บทที่ 12

ภายในบ้าน

ผู้เฒ่าเฉียวและบรรดาลูกชายต่างนั่งกันอยู่ที่โต๊ะ พลางสูบไปป์ยาวด้วยสีหน้าอึมครึม

เมื่อวานยายเฒ่าเฉียวสำลักน้ำทำให้ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ ยามนี้จึงยังนอนอยู่บนแคร่ไม้ไผ่

โดยมีเฉียวหลินซื่อคุกเข่าอยู่ข้างแคร่ คอยดึงแขนเสื้อของแม่สามีพลางเอ่ยวิงวอนอย่างทุกข์ตรม “ท่านแม่! ขอร้องท่านอย่าขายหยิงหยิงเลยนะเจ้าคะ นางเพิ่งจะอายุเพียงเจ็ดขวบ นางเป็นเด็กดีมาก ท่านกับพี่สะใภ้ใหญ่ก็เก็บนางไว้เอาบุญเถิด ต่อไปนางต้องเคารพเชื่อฟังพวกท่านอย่างแน่นอน…”

ยายเฒ่าเฉียวยังไม่ทันเอ่ยปาก จ้าวไป๋ฮัวผู้เป็นป้าสะใภ้ใหญ่ก็ตะโกนด่าขึ้นมาเป็นชุด “หลิน ซิ่วเหนียง! เจ้ายังมีหน้ามาอ้าปากพูดอีก! เจ้าจะเก็บนังเด็กผีนั่นไว้ทำไม? ยังยั่วโมโหลูกชายข้าสองคนไม่พออีกรึ?”

ท่านลุงใหญ่ก็ตบโต๊ะพร้อมกับตวาดเช่นกันว่า “หากให้ข้าพูดก็ควรขายเฉียวยางยางไปด้วยกันเสียเลย! นังเด็กต่ำช้าใจคอโหดร้ายคนนั้น กล้าดีอย่างไรถึงมาบิดแขนลูกข้าจนบาดเจ็บ! ซ้ำยังทำร้ายชิงอวี้ด้วย!"

พอได้ยินประโยคนี้ เฉียวชิงอวี้ที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆ ก็แหกปากร้องไห้งอแงเสียงดังขึ้นมาทันที ส่วนเฉียวชิงซานก็ประคองแขนที่พันผ้าไว้อย่างดีของตัวเองขึ้นมาเช่นเดียวกัน พร้อมกับทำท่าทางโศกเศร้าเสียใจสุดประมาณ “ท่านแม่ แขนของข้ายังเจ็บอยู่เลย คงจะไม่พิการหรอกกระมัง? นี่ถ้าหากว่าพิการขึ้นมา ภายหน้าข้าก็จะไม่สามารถเข้าร่วมการสอบเคอจวี่ได้ แล้วข้ายังจะสร้างเกียรติยศให้แก่วงศ์ตระกูลได้อย่างไร? ยกฐานะให้แก่ตระกูลเฉียวของเราได้อย่างไร…”

พูดอยู่พักหนึ่งก็ทำให้ผู้เฒ่าเฉียวและยายเฒ่าเฉียวเปลี่ยนสีหน้าไปตามๆ กันได้สำเร็จ

ยายเฒ่าเฉียวตบขอบเตียงด้วยเสียงเคียดแค้น “เวรกรรม! ที่แท้ตระกูลเฉียวของพวกเราทำเวรทำกรรมอะไร ถึงได้เลี้ยงเด็กผู้หญิงที่ใจคอโหดร้ายเช่นนี้ออกมาถึงสองคน? นี่คือการทำร้ายพี่น้องทางสายเลือดของพวกนางเชียวนะ...”

ในขณะที่กำลังเอะอะโวยวายกันอยู่นั้น จู่ๆ ประตูก็ถูกถีบเปิดออกเสียงดังโครม เฉียวยางยางเชิดศีรษะเหยียบเข้ามาในบ้าน “น้องสาวของข้าป่วย! เกรงว่าพวกเจ้าคงขายนางไม่ได้แล้ว!”

“เฉียวยางยาง! พวกเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”

ทุกคนต่างอึ้งงัน หลินซิ่วเหนียงพุ่งเข้ามาหาบุตรสาวในทันที “หยิงหยิง! เด็กดีของแม่ เจ้าเป็นอะไรไป?”

สีหน้าของหยิงหยิงซีดขาว พลางเอ่ยอย่างอ่อนแรง “ท่านแม่ ข้าปวดหัว...”

“ไฉนจู่ๆ ถึงปวดหัวขึ้นมาได้?”

“ถูกน้องสี่ทำร้ายเจ้าค่ะ” เฉียวยางยางชำเลืองมองเฉียวชิงอวี้อย่างเย็นชาแวบหนึ่ง พลางเน้นน้ำเสียงให้หนักแน่นยิ่งขึ้น “ถูกเขาใช้ก้อนหินทุบ!”

ครั้นเฉียวชิงอวี้ได้ยินเช่นนี้ ก็รีบไปหลบข้างหลังแม่ของเขาอย่างใจฝ่อทันที ส่วนเฉียวชิงซานแค่นเสียงเย็นชาอยู่ด้านข้าง “เฉียวยางยาง เจ้าอย่าเที่ยวมาถ่มเลือดใส่ผู้อื่น*!”(ถ่มเลือดใส่ผู้อื่น หมายถึง ใส่ความ ใส่ร้ายป้ายสี)

เฉียวยางยาง “สิ่งที่ข้าพูดมาล้วนเป็นความจริง หากท่านไม่เชื่อ ก็สามารถเชิญท่านหมอมาตรวจอาการบาดเจ็บเสียตอนนี้ได้เลย!”

ก็แค่แสร้งป่วย ใครทำไม่เป็นบ้าง?

ยิ่งไปกว่านั้นที่หยิงหยิงได้รับบาดเจ็บคือเรื่องจริง อีกทั้งตอนนี้ก็ยังหิวโหยมาตลอดทั้งวัน อาการอ่อนแรงนี้จึงไม่ได้แสร้งทำออกมาใดๆ ทั้งสิ้น

เมื่อเห็นว่าบ้านใหญ่มีอาการกินปูนร้อนท้อง ผู้เฒ่าเฉียวก็ขมวดคิ้ว “เหตุใดชิงอวี้ถึงต้องทำร้ายหยิงหยิง?”

จ้าวไป๋ฮวารีบชิงตอบออกมาทันที “ยังไม่ใช่เพราะกุ้งมังกรตัวนั้นอีกรึ!”

นางพูดกลับดำเป็นขาว “เมื่อเช้านี้ชิงอวี้เพียงเก็บกุ้งมังกรฟ้าที่หายากขึ้นมาเพื่อคิดจะนำมันมาแสดงความกตัญญูต่อท่านปู่ท่านย่า แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะถูกนางเด็กหยิงหยิงเจอเข้า! นางยืนกรานบอกว่าเป็นของนาง ทั้งสองเลยเกิดการทะเลาะกันขึ้นมา…แล้วเฉียวยางยางก็ช่วยน้องสาวของนางทำร้ายคนอื่น พวกคนบ้านสี่คิดจะเก็บกุ้งมังกรตัวนั้นไว้กินคนเดียว”

“ท่านพูดโกหก!” เฉียวหยิงหยิงอดแย้งขึ้นมาไม่ได้ “เห็นๆ อยู่ว่าข้าเป็นคนเก็บกุ้งมังกรมาได้ก่อน!”

“นังเด็กบ้า อายุแค่นี้ ริอ่านพูดโกหกแล้วรึ!” จ้าวไป๋ฮวาเอามือเท้าสะเอว

ยามนี้ เฉียวยางยางแค่นเสียงเย็นชาออกมา “ใครเก็บได้ไม่สำคัญ สำคัญตรงที่กุ้งมังกรหายากเพียงนั้น เหตุใดถึงเป็นฝ่ายวิ่งมาอยู่ในสวนของบ้านเราได้?”

“เพราะเหตุใดล่ะ?” ป้าสะใภ้สามพูดแทรกขึ้นมาจากด้านข้าง

เฉียวยางยางจึงเอ่ยด้วยท่าทางทะนงองอาจ “ย่อมเป็นเทพสมุทรส่งมันมาน่ะสิ! ทูตส่งสารของเทพสมุทรให้เกียรติมาเยือนตระกูลเฉียวของเรา เดิมทีถือเป็นเกียรติของตระกูลเฉียว แต่เฉียวชิงอวี้ไม่เพียงไม่เคารพต่อกุ้งมังกร ยังเอาก้อนหินไปทุบมันอีกด้วย..”

เฮือก~~ป้าสะใภ้สามสูดหายใจด้วยความหนาวเหน็บ!

“เพื่อปกป้องกุ้งมังกร น้องสาวของข้าถึงได้เกิดการโต้เถียงกับน้องสี่ แต่ตั้งแต่ต้นจนจบนางไม่เคยแตะต้องตัวน้องสี่เลย ไม่รู้ว่าบาดแผลของน้องสี่ได้มาจากไหน?”

เฉียวยางยางจ้องมองไปทางเฉียวชิงอวี้ตาวาว ก่อนเดินเข้าไปใกล้เขา “ข้าได้ยินว่าเจ้าก็บาดเจ็บที่แขนด้วยหรือ? มา ยกแขนเสื้อขึ้นให้ข้าดูหน่อย ว่าบาดเจ็บตรงไหนกันแน่?”