บทที่ 2

“หลินโจว” ตกใจ ทำไมเป็นเธอไปได้?

ไม่ใช่ว่าเขาจำสู่เนี่ยนชูไม่ได้ แต่สู่เนี่ยนชูในความทรงจำของเขานั้นกับตอนนี้ที่ถึงแม้จะดูอิดโรยแต่ก็ยังคงความงดงามเอาไว้ไม่เปลี่ยนราวกับว่าเป็นคนละคนกัน

มัธยมปีสุดท้ายนั้น สู่เนี่ยนชูย้ายมาเข้าโรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงและกลายมาเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของเขาในเวลาต่อมา

จากความทรงจำของหลินโจว สู่เนี่ยนชูซูบผอมจนดูไม่ได้ เธอมักจะสวมใส่แว่นตากรอบสีดำเก่าๆ ไว้ผมหน้าหมาหนา พูดจาราวกับกระซิบ ไม่กล้าพูดเสียงดัง

เด็กผู้ชายในชั้นเรียนมอบให้เธอเป็นลูกเป็ดขี้เหร่

หากเทียบกับดาวโรงเรียนที่ราวกับเจ้าหญิงหยุนรั่วซีนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว

ในเวลานั้น หลินโจวชอบหยุนรั่วซี

เมื่อรู้ว่าหยุนรั่วซีชอบกินท๊อฟฟี่นมประเภทนี้ เขาจึงเตรียมมันทุกวัน

มีครั้งหนึ่ง เพราะเขาทำให้หยุนรั่วซีโกรธ เธอจึงยึดทอฟฟี่นมของเขา

เขาโยนมันไปให้เพื่อนร่วมโต๊ะซึ่งสู่เนี่ยนชูไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำ

คิดไม่ถึงว่าเธอจะเก็บมันไว้จนถึงตอนนี้

เธอยังบอกว่าเป็นคนรักของเขา

เธอ……

ชอบเขาเหรอ?

“ท็อฟฟี่นี้คุณให้ฉันมา”

“คุณรู้อะไรไหม ท็อฟฟี่เล็กๆ เหล่านี้ได้ช่วยชีวิตฉันไว้”

“ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงตายไปนานแล้ว...”

“ฉันคิดว่าเมื่อฉันเข้มแข็งพอ เมื่อฉันตามคุณทัน ฉันจะสารภาพรักกับคุณและอยู่กับคุณ”

“ว่าแต่คุณตายได้ยังไง”

“ทำไมคุณไม่ให้โอกาสกับฉัน...”

เสียงของสู่เนี่ยนชูเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

พูดไปพูดไปก็หัวเราะขึ้นมา

“แต่ไม่เป็นไร ฉันจะไปอยู่เป็นเพื่อนกับคุณ...”

เมื่อรู้ว่าเธอกำลังจะทำอะไร "หลินโจว" ก็แทบบ้า!

เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง:

"ไม่!"

"อย่านะ!"

“สู่เนี่ยนชู อย่านะ!”

หญิงผู้นี้ไม่ได้ยินเสียงคำรามของเขาเลยแม้แต่น้อย เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ น้ำตาไหลรินออกมาจากหางตา:

“หลินโจว ชาติหน้า ช่วยมองฉันอีกครั้งได้ไหม…”