บทที่ 8

แม่นมหลินได้สติกลับมาโดยพลัน สีหน้าปรากฏแววลังเล

ฮูหยินเจียงนึกฉงนใจขึ้นมาจริง ๆ

แม่นมหลินติดตามรับใช้นางมาตั้งแต่ยังเล็ก เติบโตมาด้วยกัน

ในนามคือบ่าวไพร่ ทว่าความผูกพันกลับประหนึ่งพี่น้อง

บัดนี้นางถึงกับมีเรื่องปิดบังนางเชียวหรือ?

“พูดไม่ได้รึ?”

ฮูหยินเจียงโยนผ้าเช็ดหน้าลงในอ่างน้ำ สาวเท้าเดินไปยังโถงข้าง เตรียมรับสำรับเช้า

แม่นมหลินเดินตามอยู่ด้านหลัง จิตใจสับสนว้าวุ่น

นางไม่รู้ว่าข้อสันนิษฐานของตนถูกหรือไม่ หากผิดพลาดขึ้นมาเล่า?

แต่หากว่า... เป็นเรื่องจริงเล่า?

“ฮูหยินเจ้าคะ...”

แม่นมหลินยกมือขึ้น โบกไล่บ่าวไพร่ในห้องออกไป

เวลานี้คุณหนูใหญ่กำลังรับสำรับอยู่ที่เรือนของตนเอง กว่าจะมาที่นี่ก็คงอีกครึ่งชั่วยาม

“ไม่ทราบว่าฮูหยินรู้สึกหรือไม่เจ้าคะ ว่าคุณหนูใหญ่ดูละม้ายคล้ายอนุชิว...”

ฮูหยินเจียงราวกับถูกทุบเข้าที่ศีรษะอย่างจัง ชั่วขณะนั้นคล้ายยังตั้งสติไม่ทัน

แม่นมหลินกล่าวต่อว่า “กลับกัน คุณหนูรองกลับมีคิ้วตาละม้ายคล้ายฮูหยินยิ่งนัก”

ประโยคหลังนี้ ฮูหยินเจียงคล้ายไม่ได้ยินเลยสักนิด

ในหัวของนางเวลานี้มีแต่ใบหน้าของเซวียหมิงเฟยและอนุชิว จะว่าเหมือนก็ดูเหมือน จะว่าไม่เหมือน…

ทว่าความเคลือบแคลงสงสัยกลับกัดกินหัวใจของนางไม่หยุดหย่อน

หวนนึกถึงท่าทีของอนุชิวที่มีต่อเซวียหมิงเฟยตลอดหลายปีมานี้

รวมถึงความโหดร้ายรังเกียจที่มีต่อเซวียหว่านอี้…

หากเด็กสองคนถูกสับเปลี่ยนกัน ทุกสิ่งทุกอย่างก็สมเหตุสมผลแล้ว

ในฐานะนายหญิงของตระกูลเซวีย นางย่อมไม่มีทางกดขี่ข่มเหงบุตรีอนุ

ดังนั้น คำพูดและการกระทำของอนุชิวในยามนี้ จึงดูผิดวิสัยอย่างยิ่ง

บรรยากาศในห้องรับประทานอาหารหยุดชะงัก หัวใจของแม่นมหลินเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก

ฮูหยินดูเหมือนจะ…

ทันใดนั้น ชิงถานก็เลิกม่านเดินเข้ามา

“ฮูหยินเจ้าคะ คุณหนูรองมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”

หลังความเงียบงันอันน่าอึดอัดผ่านไปครู่หนึ่ง ฮูหยินก็เอ่ยปาก น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย

“ให้นางเข้ามาเถิด”

……

ภายนอกเรือน