บทที่ 12

หลิวอี๋เหนียงเมื่อได้ยินเช่นนี้ นางรีบพยักหน้าพูด "ใช่ ใช่ วันนั้นข้าอยู่กับเฟยเยว่ตลอด ไม่ได้ออกจากบ้านเลย ท่าวโหว ท่านต้องเชื่อข้านะ!"

ฉินเฟยเยว่ เป็นบุตรสาวที่ได้รับความโปรดปรานอย่างมาก แค่นางเอ่ยปาก สีหน้าของฉินถานเฟยแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที

วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของท่านผู้เฒ่าโหว แขกเหรื่อที่มาร่วมงานล้วนเป็นบุคคลที่มีฐานะและอำนาจ เพื่อเห็นแก่หน้าตาของวงศ์ตระกูล จะต้องรีบจัดการเรื่องนี้เพื่อไม่ให้บานปลาย

อันดับแรกคือแก้ปัญหาก่อน แล้วค่อย ๆ กอบกู้หน้าตาจวนโหวกลับมา นี้เป็นเรื่องสำคัญที่สุด!

ฉินถานเฟยตำหนิเสียงดัง "ฉินอวี้เหยา ต่อหน้าผู้คนมากมาย หยุดพล่ามเสียที!"

มู่จือเหยี่ยนหัวเราะอย่างเย้ยหยันและถามกลับ "ข้ามีความผิดอะไรหรือ?"

"เจ้าเป็นผู้น้อย กล้าร่วมมือกับคนนอกเพื่อใส่ร้ายอี๋เหนียงต่อหน้าธารกำนัล งานฉลองวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของท่านผู้เฒ่าโหวกลับพังไม่เป็นท่า! ข้าคิดว่าเป็นเจ้าที่จิตใจชั่วช้า มีดวงชะตาข่มบิดามารดา! "

ขณะที่พูดนั้น เขาโบกมือขึ้นสั่งองครักษ์ "พาตัวบุตรสาวไม่รักดีคนนี้ออกไป พาตัวนางไปขังตัวไว้ที่ห้องสวดมนต์ ให้นางนั่งสำนึกผิดอยู่ในนั้น ส่วนเจ้าโจรป่ารีบลากตัวมันออกไปโบยให้ตาย”

เรื่องราวทุกอย่างได้ถูกตัดสินใจเป็นที่เรียบร้อย ฉินถานเฟยยังคิดปกป้องหลิวอี๋เหนียง เขาคงรักสนมคนนี้อย่างใจจริง!

หลิวอี๋เหนียงย่ามใจ ฉินอวี้เหยาทุ่มเทอย่างหนักเพื่อนำพยานกลับมาแล้วอย่างไร? เรื่องนี้ยังคงจบลงด้วยดีมิใช่หรอกหรือ?

รอฉินอวี้เหยาตกอยู่ในเงื้อมมือของนาง นางมีสารพัดวิธีการมาจัดการกับนางแพศยาคนนี้!

พ่อบ้านได้เตรียมการล่วงหน้าไว้แล้ว พอได้ยินคำสั่งของฉินถานเฟย เขาก็รีบพุ่งตัวไปพร้อมกับเด็กรับใช้ที่ร่างกายกำยำหลายคน กระชากตัวโจรป่าขึ้นมาจากพื้นอย่างหยาบคาย แล้วลากตัวเขาออกไป…

โจรป่าโกรธขึ้ง ด่าทอหลิวอี๋เหนียง "นังหญิงแพศยากล้าดีอย่างไรมาหักหลังข้า! เจ้ารอข้าก่อน พี่น้องของข้าไม่มีวันปล่อยตัวเจ้าไว้แน่ หากว่าข้าจะตาย ข้าจะให้ครอบครัวของเจ้าตายเป็นเพื่อนข้า!"

พ่อบ้านรีบเอาผ้ายัดใส่ปากของโจรป่า เพื่อให้เขาหยุดพูดจาข่มขู่

แต่โจรป่ายังจ้องหลิวอี๋เหนียงด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม ท่าทางเหี้ยมโหดดุร้าย

หลิวอี๋เหนียงตกตะลึงพลันยิ้มไม่ออก ชายคนนี้เป็นโจรป่าที่เคยฆ่าคนมาก่อน!

โจรป่าคนนั้นเจ้าคิดเจ้าแค้น หากมีเรื่องบาดหมางกับพวกเขา ถึงไม่ตายก็ถูกถลกหนังเป็นแน่

โจรป่าคนนั้นถูกโบยจนตาย กลุ่มโจรป่าที่เหลือจะต้องเกลียดจวนโหวเข้ากระดูกดำ เวลาที่ออกไปด้านนอกจวนต้องระมัดระวังตัวยิ่งขึ้น อนาคตคงใช้ชีวิตได้อย่างไม่สงบสุขนัก!

หลิวอี๋เหนียงเป็นสตรีที่ออกเรือนแล้ว หากบอกว่าไม่กลัวคงจะเป็นไปไม่ได้ แม้นางจะโหดเหี้ยมอย่างไรก็ยังโหดเหี้ยมไม่เท่าพวกโจรป่าอยู่ดี!

“ท่าวโหว ชายคนนั้นจะต้อง...”

คำพูดยังไม่ทันจะพูดจบ เด็กรับใช้อีกคนก็วิ่งเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนกพูดเสียงดัง "ท่าวโหว แย่แล้ว!"

ฉินถานเฟยในใจมีลางสังหรณ์ไม่ดี เขาถามขึ้น "เกิดอะไรขึ้นอีก?"

งานฉลองวันเกิดที่จัดมาอย่างราบรื่น เหตุใดจึงเกิดเรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่จบสิ้นอีก?

แขกเหรื่อที่นั่งอยู่รับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

เด็กรับใช้รีบพูดว่า "คนของที่ว่าการที่มาจับคน! ได้ยินมาว่ามีคนร้องเรียนทางการ ว่ามีคนในจวนสมรู้ร่วมคิดกับพวกโจรป่า ต้องการฆ่าคนเพื่อเงิน!"

"ใครเป็นคนรายงาน?" ฉินถานเฟยถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

มู่จือเหยี่ยนตอบอย่างเรียบเฉย "ข้าเอง"

สายตาของคนในห้องจับจ้องไปที่มู่จือเหยี่ยนทันที ฉินถานเฟยโกรธจนอยากจะทุบตีบุตรสาวให้ตายคามือของเขาเอง เขาพูดด้วยโทสะ "ฉินอวี้เหยา เจ้ากำลังคิดเล่นตลกอะไรอยู่? จงใจพังงานเลี้ยงฉลองวันเกิดท่านผู้เฒ่าโหว เจ้าทำเช่นนี้แล้วจึงจะพอใจใช่หรือไม่?"