บทที่ 2.2

“แต่...เสแสร้งไปก็ไม่ช่วยให้ท่านป้ารู้สึกดี”

“แถวบ้านข้าเรียกถนอมน้ำใจ” นางถลึงตาให้เขา “คนเขาดีด้วยท่านเสแสร้งแค่นี้แลกกับข้าวอีกหลายมื้อ หรือไม่ท่านคิดว่าตัวเองมีทางเลือกมากนักหรือ อยู่ที่นี่ทำตัวเป็นคุณชายให้น้อยๆ หน่อย” พูดจบนางก็มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย

ด้านนอกมีเสียงเอะอะโวยวายหญิงสาวสบตากับเขา “ข้าออกไปดูก่อน”

ท่านลุงกำลังทะเลาะอยู่กับท่านยายผู้หนึ่ง ดูเหมือนเขาติดหนี้ค่าข้าวสารของท่านยายคนนั้น จำนวนเงินไม่มากนักแต่นางก็เข้าใจดี สำหรับชาวบ้านที่หาเช้ากินค่ำ แม้เป็นเงินไม่ถึงตำลึงก็ยากจะหามาได้

“ข้าจะจ่ายให้” รั่วเซวียนเดินออกไปพร้อมถอดต่างหูหยกให้อีกฝ่าย นางรู้ว่าต่างหูนี่มีค่ามากกว่าเงินที่ท่านลุงค้างท่านยาย แต่ในสถานการณ์เช่นนี้นางไม่มีทางเลือก

ท่านยายผู้นั้นตาวาวเดินมาคว้าต่างหูจากมือนาง “ได้ ถือเสียว่าเจ้าจ่ายเงินที่ค้างข้า”

“ไม่ได้นะ ต่างหูนั่นมีค่ามากกว่า...”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านลุง คิดเสียว่าข้าจ่ายค่าหมอ ค่ายา รวมไปถึงค่าอาหารที่พวกท่านช่วยเหลือ ยังมี...” นางถอดกำไลหยกออกมา “พรุ่งนี้ท่านเอานี่ไปขาย ข้าเห็นว่าข้าวสารของท่านกำลังจะหมด ยังมียาของคุณชายหลิว หลายวันมานี้รบกวนท่านลุงมามาก หากยังมีเหลือท่านก็ซื้อเนื้อมาให้ท่านป้าด้วยเลย”

“แต่...”

“อย่าเกรงใจเลยนะเจ้าคะ หลายวันมานี้ข้ารู้สึกเกรงใจท่านลุงมาก ถือเสียว่าช่วยไม่ให้ข้ารู้สึกผิดต่อท่านกับท่านป้า”

“เช่นนั้นขอบใจแม่นางเซวียนมาก”

นางยิ้มมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังของท่านลุงผู้มีพระคุณ เขาใจดีช่วยนางเอาไว้ ได้ช่วยเขาก็เท่ากับไม่ติดค้างน้ำใจ

ช่วงเที่ยงท่านลุงกับท่านป้าไม่อยู่ ถึงอย่างนั้นท่านป้าก็เตรียมสำรับเอาไว้ให้ ส่วนเรื่องเคี่ยวยาหญิงสาวก็เพียงเฝ้าเอาไว้จากนั้นรินไปให้ชายหนุ่ม ตอนนางยกสำรับไปให้ชายหนุ่มกำลังนั่งเหม่อออกไปที่ลานกว้างหน้ากระท่อม

“มื้อเที่ยงมาแล้ว”