บทที่ 14

“เดิมนี่ก็เป็นเงินจากการขายตัวของยางยาง...”

พอพูดมาถึงตรงนี้ สีหน้าเซวียเจาตี้ก็เศร้าสลด

“ยามนั้นตอนที่ท่านพ่อท่านแม่สามีตัดสินใจเช่นนั้นออกมา แม้นในใจข้าไม่ยินยอม แต่กลับขวางพวกเขาไว้ไม่ได้เนื่องจากคนต่ำต้อยคำพูดย่อมไม่มีน้ำหนัก...โชคดีที่ยางยางกลับมาได้อย่างปลอดภัยไร้เรื่องราว เด็กคนนี้ช่างดวงแข็งนัก! ตอนนี้หยิงหยิงมาป่วยอีก เงินนี้จึงควรคืนให้พวกเจ้า เจ้ารีบไปเชิญหมอมาเถิด อย่าทำให้อาการเจ็บป่วยของลูกยืดเยื้อเป็นอันขาด!”

ซึ่งในเวลานี้ เฉียวชิงเฟิงบุตรชายเพียงคนเดียวของนางก็วิ่งกระโดดโลดเต้นเข้ามาในบ้าน “พี่หก! พี่หก! ให้ข้าเล่นเป็นเพื่อนท่านเถอะ!”

พอหยิงหยิงเห็นญาติผู้น้องเล็กสุดคนนี้ก็ยิ้มแย้มอย่างดีใจ

“เอาล่ะ อย่าเพิ่งรบกวนการพักผ่อนของพี่หกเจ้าสิ!”

เซวียเจาตี้พูดกับหลินซิ่วเหนียงอีกสองสามประโยคก็ขอตัวกลับบ้าน

รอจนพวกเขาไปแล้ว เฉียวยางยางถึงค่อยพูดว่า “ท่านแม่ น้องสาวเหมือนว่าตอนนี้หัวนางจะไม่ปวดแล้ว!”

เฉียวหยิงหยิงกุมท้องหัวเราะร่า “ก็แค่ท้องรู้สึกหิวมากๆ เท่านั้นเอง!”

หลินซิ่วเหนียง “หัวไม่ปวดแล้วจริงๆ หรือ? เจ้าอย่ามาปิดบังแม่นะ ตอนนี้ที่แม่มีเงินที่ป้าสะใภ้รองส่งมาให้แล้ว ซึ่งมากพอที่จะเชิญหมอมาได้ เจ้าไม่จำเป็นต้องประหยัดเงินให้กับที่บ้าน...”

เฉียวหยิงหยิงเอาศีรษะถูไถมารดาอย่างสนิทสนม “ท่านแม่ ข้าไม่ปวดแล้วจริงๆ! ก่อนหน้านี้พวกเราล้วนแกล้งทำเจ้าค่ะ!”

“อะไรนะ?”

“หลอกพวกป้าสะใภ้ใหญ่เจ้าค่ะ!”

บรรดาพี่สาวน้องสาวต่างหัวเราะเสียงดัง หลินซิ่วเหนียงตกตะลึงตาค้างก่อนเป็นลำดับแรก จากนั้นมุมปากก็เผยรอยยิ้มออกมา พลางเอานิ้วจิ้มจมูกของหยิงหยิงเบาๆ “เจ้านี่นะ พวกเจ้านี่นะ! ซุกซนกันถึงเพียงนี้! เมื่อครู่ทำเอาแม่ตกใจมากจริงๆ!”

เฉียวหยิงหยิง “ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความคิดของพี่รอง! ถึงกระนั้นท่านแม่ก็อย่าไปตำหนิพี่รองเลยนะเจ้าคะ หากเราไม่ทำเช่นนี้ พวกป้าสะใภ้ใหญ่จะปล่อยพวกเราไปง่ายๆ ได้อย่างไร? พวกเราเองก็ไม่มีทางเลือกเช่นกัน!”

หลินซิ่วเหนียงมองเฉียวยางยางแวบหนึ่งอย่างรักใคร่อาดูร ก่อนจับมือนางเอาไว้ “ตอนนี้แม่กลับรู้สึกขอบคุณการตัดสินใจของท่านย่าเจ้าอยู่บ้าง หากไม่ใช่เพราะนางใจร้ายถึงเพียงนั้น ลูกสาวคนรองของแม่จะเปลี่ยนมาเป็นฉลาดเฉลียวถึงเพียงนี้ได้อย่างไร...”

เฉียวยางยางคิดในใจ ให้แล้วไปเถอะ บุตรสาวตัวจริงของเจ้าถูกหญิงชราชั่วช้านางนั้นฆ่าตายไปแล้ว ตอนนี้คนที่อยู่ตรงนี้ได้เปลี่ยนไส้ในไปแล้ว

ถึงกระนั้นมือของหลินซิ่วเหนียงแม้จะหยาบกร้านแต่ก็อบอุ่น และบ้านหลังนี้แม้เรียบง่ายแต่พี่น้องกลับรักใคร่กันดี ดูเหมือนนางจะชอบที่นี่ขึ้นมาบ้างแล้ว