บทที่ 4

“วัยของพวกเราตอนนี้ ควรจะตั้งใจเรียนถึงจะถูก”

“วันนี้เป็นพิธีสาบานตนหนึ่งร้อยวันสำหรับปีสุดท้ายของเราในโรงเรียนมัธยมปลาย อีกหนึ่งร้อยวัน พวกเราจะสวมชุดเกราะเข้าสู่สนามรบเพื่อมีส่วนร่วมในก้าวที่สำคัญที่สุดในชีวิต - การสอบเข้ามหาวิทยาลัย!”

“เรื่องนี้สำคัญมากสำหรับเราที่เรียนอย่างหนักมาหลายปี อย่างไรก็ตาม นอกจากตัวเราเองแล้ว ยังมีคนที่เข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตของเราอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย นั่นก็คือคุณครูที่ทำงานหนักและสอนพวกเราอย่างเงียบๆ .. "

“ครูจาง ครูคิดอย่างนั้นหรือเปล่า?”

จางซือฉีซึ่งถือโทรศัพท์ไร้สายแบบพกพารู้สึกราวกับว่าเขากำลังเห็นภาพหลอน

ในโทรศัพท์หลินฉางเจิ้งตะโกนอย่างกังวล:

“ครูจาง เกิดอะไรขึ้น?”

“ฮัลโหล? ครูจาง ถ้าคุณไม่พูดอะไร ผมจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!”

“ไม่ต้องมา!”

จางซือฉีกดวางสายโทรศัพท์และยังไม่ได้สติกลับคืนมา

เมื่อตระหนักว่าสายตาของเพื่อนร่วมชั้นทุกคนจับจ้องมาที่เขา เขาจึงได้แต่พยักหน้าอย่างว่างเปล่า:

"ใช่ ๆ"

หลินโจวยิ้ม: "เอาล่ะ ฉันมอบช่อดอกไม้นี้ให้กับอาจารย์ทุกคน ขอบคุณที่อุทิศตนให้กับพวกเราตลอดหลายปีที่ผ่านมา"

ทั่วทั้งสถานที่เกิดความโกลาหลอีกครั้ง!

"อะไรนะ?"

"มอบให้ครู?"

“แม้ว่าฉันจะรู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ ”

“...นี่คือความตั้งใจเดิมของนายคนนี้เหรอ ทำไมฉันไม่เชื่อล่ะ”

ครูที่อยู่ข้างหลังจางซือฉีต่างมองหน้ากันด้วยความสับสน

หลิวโจวเมื่อเห็นว่าเขาทำให้พวกนั้นหวาดกลัว หลินโจวก็ผลักยืนดอกไม้ไปข้างหน้าและยิ้มกว้าง:

“ครูจาง คุณช่วยมารับมันในนามของอาจารย์ทุกคนหน่อยได้ไหมครับ”

นักเรียนที่ไม่รู้ว่าทำไมจึงริเริ่มที่จะหลีกทางให้

จางซูฉี สวมกางเกงสูทกลายเป็นจุดสนใจทันที

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกประหม่า

ปกติในแต่ละวันดูแลกฏระเบียบของโรงเรียน จางซูฉีรู้ดีว่าเขาคือครูที่นักเรียนในโรงเรียนเกลียดมากที่สุด

แต่ตราบใดที่พวกเขาประสบความสำเร็จในการศึกษา จะเป็นอย่างไรหากเขาถูกคนหลายพันคนดุ?

เขาไม่สนใจ!

จางซูฉีไม่เคยคาดหวังว่าวันหนึ่งเขาจะได้รับดอกไม้จากนักเรียนตัวปัญหาที่เป็นคู่ต่อสู้ลับสติปัญญากับเขามาเกือบตลอดสามปี

แล้วยังเป็นดอกกุหลาบ!

ฉากนี้ คิดยังไงก็อึดอัดมากอยู่ดี?

เขามองไปที่หลินโจวอย่างสับสน และคิดว่าจะปฏิเสธอย่างไร:

“นักเรียนหลินโจว ครูซาบซึ้งในความมีน้ำใจของนาย ดอกไม้นี้…”

“ครูจาง คุณคงจะไม่ชอบดอกไม้ของผมใช่ไหม?”

หลินโจวขัดจังหวะเขา