บทที่ 2.3

“ท่านลุงจางทำให้ เช่นนี้ข้าจึงสามารถช่วยตัวเองได้ในหลายๆ เรื่อง”

“แผลที่ต้นขาท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

เขาเดินเข้ามาและขยับลงนั่ง หญิงสาวลุกขึ้นช่วยพยุงเขาให้นั่งลง สีหน้าของเขาดีขึ้นมากแต่เมื่อขยับขาก็มองออกว่ายังเจ็บอยู่ “เดินเหินยังไม่สะดวกไม่ควรขยับบ่อย แผลอาจปริได้ทุกเมื่อ”

“นั่งๆ นอนๆ มาหกวันแล้ว นอนไม่หลับจึงออกมาเดินเล่น คืนนี้อากาศเย็นสบาย”

“อืม” นางพยักหน้าเห็นด้วยจากนั้นนั่งลงข้างๆ เขา

“วางใจเถิดข้าวานท่านลุงจางช่วยส่งข่าวไปยังสหายของข้า อีกไม่นานเขาคงมาที่นี่”

นางพยักหน้าอีกครั้งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ดังนั้นเขาจึงถามต่อ “กำลังคิดเรื่องใดอยู่หรือ ดูเจ้าเป็นกังวล”

นางหันมามองเขาพร้อมถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “กำลังคิดว่าสิ่งแรกที่ควรทำตอนกลับจวนคืออะไร”

“สะสางเรื่องที่ควรสะสาง”

ได้ยินเขาพูดเช่นนั้นนางก็เลิกคิ้วมองเขา เห็นเขายิ้มแล้วพูดต่อนางก็นิ่งฟัง “เจ้าตกน้ำหลายวันแล้วแต่กลับไม่มีใครออกมาตามหา ปิ่นหยกของเจ้าแม้ดูเรียบๆ แต่ก็มีราคา กำไลหยกทำจากหยกมันแพะ ต่างหูเข้าคู่กัน แพรพรรณก็ตัดเย็บจากไหมชั้นเลิศ รองเท้าปักประณีตงดงามทั้งยังมีอักษรอวยพร ดูแล้วเจ้าไม่น่าจะใช่หญิงสาวชาวบ้านทั่วไป นั่นย่อมหมายความว่าเจ้าอยู่ผิดที่ผิดทาง เจ้าร้อนใจอยากกลับเมืองลั่วอี๋ ข้าย่อมคาดเดาได้ว่าเจ้าอยากกลับไปสะสางกับคนที่ทำให้เจ้าต้องตกอยู่ในสภาพเช่นยามนี้”

นางแทบจะอ้าปากลุกขึ้นปรบมือให้เขาตรงนั้น รั่วเซวียนยกนิ้วโป้งให้เขาอย่างลืมตัว นางประเมินเขาเงียบๆ ลืมไปจริงๆ ว่าตัวเองก็อาจจะถูกเขาประเมินและคาดเดาสถานการณ์เช่นกัน

“ดูจากสถานการณ์ของเจ้า รอให้สหายของข้ามาถึงจากนั้นให้ข้าไปส่งเถิด หากมีคนปองร้ายอาจไม่ง่ายที่เจ้าจะกลับเข้าเมืองลั่วอี๋”