บทที่ 2.4

ระหว่างการเดินทางต้องใช้เวลาราวห้าถึงหกวัน การหยุดพักค้างแรมในป่าจึงเลี่ยงไม่ได้ เขากำลังนั่งสนทนาอยู่กับอวิ๋นเสียนซึ่งกำลังรายงานเรื่องราวที่เขาพลาดไปนับตั้งแต่วันที่เขาตกลงไปในแม่น้ำ ทว่าตอนนั้นเองที่หญิงสาวนำยาที่เคี่ยวแล้วเข้ามาให้

“ยามาแล้ว”

“ขอบคุณ วางเอาไว้ข้าจะดื่มทีหลัง” เขากล่าวพร้อมกับหันไปคว้าผ้าเช็ดมือ ตอนที่เห็นสีหน้าของอวิ๋นเสียนเขาหันกลับมาเงยหน้ามองหญิงสาว นางยังยืนอยู่ที่เดิมและถือชามยาซึ่งยังกรุ่นร้อน

“ดื่มตอนร้อนเถิด” นางกล่าว

อวิ๋นเสียนยกมือขึ้นรับชามยา “แม่นางเสี่ยวเซวียนคุณชายบอกว่า...”

“ข้าจะดื่ม” เขายื่นมือออกไปรับโดยดีจากนั้นดื่มยารสขมเข้าไปในคราเดียว เห็นอวิ๋นเสียนอ้าปากค้างมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ เขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น “ขอบคุณเจ้ามาก”

“อืม” นางส่งเสียงรับคำรับชามยากลับไปแล้วหมุนตัวไปนั่งที่เดิม

มื้อเย็นวันนี้มีกระต่ายย่างหอมกรุ่น เขาฉีกกระต่ายเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ลงไปบนใบไม้แล้วส่งให้นาง เห็นหญิงสาวขมวดคิ้วมองไปที่กระต่ายที่ยังคงเสียบอยู่บนไม้ “ทำไมหรือ”

“ข้าอยากได้แบบนั้นมากกว่า”

“อ้อ” เขามองอวิ๋นเสียนอีกฝ่ายรีบส่งกระต่ายที่ยังเสียบไม้ย่างไฟมาให้

“กินกระต่ายย่างก็ต้องกัดแบบนี้สิจึงจะอร่อย”

เขาเลิกคิ้วจากนั้นก้มลงมองเนื้อกระต่ายที่ฉีกเป็นชิ้นพอดีคำ “อวิ๋นเสียน”

“ขอรับคุณชาย”

“เจ้าเอานี่ไป แล้ว...ส่งกระต่ายไม้นั้นมาให้ข้า”

อวิ๋นเสียนอ้าปากค้างอีกครั้ง “แต่...”

กระต่ายที่คุณชายเป็นคนเตรียมกับมือเขาจะกล้ากินได้อย่างไร!!