บทที่ 9

“ลูกแม่—” จ้าวไป๋ฮวาทำท่าโศกเศร้าเสียใจราวกับสูญเสียผู้บังเกิดเกล้าไป “เฉียวยางยาง เจ้าบ้าไปแล้ว! กล้าดีอย่างไรถึงมาทำร้ายพี่เจ้า?”

“เขาตบน้องสาวข้า ข้าหักแขนเขาหนึ่งข้าง แบนนี้ยุติธรรมมากแล้ว”

“เจ้ารู้หรือไม่หากแขนข้างนี้ของชิงซานเกิดพิการขึ้นมา อนาคตของเขาจะพังทลาย! ความหวังของตระกูลเฉียวอันเก่าแก่ของเราก็จะหมดสิ้นไปด้วย!”

“ฉะนั้นนะ ป้าสะใภ้ใหญ่ ทำไมท่านยังไม่รีบพาลูกชายท่านไปหาหมออีก ขืนมัวแต่ชักช้าได้กลายเป็นคนพิการเข้าจริงๆ ก็อย่ามาหาว่าข้าไม่เตือนท่าน~”

“เจ้า ฝากไว้ก่อนเถอะ!”

จ้าวไป๋ฮวากระทืบเท้า แล้วประคองบุตรชายคนโตพร้อมกับลากบุตรชายคนเล็กวิ่งหนีไปด้วยความโมโหระคนอับอายอย่างที่สุด

อีกด้านหนึ่ง ดวงตาสองข้างของเฉียวหยิงหยิงส่องประกายระยิบระยับจนแทบจะกลายเป็นดวงดาวไปหมดแล้ว “พี่รอง พี่รอง ท่านร้ายกาจยิ่ง”

“อืม พี่รองเป็นวรยุทธ ต่อไปจะสอนเจ้า~”

นับตั้งแต่ชั่วขณะที่หยิงหยิงช่วยบังฝ่ามือที่ฟาดลงมาแทนนาง นางก็ตัดสินใจในทันทีว่าจะรักเด็กคนนี้เสมือนน้องสาวแท้ๆ ของตัวเอง

น้องสาวของนางเฉียวยางยาง จะให้ผู้อื่นมารังแกได้ตามใจชอบได้อย่างไร?

“ต่อไปหากเจอคนเช่นนี้อีก ไม่ต้องกลัว เราเจอหนึ่งครั้งก็ตีมันหนึ่งครั้ง!”

“แต่ว่าแขนของพี่ใหญ่จะพิการจริงๆ ไหมเจ้าคะ?”

เฉียวหยิงหยิงกังวลอย่างมาก นั่นอย่างไรก็เป็นถึงญาติผู้พี่คนโต แม้ว่าตอนนี้จะถูกตีจนวิ่งหนีไป แต่ตอนเย็นเมื่อท่านปู่กับท่านลุงใหญ่กลับมา ในบ้านก็ไม่รู้ว่าจะต้องพบเจอลมฝนคาวโลหิตอะไรบ้าง คิดแล้วก็ให้กลุ้มนัก

“ไม่หรอก แค่กระดูกเคลื่อนเท่านั้น รักษาหน่อยเดียวก็หาย”

หลังปลอบให้หยิงหยิงคลายกังวลแล้ว เฉียวยางยางก็เข้าไปในบ้านเพื่อหายาทามารักษาบาดแผลให้หยิงหยิง

แต่ว่าบ้านของพวกนางช่างยากจนค่นแค้นจริงๆ อย่าว่าแต่ยาทาเลย แม้แต่ผ้าพันแผลยังไม่มี

สุดท้ายยังคงเป็นเฉียวหยิงหยิงที่ไปหารังไข่แมงมุมสีขาวจำนวนหนึ่งมาจากมุมกำแพงดินด้วยตัวเอง แล้วใช้เส้นใยสีขาวนั่นมาปิดแผลไว้ต่างยาทา

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แผลเล็กแค่นี้ ข้าไม่เจ็บ” เฉียวหยิงหยิงกล่าว “ยิ่งไปกว่านั้นท่านแม่เคยบอกว่าใยแมงมุมสามารถห้ามเลือดได้”

เฉียวยางยางได้ฟังก็รู้สึกปวดใจเล็กน้อย

ควรไปทำงานหาเงินจริงๆ เสียแล้ว