บทที่ 6: เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม

ตอนที่ 6 : กฎเหล็กของผู้มาเยือน

"พี่หลิน..." เยว่ซินเรียกสรรพนามแบบคนกันเอง "คือฉันถามจริงๆ นะ เพราะดูเหมือนพี่จะรู้จักเจ้าของร่างนี้ดี ยัย 'เยว่ซิน' คนเดิมเนี่ย... ร้ายกาจมากไหม?"

หลินเวยเลิกคิ้ว "ถามว่าร้ายไหมเหรอ? หึ..." นางหัวเราะในลำคอ "เรียกว่า นรกส่งมาเกิด ยังน้อยไป วีรกรรมนางยาวเป็นหางว่าว แต่ที่แสบที่สุดคือเรื่องที่ทำกับฉันนี่แหละ นางวางแผนใส่ร้ายว่าฉันคบชู้ แล้วจัดฉากให้พี่ชายของนางมาเจอ ฉันเกือบโดนสั่งตายเพราะแผนนางนะยะ!"

เยว่ซินหน้าถอดสี รีบยกมือไหว้ปลกๆ ด้วยความรู้สึกผิดแทนเจ้าของร่าง

"เฮ้ย! จริงดิ! พี่... ฉันขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ ถึงฉันจะไม่ใช่คนทำ แต่ตอนนี้ฉันอยู่ในร่างนี้ ฉันรู้สึกผิดชะมัดเลย... นี่ฉันเป็นศัตรูของเพื่อนร่วมชะตากรรมเหรอเนี่ย"

หลินเวยเห็นท่าทางสำนึกผิดจนตัวลีบของเยว่ซินแล้วก็อดขำไม่ได้ นางโบกมือปัดๆ

"โอ๊ย ช่างมันเถอะ! ไม่ต้องขอโทษหรอก เธอไม่ใช่ยัยนั่นสักหน่อย อีกอย่างนะ..."

หลินเวยยักไหล่ ทำหน้าเอือมระอา

"ถึงไม่มีแผนการของยัยเยว่ซิน ยังไงฉันกับอีตาแม่ทัพบ้านั่นก็ไปกันไม่รอดอยู่ดี"

"อ้าว ทำไมล่ะ? พี่ชายเจ้าของร่างนี้... แม่ทัพเยว่เฉิน เขาไม่ดีเหรอ?"

"ดีไหมน่ะเหรอ..." หลินเวยแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยหม่นแสงลงวูบหนึ่ง ราวกับภาพจำอันเลวร้ายในวันวานฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง

"เขาก็ดี... ในแบบของขุนนางโบราณที่เคร่งครัดนั่นแหละ รับผิดชอบหน้าที่ ไม่เจ้าชู้... แต่ข้อเสียเดียวที่ฉันรับไม่ได้ที่สุดคือ ความหูเบา และ ความไม่เชื่อใจ"

นางวางถ้วยชาลงกระแทกโต๊ะดัง 'กึก' เพื่อระบายอารมณ์

"วันที่เกิดเรื่อง... จัดฉากใส่ร้ายว่าฉันคบชู้สู่ชาย หลักฐานเท็จพวกนั้นมันมัดตัวก็จริง แต่สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่คำด่าทอของคนอื่นนะพิมพ์..."

หลินเวยหันมาสบตาเยว่ซินด้วยแววตาที่เจือความเจ็บปวดลึกๆ

"แต่คือท่าทีของเขา... แม่ทัพเยว่เฉิน สามีที่นอนร่วมเตียงกันทุกคืน เขาไม่เลือกที่จะเชื่อฉัน... เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยปากถามหาความจริง หรือปกป้องศักดิ์ศรีของเมียตัวเองเลยสักนิด"

นางสูดหายใจลึก พยายามข่มความโกรธที่ปะทุขึ้นมา

"วินาทีนั้น... เขาตวัดพู่กันเขียนหนังสือหย่าอย่างเลือดเย็น แล้วก็ ปาใส่หน้า ฉัน ต่อหน้าบ่าวไพร่ทุกคน... เขาไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมา"

หลินเวยยักไหล่ พยายามทำท่าทีเหมือนไม่ยี่หระ แต่เยว่ซินดูออกว่ามันคือบาดแผลในใจ

"นาทีนั้นฉันคิดเลยว่า... ผู้ชายเฮงซวย! ต่อให้หล่อลากไส้แค่ไหน แต่ถ้าไร้สมองแถมไม่ให้เกียรติกันแบบนี้ ก็เลิกกันไปน่ะดีแล้ว! ฉันเลยคว้าใบหย่าแล้วเดินเชิดออกมา!"

เยว่ซินฟังแล้วก็ได้แต่อ้าปากค้าง พูดไม่ออก...

(โห... พี่ชายฉัน... ทำไมถึงได้โง่บรมขนาดนี้เนี่ย! ทิ้งเพชรเม็ดงามไป แล้วยังทำร้ายจิตใจเขาขนาดนั้น มิน่าล่ะพี่หลินถึงได้เกลียดเข้าไส้!)

หลังจากปรับทุกข์เรื่องผู้ชายกันพอหอมปากหอมคอ เยว่ซินก็ขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้หลินเวยอีกนิด สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

"พี่หลิน... ในเมื่อพี่อยู่มานานกว่า งั้นพี่พอจะแนะนำฉันหน่อยได้ไหม?" เยว่ซินถามเสียงเครียด

"ว่าจะใช้ชีวิตรอดยังไงในยุคบ้านี่... ฉันไม่มีความทรงจำของตัวเองในยุคนี้เลย มีแต่ของเจ้าของร่างเดิม ซึ่งก็... เละเทะอย่างที่เห็น"

หลินเวยวางถ้วยชาลง นางยกนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว สีหน้าดูซีเรียสขึ้นทันตา

"ง่ายมาก... และเป็นกฎเหล็กข้อเดียวที่เธอต้องจำให้ขึ้นใจ"

หลินเวยจ้องตาเยว่ซินเขม็ง

"อย่าทำตัวเหมือนมาจากที่อื่น"

"หมายความว่าไง?"

"หมายความว่า... อย่าพยายามเป็น คนเก่งจากอนาคตจนเกินงาม" หลินเวยอธิบายเสียงเข้ม

"ไอ้พวกมุกนางเอกนิยายที่ประดิษฐ์สบู่ สร้างระเบิด หรือพูดจาภาษาอังกฤษไฟแลบโชว์พาวน่ะ... เก็บพับใส่กระเป๋าไปก่อนเลย"

"ทำไมล่ะ? ไม่ใช่ว่าถ้าเราเก่ง เราจะได้รับการยอมรับเหรอ?"