บทที่ 15

“ใช่ บ้านของเธออยู่ในหุบเขา หรือก็คือทางทิศเหนือของตำบลบ้านสู่ พี่รู้จักไหม ที่นั่นทางขึ้นภูเขา ผมเคยไปครั้งนึงยังกลัวเลย แล้วได้ข่าวมาอีกว่าพ่อแม่ของเธอไม่อยู่แล้ว มีตากับยายสองคนเลี้ยงสองพี่น้องมา น้องชายก็กำลังเรียนอยู่”

“ไม่นานมานี้ คุณตาขึ้นไปบนเขาหาสมุนไพรมาขาย สุดท้ายตกลงมา ขาขาด แหล่งรายได้เดียวของบ้านก็ขาดหายไป เธอจึงเอามาเป็นข้ออ้างในการไม่เรียน"

"แย่แล้ว!"

จู่ๆ หลินโจวก็ลุกขึ้นและเดินออกไป

หลิวซือหมิงตกใจ: "พี่โจว พี่ไปไหน?"

“รอฉันตรงนี้ก่อน แล้วฉันจะกลับมา กินข้าวช้าๆ”

"ครับ ครับพี่"

หลังจากที่หลินโจวออกจากโรงอาหาร เขาก็มุ่งหน้าไปยังห้องเรียน

มันเป็นเวลากินข้าว ในห้องมีคนนั่งกินบะหมี่สำเร็จรูปอยู่ไม่กี่คน ก็ไม่มีใครแล้ว

หลินโจวเดินไปที่ประตูหลัง ค่อยๆ มองเข้าไปด้านใน

มองแว่บเดียวก็เห็นสู่เนี่ยนชูนั่งอยู่ที่นั่นไม่ขยับ

เธอยังคงรักษาท่าทางเดิมเหมือนกับตอนที่เธอเลิกเรียน ราวกับว่าเธอไม่เคยออกไปไหนเลย

มือของเธอกำลังจัดวางบางสิ่งอย่างจริงจัง

หลินโจวมองอย่างระมัดระวังและพบว่าพวกมันคือลูกอมทอฟฟี่กระต่ายขาวหลายอัน

ที่หลินโจวมอบให้เธอในตอนเช้า

เธอ..ไม่ใช่ว่าจะกินเป็นอาหารกลางวันหรอกนะ

ขณะที่เขากำลังคิดเรื่องนี้ หลินโจวก็เห็นสู่เนี่ยนชูลุกขึ้นและพยายามเดินออกไป

แต่ทันทีที่เธอก้าวออกไปสองก้าว ขาของเธอก็อ่อนลงจนแทบจะล้มลงกับพื้น

โชคดีที่มีโต๊ะอยู่ข้างๆ

เพื่อนร่วมโต๊ะตัวน้อยเพียงแค่จับโต๊ะและนั่งลงบนที่นั่งของหลินโจว

เธอใช้มือตบหัวเบา ๆ บางทีอาจจะบรรเทาอาการวิงเวียนศีรษะ

หลินโจวที่อยากจะรีบเข้าไปก็กำหมัดแน่น

ในขณะนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจความหมายของสู่เนี่ยนชูเมื่อเธอบอกว่าท๊อฟฟี่เหล่านี้ช่วยชีวิตเธอได้

เห็นได้ชัดว่ารูปร่างหน้าตาของเธอในปัจจุบันมีสาเหตุมาจากภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำที่เกิดจากการไม่รับประทานอาหารเป็นเวลานานและภาวะทุพโภชนาการ

และสาเหตุที่เธอผอมมากก็ต้องเป็นเพราะเหตุนี้

น้ำตาลเหล่านี้เป็นยาที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในการบรรเทาภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ

สู่เนี่ยนชู คงไม่มีเงินกินในชาติที่แล้ว และเนื่องจากถูกรังแกมาเป็นเวลานาน จึงไม่เต็มใจที่จะพูดคุยและเข้าสังคม ไม่ต้องพูดถึงการขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น เอาศัยขท๊อฟฟี่สองสามชิ้นเหล่านี้ทำให้ท้องอิ่มมาสองสามวัน

หลินโจวรู้สึกเจ็บหน้าอกเมื่อคิดถึงเรื่องนี้