บทที่ 13

ภาพการถูกรังแกนับไม่ถ้วนแวบขึ้นมาในใจของ สู่เนี่ยนชู และเธอก็หลับตาอย่างประหม่า:

“ฉะ ฉันไม่ดูแล้ว!”

"พึบ!"

หลินโจวหัวเราะเบา ๆ และยื่นท๊อฟฟี่กระต่ายขาวในมือให้เธอ:

“ทิ้งท็อฟฟี่พวกนี้ให้ฉันหน่อย ถังขยะอยู่ตรงนั้น”

"อา?"

สู่เนี่ยนชู อุทานอย่างเหลือเชื่อเล็กน้อย:

“โยน...โยนทิ้งเหรอ?

“ใช่ วันนี้ฉันเอามามากเกินไปจนกินไม่หมด”

สู่เนี่ยนชู เหลือบมอง หลินโจว ด้วยความประหลาดใจ

เมื่อตระหนักว่าเขาไม่ได้หมายถึงสิ่งอื่นใดจริงๆ เธอจึงมองลงไปที่ท็อฟฟี่อีกครั้ง

ยังอดไม่ได้ที่จะเตือน:

“ใช่ แต่ท็อฟฟี่พวกนี้มันยังดีอยู่เลย จะเป็นการสิ้นเปลืองไป...”

นี่คือสิ่งที่หลินโจวกำลังรอคอย

ชาติที่แล้วเขาได้มอบท๊อฟฟี่นมเหล่านี้ให้กับ สู่เนี่ยนชู ในวันนี้

ในเวลานั้น หยุนรั่วซีเพิกเฉยต่อเขาตลอดเช้าหลังจากที่คำสารภาพของเขาถูกปฏิเสธในพิธีสาบานตน

แน่นอนว่าไม่มีใครอยากได้ท็อฟฟี่ในกระเป๋าของเขา

หลินโจวอารมณ์เสียมากในตอนนั้นเมื่อใดก็ตามที่เขาสัมผัสถึงท๊อฟฟี่ เขาจะนึกถึงหยุนรัวซีในตอนที่ปฏิเสธเขา

เขาหยิบทอฟฟี่ออกมาและเตรียมที่จะทิ้งพวกมันไป

เมื่อหลินโจวเดินไปที่ถังขยะ เขาได้ยินคำพูดแรกที่ สู่เนี่ยนชู พูดตั้งแต่พวกเขาพบกัน:

"เพื่อนร่วมชั้น ไม่ จะสิ้นเปลืองแบบนี้ไม่ได้"

หลินโจวที่ถูกขัดยิ่งรู้สึกรำคาญมากกว่าเดิม จึงโยนท๊อฟฟี่เหล่าน้นให้เธอ

“งั้นก็ช่วยฉันจัดการซะ!”

จากนั้นเขาก็พา หลิวชื่อหมิง โดดเรียนไปร้านอินเตอร์เน็คคาเฟ่

ดังนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมท๊อฟฟี่เหล่านี้จึงช่วยชีวิต สู่เนี่ยนชู ได้

แต่เนื่องจากเป็นการช่วยชีวิต มันจึงต้องมีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับเพื่อนร่วมชั้นตัวน้อย

ชาตินี้เขาไม่สารภาพรัก ไม่ถูกปฏิเสธ ไม่อยากเสียอารมณ์ กลับอารมณ์ดีแทน

เขาหาเหตุผลมามอบท๊อฟฟี่ให้เธอเท่านั้น

“โอ้ งั้นเธอก็กินมันสิ!”

“หือ? กิน...กิน?”

“ก็ใช่ ฉันไม่อยากกินแล้วไม่ยอมให้ทิ้ง ถ้าไม่กินใครจะกิน”

นี่เป็นเหตุผลที่ดีจริงๆ!

หลินโจวยังอยากจะยกย่องตัวเองอีกด้วย

“พรุ่งนี้กินได้นะ...”