บทที่ 17

"หือ นี่ผมคิดว่าไม่พอกินไงตอนนั้น"

"แต่ว่านายใช้บัตรฉันซื้อ"

"พี่โจว ผมผิดไปแล้ว ผมคืนให้ครั้งหน้า ในเมื่อไม่มีคนกิน งั้นก็ทิ้งไปซะเลย"

ทั้งสองคนพูดคุยกันจนเดินมาถึงหน้าสู่เนี่ยนชู

สู่เนี่ยนชูเห็นว่าในมือหลินโจวมีน่องไก่ ขนมปังแล้วก็นมกล่องหนึ่ง

เธอขมวดคิ้วแน่น

ท้องเริ่มร้อง สู่เนี่ยนชูรีบใช้มือกดท้องไว้แน่น กลัวคนได้ยิน

เธอคิดว่าอดทนอีกหน่อย ถึงกลางคืนก็ไปกินอะไรได้ที่โรงอาหารแล้ว

แต่ด้านหน้าพลันมีน่องไก่ชิ้นใหญ่ลอยมา สู่เนี่ยนชูชะงักไป

เงยหน้าขึ้น เห็นเพื่อนร่วมโต๊ะเอาของกินมาวางไว้ที่โตีะเธอ พร้อมกล่าวอย่างเนือยๆ

"เฮ้ พวกนี้เธอช่วยฉันเอาไปทิ้งหน่อย"

"หา"

"จะ จะทิ้งอีกเหรอ"

"ใช่สิ ฉันกินไม่ลงแล้วนี่"

สู่เนี่ยนชูเริ่มสงสัย

เธออยากจะแนะนำให้เขาเก็บไว้กินครั้งถัดไป

แต่ฐานะของเด็กคนนี้ดี จะกินของเหลือได้อย่างไร

ในตอนที่ไม่รู้จะทำอย่างไร เธอก็ได้ยินเพื่อนร่วมโต๊ะกล่าวว่า

"ถ้าเธอคิดว่าสิ้นเปลืองล่ะก็ งั้นก็กินแทนฉันแล้วกัน ฉันกินไม่ไหวแล้ว"

เขาเรอออกมาเสียงดัง แล้วยังลูบลูบท้อง

สู่เนี่ยนชูตกใจเงยหน้าขึ้น

"ไม่ ไม่ได้"

"ไม่ได้ยังไง เธอช่วยฉันอีกครั้ง ถ้าเจอว่าฉันทิ้งขว้างพ่อเห็นเข้าฉันก็จะถูกตี"

"แต่ว่า..."

สู่เนี่ยนชูยังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นหลินโจวฉีกถุงขนมปังแล้วจับยัดเข้ามาในปากเธอ

"อย่ามัวแต่แต่ว่าอยู่เลย รีบกินเข้า"

สู่เนี่ยนชูพลันเบิกตากว้าง เธอมองหลินโจวอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ขอบใจนะ เพื่อนร่วมโต๊ะตัวน้อย"

หลินโจวถือโอกาสบีบแก้มเธออีกที ยิ้มหัวเราะและชักมือกลับ

กลิ่นหอมจางๆลอยมา สู่เนี่ยนชูหยิบเอาขนมปังออกมาจากปาก รู้ว่าคืนกลับไปไม่ได้แล้ว