บทที่ 11

เดิมเฉียวยางยางสามารถขัดขืนได้ แต่พอนางเห็นเฉียวไห่อิ๋นพ่อของนางก็กลับมาบ้านด้วยเช่นกัน นางจึงเปลี่ยนใจในทันที

เธอจงใจแสดงบาดแผลอันน่าเวทนาของน้องสาวให้เฉียวไห่อิ๋นเห็น จากนั้นก็เข้าไปในอุโมงค์ใต้ดินด้วยกันกับน้องสาว

นางอยากจะดูซิว่ายามที่พ่อบังเกิดเกล้าผู้นี้รู้ว่าบุตรสาวตัวน้อยของตัวเองถูกคนรังแกจะมีปฏิกิริยาอะไรบ้าง?

และถือโอกาสให้ท่านแม่และพี่สาวคนโตได้รู้จักโฉมหน้าที่แท้จริงของเฉียวไห่อิ๋นด้วย เพื่อกันไม่ให้มาบอกว่านางชักสีหน้าไร้ไมตรีใส่ในอนาคต

อุโมงค์ใต้ดินนั้นมืดและชื้นแฉะอย่างมาก ส่งกลิ่นอับไปทั่ว

เฉียวยางยางคิดจะหาที่นั่ง แต่เพิ่งจะยกเท้าขึ้นก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่มีขนปุกปุยกระโดดข้ามหลังเท้าไปอย่างรวดเร็ว!

“ตัวอะไรน่ะ?”

“เป็นหนูเจ้าค่ะ! ท่านพี่ ในนี้มีหนู!” เฉียวหยิงหยิงเอ่ยเสียงเบา

“เจ้าไม่กลัวหรือ?”

“ไม่กลัว”

เฉียวหยิงหยิงไม่เพียงไม่กลัว ยังรู้สึกตื่นเต้นดีใจเล็กน้อยอีกด้วย

“หากพวกเราไม่ถูกขังไว้ก็ดีสิ จะได้จับหนูมากินได้! เนื้อหนูเมื่อเอาไปย่างบนไฟมีน้ำมันเยิ้มๆ อร่อยมากเลยล่ะ! ท่านพี่ ท่านยังจำเมื่อคราวก่อนได้หรือไม่? คราวนั้นท่านทำผิด ท่านย่าเลยลงโทษพวกเราทั้งครอบครัวไม่ให้กินข้าวสามวัน ตกกลางคืนทุกคนหิวมาก ท่านแม่เลยย่างเนื้อหนูให้พวกเรากิน…”

ขณะที่พูด ท้องของเฉียวหยิงหยิงก็ร้องจ๊อกๆ ออกมา แสดงว่านางหิวแล้ว

เที่ยงวันแล้ว ตั้งแต่ตื่นนอนมาสองพี่น้องยังไม่ได้ดื่มน้ำเลยสักหยด

ถึงกระนั้นหยิงหยิงก็เชื่อฟังมาก นั่งอยู่บนลังไม้ผุๆ ที่ชิดกับผนังเป็นเพื่อนพี่สาวโดยไม่มีร้องไห้โวยวาย ดูเหมือนนางเคยชินกับการปฏิบัติอันโหดร้ายเช่นนี้

ตกกลางคืน ภายในอุโมงค์ใต้ดินมืดยิ่งกว่าเดิม หยิงหยิงหิวจนไม่มีแรง

เฉียวยางยางคลำหาไปรอบๆ พบว่าในนี้ไม่มีของกินใดๆ เลย มีเพียงถุงกระสอบขาดๆ และลังไม้ผุๆ เท่านั้น

ไม่อาจรอเช่นนี้ต่อไปได้อีก

นางหยิบท่อนไม้ที่อยู่ใกล้มือขึ้นมากำลังเตรียมจะพังประตู แต่ยามนี้ จู่ๆ กระดานไม้ที่อยู่เหนือศีรษะก็ถูกคนแงะเปิดออก

ใบหน้าร้อนใจของเฉียวหยวนหยวนปรากฏออกมา “ยางยาง! หยิงหยิง! พวกเจ้ายังสบายดีอยู่นะ?”

“พี่ใหญ่!” เฉียวหยิงหยิงพลันมีกำลังใจขึ้นมา “เป็นท่านปู่ท่านย่าต้องการปล่อยพวกเราออกไปหรือ?”

เฉียวหยวนหยวนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะเผยสีหน้าเศร้าสร้อยออกมา “เปล่าหรอก พวกท่านปู่ท่านย่า ป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านลุงใหญ่ พวกเขา...”

“พวกเขาทำไม?”

จู่ๆ เฉียวหยวนหยวนก็น้ำตาไหลออกมา “พวกเขาตัดสินใจกันว่าจะเอาน้องเล็กไปขาย...”

“หา?”

“เพื่อเอาเงินจากการขายตัว มาชดเชยค่ารักษาให้กับพี่ชายใหญ่กับน้องชายสี่…”

เฉียวหยิงหยิงตกตะลึง พลางพึมพำอย่างทำอะไรไม่ถูก “มือของพี่ชายใหญ่ได้รับบาดเจ็บสาหัสมากเลยหรือ? ไฉนเฉียวชิงอวี้ถึงได้รับบาดเจ็บไปด้วยเล่า?”