บทที่ 13

ผู้เฒ่าเฉียวแสดงมาดของผู้นำตระกูลออกมา

“เอาล่ะ หยุดเถียงกันได้แล้ว ยายเฒ่า เอาเงินยี่สิบตำลึงออกมาแบ่งเถิด!”

“พวกเจ้าสี่บ้านแบ่งไปบ้านละสี่ตำลึง ส่วนสี่ตำลึงที่เหลือมอบให้กับแม่ของพวกเจ้า นอกจากนี้ ที่บ้านสี่ทำร้ายคนก็เอาส่วนของพวกเจ้าชดใช้ให้กับบ้านใหญ่ไปแล้วกัน มีเพียงบ้านใหญ่บ้านเดียวที่ได้รับแปดตำลึง แบบนี้คงพอใจแล้วสินะ?”

แม้ว่าจะห่างไกลจากสิ่งที่ตนเองคาดไว้ แต่เงินแปดตำลึงก็นับว่าเป็นเงินก้อนโต จ้าวไป๋ฮวาจะไม่เชื่อฟังได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้นนางจ่ายเงินไปเพียงไม่กี่ร้อยอีแปะกับค่ารักษาอาการบาดเจ็บให้บุตรชาย หนนี้ถือว่านางทำกำไรได้มากมายจึงตอบตกลงไปด้วยความเต็มอกเต็มใจ

จากนั้นผู้เฒ่าเฉียวก็พูดกับหลินซิ่วเหนียงต่อ “เราไม่ขายหยิงหยิงแล้ว แต่เจ้าก็ต้องกลับบ้านเดิมไปแต่โดยดี พอใจแล้วสินะ?”

หลินซิ่วเหนียงก้มศีรษะ ไม่พูดอะไร

ผู้เฒ่าเฉียวมองไปทางเฉียวยางยางต่อ “เจ้าทำร้ายพี่ชายคนโตของเจ้า และยังทำร้ายน้องชายของเจ้าอีก ถือเป็นสิ่งที่เกินจะรับได้อย่ายิ่ง ตอนนี้แม้จะบอกว่าแต่งงานกับเทพสมุทรไปแล้วไม่ได้ข้องเกี่ยวกับตระกูลเฉียวของพวกเราอีก แต่การเคารพพี่ชายคนโต รักใคร่น้องชายน้องสาวยังคงเป็นสิ่งที่ควรทำ ตอนนี้เจ้าจงไปเทน้ำชาขอขมาพี่ใหญ่และน้องสี่ของเจ้าขอร้องให้พวกเขายกโทษให้ เรื่องนี้ก็จะถือให้จบเพียงเท่านี้!”

เฉียวยางยางคล้อยตามทันที “ท่านปู่พูดได้ถูกต้อง! ข้าจะไปทำเดี๋ยวนี้!”

นางไปรินชาร้อนลวกมาสองถ้วยแล้วยกไปให้เฉียวชิงซานก่อน “พี่ใหญ่เชิญดื่มชา!”

เฉียวชิงซานแค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างเย่อหยิ่ง ด้วยเห็นแก่หน้าท่านปู่จึงลดเกียรติลดศักดิ์ศรีรับถ้วยชามา “นับว่าเจ้ายังรู้จักคิด!”

เฉียวยางยางยิ้มเล็กน้อย พลางทำมือสั่น จึงทำให้ชาร้อนหกไปบนแขนที่พันด้วยผ้าพันแผลของเฉียวชิงซาน!

“อ๊ากกก เฉียวยางยาง เจ้าอยากตายเรอะ! คิดจะลวกข้าให้ตายใช่ไหม?”

“ข้าขอโทษพี่ใหญ่! พอดีข้ามือลื่น!” เฉียวยางยางทำหน้าไร้เดียงสา “พี่ใหญ่ แขนของท่านไม่เป็นไรนะ?”

ด้วยความรวดเร็ว นางฉีกผ้าพันแผลบนแขนของเฉียวชิงซานออก!

แขนข้างนั้นมีตรงไหนได้รับบาดเจ็บกัน หลังจากกระดูกเข้าที่แล้วก็ขยับได้ดังเดิม ไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย!

“เอ๋ แขนดูไม่เป็นอะไรเลยนี่นา! ชิงซานบาดแผลเจ้าอยู่ตรงไหนกัน?” ป้าสะใภ้สามที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจงใจถามขึ้นมาจากด้านข้าง

เมื่อเฉียวชิงซานถูกเปิดโปง ก็อับอายจนเกิดโทสะขึ้นมาโดยพลัน “เฉียวยางยาง เจ้า...”