บทที่ 1

เมื่อเฉียวยางยางตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองถูกลักพาตัวมา

ที่นี่คงจะเป็นหมู่บ้านชาวประมงอันไกลโพ้น ทิวทัศน์งดงาม โอบล้อมไปด้วยภูเขาและแม่น้ำ มีแสงแดด ชายหาด เกลียวคลื่น และยังมีกระท่อมชาวประมง ซึ่งมีส่วนคล้ายคลึงกับสถาบันวิจัยใต้ทะเลลึกของตนก่อนหน้านี้อยู่บ้าง

เพียงแต่ว่าเวลานี้เธอถูกมัดมือไพล่หลังติดอยู่กับแท่นบูชายัญแห่งหนึ่งที่อยู่ริมทะเล

ที่เบื้องล่างของแท่นคือชาวบ้านที่เบียดเสียดยัดเยียดกัน แม่หมอแต่งตัวประหลาด และยังมีแม่ลูกคู่หนึ่งที่กำลังร้องห่มร้องไห้ไม่ยอมหยุด

“พวกท่านปล่อยลูกสาวข้านะ! อย่าเอานางไปสังเวยทะเลเลย! ยางยาง ลูกสาวผู้อาภัพของข้า!”

“ท่านย่า ขอร้องท่านโปรดปล่อยน้องสาวไปเถอะ นางเพิ่งจะอายุสิบสี่! หากต้องการสังเวยทะเลก็ให้ข้าไป ข้าสามารถเป็นเจ้าสาวของเทพสมุทรแทนนางได้!”

“เหลวไหล!”

เสียงตวาดเสียงหนึ่งดังตัดบทคำขอร้องอ้อนวอน หญิงชราที่ทั้งอ้วนและบึกบึนนางหนึ่งลุกขึ้นยืน “เมียเจ้าสี่ หุบปากให้ข้าเดี๋ยวนี้! วันนี้ยางยางแต่งเป็นภรรยาให้เทพสมุทร ถือเป็นเกียรติของตระกูลเฉียวเราและเป็นการสร้างบุญกุศลครั้งใหญ่ให้กับหมู่บ้าน! เจ้าอย่าได้มาพูดจาไร้สาระเลื่อนเปื้อน ทำให้เทพเจ้าในทะเลขุ่นเคือง!”

จากนั้นก็ชี้มาที่แม่นางน้อยผู้นั้นต่อ “เฉียวหยวนหยวน! เจ้าหมั้นหมายแล้วก็อย่าเที่ยวไปผสมโรงกับแม่เจ้า!”

แม่นางน้อยสีหน้าซีดขาว ถอยหลังไปเล็กน้อยอย่างขลาดกลัว ด้านเฉียวหลินซื่อมารดาของนางคุกเข่าลงดังตุ้บ “ท่านแม่! ข้าไม่สนบุญกุศลอะไรทั้งนั้น ข้าขอเพียงให้ลูกสาวข้ายังมีชีวิตอยู่! ยางยางเป็นลูกในไส้ของข้า ถึงนางจะโง่ซื่อไปบ้าง แต่ก็เป็นชิ้นเนื้อที่หลุดออกมาจากในท้องของข้าเช่นกัน! และนางก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ของท่านด้วย พวกท่านเอานางมาสังเวยให้ทะเล จิตใจทำด้วยอะไรกัน!”

“และยิ่งไปกว่านั้น ข้าได้ยินว่าตอนที่จับฉลากก่อนหน้านี้ เห็นอยู่ชัดๆ ว่าจับได้บุตรสาวของตระกูลหวัง เหตุใดสุดท้ายถึงเอายางยางของข้าไปแทนเล่า?”

ยายเฒ่าเฉียวหนังตากระตุก บนใบหน้าเผยความกระอักกระอ่วนออกมา

ช่วงนี้เกิดแผ่นดินไหวอยู่บ่อยครั้งในหมู่บ้าน คล้ายกับว่าจะเกิดลางร้าย ด้วยเหตุนี้แม่หมอจึงตัดสินใจทำการเซ่นสังเวยเทพสมุทรตามประเพณีที่สืบทอดกันมา

บ้านไหนที่มีบุตรสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานล้วนต้องเข้าร่วมจับฉลากทั้งสิ้น เดิมทีคนที่จับได้คือบุตรสาวของตระกูลหวัง แต่ย่าของเฉียวยางยางลอบรับเงินยี่สิบตำลึงมาจากตระกูลหวัง โดยเอาหลานสาวปัญญาทึบผู้นี้ไปแทน

บัดนี้พิธีเซ่นสังเวยเทพสมุทรได้มาถึงช่วงสุดท้ายแล้ว ชาวบ้านต่างมุงดูอยู่โดยรอบ จึงไม่อาจปล่อยให้ลูกสะใภ้มาทำเรื่องดีของตนเสียเรื่องได้!

“ก็แค่เด็กโง่คนหนึ่งเลี้ยงดูมาสิบสี่ปีแต่ก็ยังไม่รู้ความ หากเลี้ยงต่อไปก็สิ้นเปลืองอาหารไปเปล่าๆ”

“คลอดแต่ของขาดทุน*ออกมา! ใครจะไว้หน้าเจ้ากัน!” (ของขาดทุนเป็นคำเรียกลูกสาวในสมัยก่อน เนื่องจากโตแล้วต้องแต่งงานออกไป ทั้งยังต้องเสียค่าสินเดิมเจ้าสาวด้วยจึงเป็นที่มาของคำนี้)

ยายเฒ่าเฉียวถลึงตาใส่สะใภ้สี่แวบหนึ่ง ก่อนส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ลูกสะใภ้อีกสามคน “พวกเจ้าที่เหลือ รีบประคองเมียเจ้าสี่กลับไปพักผ่อนเสีย! อย่าให้มาโหวกเหวกโวยวายอยู่ที่นี่ อับอายสายตาคน!”

ฉับพลันนั้น สะใภ้ใหญ่และสะใภ้สามของตระกูลเฉียวก็พุ่งเข้าไป หนีบเฉียวหลินซื่อไว้ทั้งซ้ายและขวา ส่วนสะใภ้รองยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ

นางอ้าปากแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา นัยน์ตาเผยแววทนมองไม่ได้ออกมา