 ออกไป

"ไอโฟน!"

หลินเวยสะดุ้งเฮือก ก่อนจะตอบกลับมาโดยอัตโนมัติราวกับถูกตั้งโปรแกรมไว้

"ซัมซุง!"

ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งคู่ไปชั่วขณะ วินาทีต่อมา ดวงตาของทั้งสองก็เบิกโพลงแทบถลน