บทที่ 5

“จริงสิ ฉันจะโกหกต่อหน้าธารกำนัลได้อย่างไรกัน?”

คำพูดของหลินโจวทำลายความหวังของหยุนรั่วซี

เธอหันศีรษะและมองหลินโจวด้วยความไม่อยากเชื่อ

หลินโจวหมายถึงอะไร?

ดอกไม้นี้ไม่ได้ให้เธอจริงๆเหรอ?

วันนี้เขาไม่ได้วางแผนที่จะสารภาพรักกับเธอเหรอ?

เป็นไปได้ยังไง?

หลินโจวสารภาพรักเกือบทุกเดือนตั้งแต่เขาอยู่มัธยมปลาย และเมื่อถึงปีสุดท้ายก็สารภาพรักสัปดาห์ละครั้งด้วยซ้ำ

ครั้งสุดท้ายที่เขาสารภาพคือเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ซึ่งก็ผ่านมาสองสัปดาห์แล้วเธอคิดว่าเขาได้เตรียมการเป็นพิเศษเพื่อเตรียมสารภาพในพิธีสาบานตนทำไมจู่ๆเขาก็ไม่สารภาพแล้วล่ะ?

หลิวชื่อหมิงก็สับสนเช่นกัน

เขาอดไม่ได้ที่จะก้าวไปข้างหน้าและแตะหน้าผากของหลินโจวด้วยมือที่ใช้สาบาน:

“ไม่มีไข้นี่”

“ออกไป! อยากจะโดนดุก็อย่าลากฉันไปด้วย”

หลินโจวหัวเราะและสบถตามมาด้วยเสียงของจางถลกหนัง:

"เฮ้ นักเรียนห้องสองสาบานตนให้ตั้งใจหน่อย ถ้ายังหัวร่อต่อกระซึกฉันจะหักคะแนนเกียรติยศห้องพวกเธอซะ!"

หลิวชื่อหมิงรีบยืนกลับไปยังตำแหน่งเดิมอย่างรวดเร็วและกล่าวคำสาบาน!

พิธีสาบานตนหนึ่งร้อยวันจบลงด้วยความกระตือรือร้นของนักเรียนนับพันคน "สู้ สู้ สู้!"

ต่อไปมีเวลาว่างสิบนาที

อีกสิบนาทีก็ถึงเวลาเข้าเรียน

หลินโจว จำได้ว่า สู่เนี่ยนชูถูกพามาที่ห้องเรียนระหว่างชั้นเรียนนี้และนั่งข้างเขา

เขาหันหลังและเดินกลับห้องเรียน

ผู้หญิงที่ชอบเขามาหลายปี เด็กผู้หญิงที่ยอมตายตามเขา เขาไม่อยากจะพลาดไปอีกแล้ว

“เฮ้ หลินโจว รอฉันด้วย”

หลิวชื่อหมิงก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและกอดคอของเขา ลดเสียงกล่าว:

“หยุนรัวซีอยู่ข้างหลังนาย เดินช้าลงหน่อย”

“เดินช้าๆ ทำไมกัน”

หลิวชื่อหมิงมองไปที่หลินโจวด้วยความไม่อยากจะเชื่อ:

“พี่น้องนายไม่ได้มีอะไรใช่ไหม? ไม่รอเธอเหรอ? วิธีนี้นายสามารถเกินเคียงไปกับเธอได้อ่ะสิ”

นี่คือสิ่งที่หลินโจวมักทำมาก่อน

ทุกครั้งที่ฉันเห็นหยุนรัวซีอยู่ใกล้ ๆ จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้มีโอกาสได้เจอหน้า

แม้จะไม่ได้อยู่ใกล้ๆ ก็จะพยายามอยู่ใกล้ๆ

ในฐานะเพื่อนสนิทของหลินโจว หลิวชื่อหมิงมักจะช่วยหลินโจวปกปิดอยู่เสมอ

หลินโจวส่ายหัว: "ไม่ล่ะ"

“แต่ก่อนนาย...”

“นั่นมันเมื่อก่อน เจ้าอ้วนหลิว ถึงเวลาที่เราจะกลับไปเรียนแล้ว”

“อา? นาย...นายกับหยุนรั่วซี…”

หลินโจวตบหลังศีรษะเขา:

"ไปกันเถอะ!"