บทที่ 1.2

หญิงสาวรู้สึกมีความหวังจึงตะกายไขว่คว้าทุกอย่างเพื่อดึงตัวเองขึ้นฝั่ง ตอนนั้นเองที่เท้าถูกดึงจมลงลึกอีกครั้ง นางสบถในใจเพราะรู้สึกว่าตัวเองโชคร้าย ตอนนี้ยังมาถูกคนผู้หนึ่งดึงเอาไว้ไม่ยอมปล่อยอีก!!!

ใช่... เป็นคนผู้หนึ่งจริงๆ ตอนกำลังจะหมดแรงดิ้นรนคนผู้นั้นก็ปล่อยมือ มองเห็นเขาแน่นิ่งและจมลงราวกับสิ้นเรี่ยวแรง รั่วเซวียนถีบตัวขึ้นมาหายใจเฮือกใหญ่

มองไปรอบๆ เงียบงันน่ากลัว รอบตัวมีเพียงป่ารกทึบทั้งสองฝั่ง ตอนนั้นที่นึกถึงอีกคนที่จมลง ตอนดำน้ำลงไปเพื่อช่วยเขานางก่นด่าตัวเองสารพัด แต่จะให้ปล่อยเขาจมลงไปทั้งอย่างนั้นนางก็ทำไม่ได้ ดังนั้นจึงรีบลากเขาขึ้นมาเหนือน้ำ

โชคดีที่ริมฝั่งแม้น้ำลึกแต่สายน้ำไม่ได้ไหลเชี่ยว ดังนั้นการพาเขาขึ้นมาบนผืนน้ำจึงเป็นเรื่องง่าย อีกทั้งเขาเองก็หมดสติไปแล้ว

‘ชายชุดดำ’ แน่นิ่งไม่ขยับ ข้างคอยังมีชีพจรแปลว่าเขายังไม่ตาย หญิงสาวพาเขาไปยังริมฝั่ง รีบทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นตามที่ได้เรียนมา ตอนดึงผ้าปิดหน้าเขาออกรั่วเซวียนถึงกับสูดปาก...

“หล่อวัวตายความล้มเป็นอย่างนี้นี่เอง”

ไม่มีเวลาชื่นชมหน้าตาของอีกฝ่ายนานนัก หญิงสาวรีบกดหน้าอกของเขาตามที่ได้เรียนมา ก็...โชคดีอีกนั่นแหละที่ไม่ต้องเม้าส์ทูเม้าส์เป่าปาก เพราะกดไปได้ไม่กี่ทีเขาก็สำลักออกมาจนตัวคลอน

แต่...เรื่องมันยังไม่จบเท่านั้นเพราะเขาฟื้นได้เท่าไหร่ก็หมดสติไปอีก หญิงสาวสำรวจเนื้อตัวของเขาก็พบแผลฉกรรจ์ที่ไหล่ขวา ดูเหมือนเป็นแผลที่ถูกของมีคมบาดลึก เขาเสียเลือดมากแถมตกลงไปในน้ำเชี่ยว เพราะอย่างนี้บุรุษสูงใหญ่จึงไม่อาจว่ายน้ำขึ้นมาด้วยตัวเอง

รั่วเซวียนมองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง ตอนนี้อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แถมฟ้าก็กำลังจะมืดในไม่ช้า ที่นี่มองไปทางใดก็มีแต่ต้นไม้ การจะขอความช่วยเหลือจึงเป็นเรื่องที่ยากมาก

ก้มลงมองคนเจ็บที่สวมชุดดำสนิท แถมยังมีผ้าปิดหน้า... หากไม่ใช่ว่าหญิงสาวเป็นคนเปิด คงไม่สังเกตว่าเขาแต่งตัวคล้าย...คนไม่ดี

ดูหนังมาก็มากคนไม่ดีก็มักสวมชุดแบบนี้ คำถามคือนางควรจะช่วยเขาจริงๆ หรือปล่อยเขาเอาไว้ตรงนี้ ซึ่งหากเป็นอย่างหลังแม้เขารอดตายขึ้นมาจากน้ำ บาดแผลฉกรรจ์ขนาดนี้ก็จะทำให้เขาตายเพราะเสียเลือดมากอยู่ดี