บทที่ 7: เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม

ตอนที่ 7 : แผนร้ายหรือกับดักรัก

เยว่ซินกลับมาถึงเรือนพักด้วยจิตใจที่เบิกบานและเบาสบายกว่าทุกครั้ง การได้รู้ว่าตนเองไม่ใช่ "คนแปลกหน้า" เพียงลำพังในโลกต่างมิตินี้ ทำให้ความหวาดกลัวและความเหงาลึกๆ ในใจเบาบางลงไปมาก

(ป่านนี้พ่อกับแม่ แล้วก็เฮีย จะเป็นยังไงบ้างนะ...)

ความคิดถึงครอบครัวในโลกปัจจุบันผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง พวกเขาคงกำลังร้องไห้เสียใจ หรือกำลังวุ่นวายกับการจัดการร่างที่ไร้วิญญาณของเธอ... แค่คิดน้ำตาก็พาลจะซึม

แต่แล้วเธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ในโลกนี้เธอก็มีครอบครัวเหมือนกัน

(จะว่าไป... ฉันยังไม่เคยเจอ 'ท่านแม่ทัพเยว่' พ่อของร่างนี้เลยนี่นา)

ในความทรงจำเดิม ท่านแม่ทัพรักและตามใจลูกสาวคนนี้มาก จนเสียผู้เสียคน แต่เยว่ซินคนใหม่กลับรู้สึกว่า เธอควรจะหาเวลาไปเยี่ยมท่านบ้าง อย่างน้อยก็เพื่อกระชับความสัมพันธ์ และศึกษานิสัยใจคอไว้ เวลาต้องออกงานสังคมหรือเจอกันข้างนอก จะได้ไม่ทำตัวเปิ่นๆ ให้ใครจับได้

"พระชายาเพคะ น้ำอุ่นเตรียมพร้อมแล้วเพคะ ผสมน้ำมันหอมระเหยกลิ่นกุหลาบอย่างที่ท่านชอบด้วย" ชิงเหอเดินมารายงานเสียงใส

"ขอบใจมาก"

เยว่ซินปลดเปลื้องอาภรณ์รุ่มร่ามออก แล้วก้าวลงไปแช่ในถังไม้ใบใหญ่ที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ ไออุ่นของน้ำช่วยคลายความเมื่อยล้าจากการเดินเที่ยวทั้งวันได้เป็นอย่างดี มือเรียววักน้ำขึ้นลูบไล้ผิวกาย สายตาของเธอก้มลงสำรวจเรือนร่างนี้อย่างพินิจพิเคราะห์

(อื้อหือ... แม่เจ้าโว้ย หุ่นในฝันชัดๆ!)

เยว่ซินอดไม่ได้ที่จะผิวปากหวือในใจอย่างทึ่งๆ ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดราวกับกระเบื้องเคลือบ หน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่มเกินขนาดมาตรฐานสาวเอเชีย เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายที่กลมกลึง... นี่มันหุ่นนาฬิกาทรายที่สาวๆ ยุคใหม่พากันเข้าฟิตเนสแทบตายกว่าจะได้มา!

(ให้ตายเถอะ... ยัยเยว่ซินคนเก่า ถ้าไม่ติดว่านิสัยร้ายกาจจนคนอี๋นะ ด้วยรูปร่างหน้าตาขนาดนี้ คงเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์จนผู้ชายต้องเข้าแถวต่อคิวแน่ๆ เสียดายของชะมัด!)

เธอยกขาเรียวสวยขึ้นมาขัดถูอย่างอารมณ์ดี อย่างน้อยมาติดอยู่ในร่างนี้ ก็ถือว่าได้กำไรเรื่องรูปร่างหน้าตาล่ะนะ

หลังจากแช่น้ำจนตัวเปื่อย เยว่ซินก็ขึ้นมาแต่งตัวเตรียมเข้านอน เธอสวมเพียงชุดนอนผ้าแพรบางเบาสีขาวสะอาดตา ที่แนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งทุกสัดส่วนอย่างยั่วยวน (โดยไม่ได้ตั้งใจ)

ขณะที่กำลังจะล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ...

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงเคาะประตูหน้าเรือนดังรัวเร็วและหนักหน่วง ทำเอาเยว่ซินสะดุ้งเฮือก

"พระชายา! พระชายาพ่ะย่ะค่ะ!"

เสียงร้อนรนขององครักษ์หน้าห้องดังเข้ามา ชิงเหอรีบวิ่งไปเปิดประตู ก็พบกับ หัวหน้าองครักษ์เงา ของท่านอ๋อง ยืนหน้าเครียดเหงื่อท่วมตัว

"เกิดอะไรขึ้น ดึกดื่นป่านนี้" เยว่ซินตะโกนถามจากในห้องนอน

"ทูลพระชายา! ท่านอ๋องมีรับสั่งให้เชิญเสด็จด่วนพ่ะย่ะค่ะ!"

"หา? ไปตอนนี้เนี่ยนะ?" เยว่ซินขมวดคิ้ว "ทำไมข้าต้องไป? คนจะหลับจะนอน บอกเขาว่ามีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้!"

"ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์เงาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"ท่านอ๋อง... ท่านอ๋องทรงได้รับพิษพ่ะย่ะค่ะ!"

"ห๊ะ! โดนพิษ?" เยว่ซินลุกพรวดขึ้นจากเตียง

"พ่ะย่ะค่ะ... และหมอหลวงบอกว่า... มีเพียงพระชายาเท่านั้นที่ช่วยได้!"

เยว่ซินกรอกตามองบนจนแทบจะเห็นเพดาน