บทที่ 3.1

อวิ๋นเสียนเดินไปถามเจ้าหน้าที่ที่คอยตอบคำถามนักเดินทาง “ไม่ทราบว่าตระกูลใดมีงานมงคลหรือ ดูแล้วคงจัดงานยิ่งใหญ่มาก”

“คุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยแต่งคุณหนูใหญ่ตระกูลรั่วเป็นฮูหยิน คหบดีอันดับหนึ่งกับอันดับสองเกี่ยวดองแน่นอนย่อมเป็นงานใหญ่ หากท่านแวะเวียนไปแถวถนนเสินอันที่นั่นมีโรงทานขนาดใหญ่ มีอาหารมีของกินแจกจ่าย อย่าลืมแวะไปเล่า”

นี่เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นเสียนเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของสตรีที่มากับผู้เป็นนาย นางหันไปมองนายของเขาจากนั้นเอ่ยปากขอเสื้อคลุมโดยไม่เกรงใจ

“เสื้อคลุมของท่านขอข้าได้หรือไม่” เมื่อไม่ถูกปฏิเสธนางก็คว้าเสื้อคลุมมาสวมพร้อมยกหมวกขึ้นคลุมศีรษะ “ข้าต้องไปแล้ว ข้ายังคงยืนยัน ท่านกับข้าไม่มีสิ่งใดติดค้าง ขอให้ท่านโชคดี” กล่าวจบนางก็หมุนตัวเดินฉับๆ โดยไม่รั้งรอ

เขา...รู้สึกว่านางเสียมารยาท แต่ใจหนึ่งกลับคิดว่านางอาจเกี่ยวอันใดกับงานมงคลสองตระกูลใหญ่เป็นแน่ ตอนมองส่งหญิงสาวผู้นั้น อวิ๋นเสียนได้ยินผู้เป็นนายพึมพำเสียงเบา

“ไม่ติดค้าง…อวิ๋นเสียน”

“ขอรับคุณชาย”

“แอบตามนางไป ระวังด้วยอย่าให้นางรู้ตัว สืบให้แน่ชัดว่านางเป็นใคร คอยดูอย่าให้นางเกิดเรื่อง ระหว่างนี้ข้าจะไปรอเจ้าที่คฤหาสน์ตระกูลฟาง”

“ขอรับ”

คฤหาสน์ตระกูลฟางใหญ่โตโอ่อ่า ทุกคนที่เมืองลั่วอี๋รู้จักกันดีว่าผู้เป็นเจ้าของนั้นเป็นบัณฑิตผู้มีชื่อเสียง ฟางเหยียนหยาง ศิษย์คนที่สามของท่านอาจารย์ซุน หัวหน้าผู้อาวุโสแห่งสำนักศึกษาหลวง

“จวินซีหลิว...จวินซีหลิว ลมอะไรพัดพาคุณชายสามจวนแม่ทัพมาเยือนคฤหาสน์ตระกูลฟางได้”

ฟางเหยียนหยางรีบออกมาที่ห้องโถง ทันทีที่พ่อบ้านมาแจ้งถึงผู้มาเยือน เขากำลังจะกล่าววาจาล้อเล่นเช่นเคย ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของผู้ที่เป็นสหายและศิษย์ร่วมสำนัก เขาถึงกับหน้าซีดทันใด

“เกิดอะไรขึ้น เหตุใดเจ้าจึงบาดเจ็บ!”

“ข้าไม่เป็นอะไร ระหว่างทางเกิดเรื่องเล็กน้อย”

“เล็กน้อย!! เจ้าหมายความว่าอย่างไรที่ว่าเล็กน้อย หากบิดาของเจ้ารู้ว่าเจ้าเกิดเรื่องที่เมืองลั่วอี๋ ยังมีองค์รัชทายาท...ยิ่งไปกว่านั้นหากฝ่าบาททรงทราบ ข้าไม่ถูกตำหนิจนไม่มีหน้าเข้าเมืองหลวงก็แปลกแล้ว!! ตามหมอ...ไม่ได้ข้าต้องตามหมอ ที่นี่มีหมอฝีมือดี...”

“อาเหยียนเจ้าใจเย็นๆ ก่อน ข้าไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ”

ฟางเหยียนหยางชะงักมองสหายของตนขึ้นๆ ลงๆ จากนั้นสูดหายใจเข้าลึก “เจ้า...เอาเป็นว่าเข้าไปพักก่อน ให้ข้าแน่ใจว่าเจ้าไม่เป็นอะไร”

“ได้”