บทที่ 10

“ท่านพี่ เสี่ยวหลันคลอดแล้ว!” เฉียวหยิงหยิงตะโกนอย่างตื่นเต้นดีใจ

“อื้ม!”

“แล้วจะทำอย่างไรต่อเจ้าคะ?”

“เราต้องเปลี่ยนบ้านใหม่ให้มัน หยิงหยิง เจ้ารู้ไหมว่าตรงไหนที่สามารถเลี้ยงกุ้งมังกรได้”

หยิงหยิงใคร่ครวญอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ มือเล็กก็ปรบมือขึ้นมา “ข้ารู้จักอยู่ที่หนึ่ง!”

นางพาพี่สาวไปยังป่าชายเลนเปลี่ยวร้างที่อยู่ข้างริมทะเล

ที่ตรงนี้ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าคราม ต้นไม้เขียวชอุ่มร่มรื่น น้ำทะเลใสสะอาดส่องประกายระยิบระยับเมื่อกระทบกับแสงแดด

“ท่านพี่ ท่านไม่ต้องกลัว ตามข้ามาเจ้าค่ะ”

เฉียวหยิงหยิงม้วนขากางเกงขึ้น แล้วจูงมือของพี่สาวเดินลุยเข้าไปในส่วนลึกของป่าชายเลนอย่างระมัดระวัง

“ในป่าแห่งนี้มีสระน้ำที่สามารถเลี้ยงกุ้งมังกรได้ แต่อยู่ห่างจากบ้านนิดหน่อย ถึงกระนั้นที่นี่ก็มีคนเข้ามาไม่เยอะ หากพวกเราเลี้ยงกุ้งมังกรไว้ที่นี่ จะต้องไม่ถูกใครพบแน่นอน!”

เฉียวหยิงหยิงเดินไปกล่าวไป “แต่ว่าพวกเราสามารถเดินไปได้แค่ตรงถึงสระน้ำเท่านั้น ท่านห้ามเดินไปต่อ โดยเฉพาะคูน้ำลึกที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าแห่งนั้นห้ามข้ามไปเด็ดขาด!”

“เพราะอะไร?”

“ข้าได้ยินท่านแม่บอกว่าที่ใต้คูน้ำแห่งนั้นมีสัตว์ประหลาดทะเลอาศัยอยู่ มันชอบกินคน ดังนั้นท่านห้ามเข้าไปใกล้เด็ดขาดเลยนะ!”

คำพูดหลอกเด็กเช่นนี้ เฉียวยางยางฟังแล้วก็อยากจะขำกลิ้ง จึงจงใจเย้าแหย่นาง “ถ้าอย่างนั้นหากข้าเกิดหลงเข้าไปจะทำอย่างไร?”

“ถ้าอย่างนั้นข้าก็คงช่วยท่านไม่ได้แล้ว!”

เฉียวหยิงหยิงพูดเสียงเด็กน้อยออกมาอย่างจริงจัง

ฮา จนแล้วจนรอดเฉียวยางยางก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

การหัวเราะนี้เปรียบประดุจลมวสันต์แปรเปลี่ยนเป็นหยาดพิรุณ สรรพสิ่งล้วนงอกงาม