บทที่ 3

หลินโจวก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัวและตบไหล่หลิวซือหมิงอย่างแรง

“โอ้ หลินโจว นายบ้าไปแล้วเหรอ! ตีฉันทำไม?”

หลินโจวมองเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบ “เจ็บไหม?”

“บ้าเอ๊ย ทำไมไม่ให้ฉันลองต่อยนายดูล่ะ รีบลงมา แล้วค่อยไปสารภาพรักส่วนตัวทีหลังนะ ใกล้จะสอบเข้ามหาลัยแล้ว อย่าสร้างเรื่องให้มันมาก รอเราเรียนจบมัธยมจากนี้ไปก่อนค่อยว่ากัน!"

เขาเกิดใหม่จริงๆ ด้วย!

หลินโจวเกือบหงายหน้าหัวเราะชี้ฟ้า

ปีนี้คือปี 2004 หลินโจวอยู่มัธยมศึกษาปีที่หก

ในชาติที่แล้วของเขาก็เป็นวันพิธีศาบาลตนหนึ่งร้อยวันนี้ เขาเตรียมตัวมาพร้อมที่จะสารภาพรักกับรั่วหยุนซี

แต่ทว่า

เขาถูกปฏิเสธต่อหน้าสาธารณชน!

ในวันนี้สู่เนี่ยนชูย้ายมาที่ชั้นเรียนของพวกเขา

หลินโจวและเธอจึงกลายเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกัน

แต่สองวันถัดมา เนื่องจากโรงเรียนผลการเรียนย่ำแย่ รั้งท้ายตลอดหลายครั้ง แล้วยังพาเพื่อนตีกัน หนีเรียนไปร้านอินเตอร์เน็ต แล้วไหนจะฉากสารภาพรักที่ใหญ่โตนี่อีก

ในยุคที่มองความรักในวัยเยาว์เป็นเหมือนงูพิษแบบนี้ ผู้ปกครองชั้นมัธยมปีที่สามร่วมลงชื่อร้องเรียนเขา บอกว่าการมีอยู่ของเขาจะส่งผลกระทบต่อการเรียนของเพื่อนร่วมชัน

บังคับให้โรงเรียนไล่เขาออก

หลินโจวในวัย 18 ปีเริ่มต้นชีวิตด้วยการเป็นนักเลง แต่เขายังคงคิดถึงหยุนรั่วซีไม่ลืม

มักจะออกแรงทำนู่นนี่ให้หยุนรั่วซีที่ประตูโรงเรียน หยุนรั่วซีลากเขาไปพร้อมบอกว่าถ้าเรียนจบแล้วจะพิจารณา อีกด้านหนึ่งพอเรียนจบก็ตัดขาดการติดต่อกับเขาทันที

ต่อมา หลินโจวไม่ยอมแพ้ ไล่ตามเธอไปยังโรงเรียนที่เธอไปเรียนและได้เห็นเธออยู่กับลูกเศรษฐีคนหนึ่ง...

หลินโจวคอตกกลับบ้านและโกรธสังคม

จนกระทั่งพ่อของเขาเสียชีวิต เขาจึงได้สติกลับมาในที่สุด

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลินโจวก็สาปแช่งตัวเองอย่างเงียบๆ:

ไอ้งั่งเอ้ย!

เพื่อผู้หญิงคนนึงที่ไม่รักตัวเอง ทำลายอนาคตของตัวเอง ทำให้ครอบครัวล้มละลายบ้านแตกสาแหรกขาด แล้วยังพลาดจากผู้หญิงที่รักตัวเองคนนึงอีก

สมองมีปัญหาจริงๆ!

โรงเรียนมัธยมหนึ่ง เป็นโรงเรียนมัธยมที่สำคัญในเมืองเจียงแม้ว่าเขาจะเป็นนักเรียนหลังห้อง เขาเดิมทีสามารถไปเรียนที่วิทยาลัยระดับต้นได้ทีเดียว

สำเร็จการศึกษาวิทยาลัยปี 04 ก็ถือว่าเป็นระดับการศึกษาที่ไม่เลว

หลุมพรางที่ฉันเหยียบในชาติที่แล้ว ชาตินี้จะต้องไม่เหยียบซ้ำอีก

แต่สถานการณ์ปัจจุบันได้มาถึงขั้นที่ยากลำบากมากอย่างเห็นได้ชัด

หากมันเป็นเรื่องจริงอย่างที่หลิวชื่อหมิงพูดออกมาตอนนี้ เขาได้เรียกชื่อของหยุนรั่วซีออกไปแล้ว

เดาได้ว่าเขาไม่ต้องตะโกน ทุกคนก็เดาออก ในลำดับถัดไปจะต้องเป็นประโยคที่สะเทือนเลือนลั่นอย่าง"ฉันชอบเธอ"

ในเวลานี้ มีนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่ไม่สนใจความเดือดร้อนยิ่งไปกว่านั้นไม่สนใจความเป็นความตายของเขากลุ่มหนึ่ง กำลังตะโกนเสียงดังลั่น

“สารภาพรักเร็วสิ!”

“สารภาพรักเร็วๆ ไม่ต้องไปสนใจจางถลกหนัง!”

“พวกเราจะช่วยนายหยุดเขาไว้!”

อย่างไรก็ตาม หลินโจวรู้ดีว่าเขาไม่สามารถตะโกนคำเหล่านี้ที่จะทำลายทุกอย่างของเขาได้

จางถลกหนังที่ถูกกันตัวไว้โกรธมาก:

“หลินโจว ทำไมไม่ลงมาล่ะ? พวกนายทั้งหมดหลีกทางไปให้พ้น จะต่อต้านเหรอไง?”

หลินโจวมองไปรอบๆ และทันใดนั้นก็มีความคิดขึ้นมา