บทที่ 11

“คนตายงั้นหรือ?” ฉินถานเฟยตกตะลึง

ฉินอวี้เหยาเสียสติหรือ? ในวันสำคัญเช่นนี้กลับนำศพคนตายกลับมาด้วย?

แน่นอนว่า ในห้องโถงใหญ่มีเสียงกรีดร้องดังลั่นขึ้นมา องครักษ์หลายคนล้มลงกับพื้น และงานฉลองวันเกิดตกอยู่ในสถานการณ์แห่งความโกลาหล

มู่จือเหยี่ยนลากชายที่หมดสติเข้ามา สบตากับทุกคน เหวี่ยงร่างโจรป่าในมือทิ้งลงกับพื้น หัวหน้าโจรป่าล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง กลิ้งไปสองตลบ

แขกเหรื่อต่างตกใจกลัว และบางคนขี้ขลาดหน่อยก็ส่งเสียงร้องออกมา

“หญิงสาวคนเสียสติไปแล้วหรือ? นำศพคนตายมาทำอะไรกัน?”

“ข้าได้ยินเด็กรับใช้รายงานเมื่อครู่นี้ บอกว่าสตรีคนนี้เป็นคุณหนูสามของจวนโหว? หลานสาวตั้งใจมาทำลายงานฉลองวันเกิดของปู่ เวรกรรมเสียจริง!”

“นิทานในโรงน้ำชาไม่ได้เขียนแบบนี้เสียหน่อย หญิงสาวบ้านป่าที่เติบโตในหมู่บ้านชนบทช่างใจกล้าเกินไปแล้ว!”

เมื่อฉินถานเฟยและหลิวอี๋เหนียงเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าพวกเขาย่ำแย่อย่างมาก

"หญิงบ้านป่าจากที่ใดกัน? กล้าบุกรุกถึงจวนโหว กินดีหมีหัวใจเสือหมีหรืออย่างไร? " ฉินถานเฟยเอ่ยวาจาตำหนิอย่างรุนแรง

มู่จือเหยี่ยนรู้สึกขบขัน ถามกลับ "ท่านพ่อ ท่านจำข้าไม่ได้หรือ? ข้าคือฉินอวี้เหยา ลูกสาวแท้ ๆ ของท่าน!"

"อะไรนะ?" ฉินถานเฟยตะลึงค้าง

สีหน้าของหลิวอี๋เหนียงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นางถามด้วยความตื่นตระหนก "รัชทายาท... รัชทายาท... เป็นใครกัน?"

"อี๋เหนีย ข้าฉินอวี้เหยาเอง" มู่จือเหยี่ยนถอดผ้าคลุมออกต่อหน้าทุกคน เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรูปปาน

ประโยคนี้ทำให้แขกเหรื่อพากันแตกตื่น

"หญิงสาวคนนั้นคือฉินอวี้เหยาหรอกหรือ? เหตุใดนางจึงกลับมาอย่างกะทันหันได้ล่ะ?"

"ฉินอวี้เหยาหน้าตาอัปลักษณ์เสียจริง? นางเหมือนเป็นคู่หมั้นกับจวนฮว๋ายหนานโหว ข้าเห็นใจท่านโหวน้อยคนนั้นเสียจริง"

"ต้องแต่งกับสตรีอัปลักษณ์แล้วพากลับบ้าน คงจะฝันร้ายตลอดทั้งคืนอย่างแน่!"

เมื่อหลิวอี๋เหนียงเห็นปานในใจตื่นตระหนกยิ่ง ถามเสียงสั่นเครือว่า "เจ้ากลับมาได้อย่างไร?"

ควรจะต้องตายอย่างไม่ทราบสาเหตุระหว่างทางถึงจะถูก!

"อี๋เหนียงอยากถาม เหตุใดคนที่ไป"รับ"ข้า ไม่ได้จัดการให้เสร็จลุล่วง" มู่จือเหยี่ยนพูดอย่างเย้ยหยัน

หนังตาข้างขวาของหลิวอี๋เหนียงกระตุกอย่างแรง แววตาสั่นไหวระริก

ฉินถานเฟยกล่าวตำหนิ "เจ้ากลับมาครานี้พาศพคนตายมาด้วยเหตุผลใดกัน? วันนี้เป็นฉลองวันเกิดของท่านผู้เฒ่าโหว เป็นวันแห่งมงคล เห็นได้ชัดว่าการกระทำของเจ้าเช่นนี้มีเจตนาเพื่อก่อความวุ่นวาย!"

มู่จือเหยี่ยนเดินขึ้นหน้า เตะเข้ายังลำตัวของโจรป่า พูดเสียงเย็น "ท่านพ่อ ข้าคิดว่าท่านเข้าใจผิด นี่ไม่ใช่คนตายเสียหน่อย!"

นางก้มหน้าลงตวาดเสียงสูง "เจ้าจะแสร้งไปถึงเมื่อไหร่?"

เจ้าโจรป่าไม่สามารถเสแสร้งต่อไปได้อีก สะอื้นไห้ขอความเมตตา "แม่ฮูหยินผู้เฒ่าเหมย ขอร้องเถอะโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้า... หากครั้งหน้าบังเอิญพบเจอกัน ข้าจะเป็นฝ่ายเลี่ยงไปเอง... ดีหรือไม่?"

“คิดอยากให้ข้าปล่อยตัว ได้สิ เจ้าลองมองดูรอบ ๆ เสียก่อน มีใครที่เจ้ารู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาบ้างหรือไม่? ” มู่จือเหยี่ยนถามเป็นนัย ๆ

โจรป่าที่ถูกมัดในลักษณะเชือกคล้องที่คอ มือสองข้างไพร่ไปด้านหลัง ทั้งร่างกายขยับได้แต่ลูกกะตาและปาก พอหันไปก็เห็นหลิวอี๋เหนียงยืนอยู่ไม่ไกล

เดิมทีหลิวอี๋เหนียงคิดอยากจะซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของฉินถานเฟย แต่นางช้าไปก้าวหนึ่ง

“คือนาง สตรีคนนั้น!” หัวหน้าโจรป่าโกธรเกรี้ยวอย่างมาก

หลิวอี๋เหนียงปฏิเสธทันควัน "เจ้าจำคนผิดแล้ว ไม่ใช่ข้า"