บทที่ 16

หลิวโจวเงยหน้าขึ้น เห็นในจานของหลิวชื่อหมิงเหลือข้าวและกับอยู่ครึ่งหนึ่ง

สีหน้าของเขามืดลง

"ไม่เป็นอะไร แต่เราจะต้องไม่กินทิ้งกินขว้าง"

"อา?"

หลิวซือหมิงดูสับสน เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของหลินโจว

“พี่โจว คุณพูดว่าอะไรนะ?”

“ฉันบอกว่า กินข้าวในกล่องข้าวของนายให้หมด กินไม่หมดห้ามลุกไปไหน!”

"เอ่อ……"

หลิวชื่อหมิง เรอ มองดูข้าวที่เหลือ และตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก:

“พี่โจว ผมอิ่มแล้ว...”

“กินอิ่มแล้วก็ต้องกินให้หมด ไม่งั้นนายจะตักเยอะขนาดนั้นทำไม”

“...แต่พี่โจว วันนี้พี่ชวนผมลดน้ำหนักนะ...”

“กินแล้วค่อยลด!”

ดูเหมือนหลินโจวจะไม่ได้ล้อเล่น และอาจจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

หลิวชื่อหมิง ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนั่งลงและยัดอาหารทั้งหมดลงในท้องของเขา

เขายังสาบานว่าจะกินให้น้อยลงในอนาคต

นี่ไม่ใช่การทรมานใช่ไหม?

หลังจากรับประทานอาหารแล้ว หลิวชื่อหมิง รู้สึกว่าท้องของเขากำลังจะระเบิด

หลิวซือหมิงรู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าจานของหลินโจวสะอาดมาก

“พี่โจว เกิดอะไรขึ้น?”

หลินโจวเมินเขา ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่างอาหาร

หลิวชื่อหมิง มองดูเขาซื้อขาไก่ ขนมปังหนึ่งชิ้น และนมหนึ่งกล่อง เขาตกใจทันที

“พี่โจว ยังไม่อิ่มเหรอ?”

หลินโจวหันกลับมามองเขา:

“เจ้าอ้วน ช่วยหน่อยสิ!”

"อา?"

...

สู่เนี่ยนชู นั่งมาระยะหนึ่งแล้ว

เพื่อนร่วมชั้นกลับมาทีละคน และเธอรู้สึกว่าอาการเวียนศีรษะของเธอเริ่มดีขึ้นแล้ว

วันนี้

นี่เป็นวันแรกของเธอในโรงเรียนมัธยมหนึ่ง

แม้ว่าอาจารย์จะสัญญาว่าจะช่วยลดค่าเล่าเรียนและสมัครทุนก็ตาม

แต่จะใช้เวลาสองสามวันในการสมัคร

เธอมีเงินเพียงสิบหยวนที่ยายของเธอมอบให้เธอเมื่อเธอจากมา

ม่รู้ว่าจะอยู่ได้นานแค่ไหน