บทที่ 1.1

สายน้ำเชี่ยวกรากซัดพาร่างเหน็ดเหนื่อยท่ามกลางเสียงอื้ออึงข้างหู รั่วเซวียนได้แต่ก่นด่าฟ้าดินที่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ชีวิตยี่สิบห้าปีเธอคิดดี ทำดี พยายามช่วยเหลือคนที่ด้อยกว่า พยายามทำบุญทุกครั้งที่มีโอกาส เพราะรู้ดีว่าชีวิตของเธอไม่ได้โชคดีอะไรนัก เผลอๆ ชีวิตยังเต็มไปด้วยโชคร้ายอีกด้วย

เกิดมาแม่ทอดทิ้ง พ่อก็เอาแต่กินเหล้าเมามาย ยังดีหน่อยที่มีป้าคอยเลี้ยงดูสั่งสอน แต่พออายุได้แค่สิบห้าป้าก็มาจากไปอีก เธอเรียนดีดังนั้นเมื่อมีอาจารย์คอยสนับสนุน หญิงสาวก็เลยสอบชิงทุนและเรียนจนจบปริญญาตรี

แต่...ยังไม่ทันได้เริ่มทำงานก็มีอันต้องมาจากโลกนี้ไปเพียงเพราะลงไปช่วยเด็กกำลังจมน้ำ

ไม่ยุติธรรม!! ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!!!

‘นังหนูคนนี้เอาแต่โทษสวรรค์ โทษฟ้า โทษดิน ชะตาชีวิตของเราถ้ามันโชคดีไปกันหมด ถ้าอย่างนั้นโลกนี้จะมีโชคร้ายหรือ มีดีย่อมต้องมีร้ายสิจึงจะสมดุล’

“แต่โชคร้ายนั้นมันมาตกอยู่ที่หนูทั้งหมด!!” เธอเถียงใครก็ไม่รู้ในหัวตอนรู้สึกว่ากำลังจะหมดแรง หมดลมหายใจ...

เงียบ...ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา รั่วเซวียนได้แต่ปลงตก...รู้แล้วว่าตัวเองกำลังจะตาย

‘ขอร้องละ ทำไมชีวิตหนูถึงเฮงซวยได้ขนาดนี้ ถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้เจอแต่โชคดีกับเขาบ้าง อยากใช้ชีวิตเรียบง่ายไม่โลดโผน อยากอยู่แบบ...’

อยู่ๆ ตรงหน้าก็มีแสงสว่างจ้าขึ้น เสียงในหัวกล่าวกับหญิงสาว ‘ก็ได้ๆ ให้เจ้าตามคำขอ เจ้าจะได้รู้สักทีว่าชีวิตคนเราขึ้นอยู่กับการเลือกและการกระทำ มันมีไม่กี่คนหรอกที่ใช้ชีวิตโดยการพึ่งพาโชคลาง’

อยู่ๆ ร่างทั้งร่างก็ถูกเหวี่ยงไปมา รั่วเซวียนมึนงงสับสนอยู่นานมาก ตอนลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าสองแขนขาถูกคนกระชากลากถูขึ้นจากนั้นก็พาออกเดิน

ดวงตาหนักอึ้งพยายามมองไปรอบๆ ความทรงจำของใครบางคนก็หลั่งเข้ามาเป็นสาย สตรีผู้นี้ปีนี้อายุได้สิบห้าเพิ่งปักปิ่นล่วงเข้าสู่วัยออกเรือน คุณหนูสี่ตระกูลรั่ว ตระกูลคหบดีอันดับหนึ่งของเมืองลั่วอี๋

เสียงสั่งการด้านหลังทำให้หญิงสาวพยายามหันกลับไปมอง