บทที่ 11

หลินไป่หลันสั่งงานกับพ่อบ้านว่าเธอจะเข้าในเมืองหลวงไปธุระ

"พ่อบ้านดูแลจวนและคนงานด้วยเพราะว่าข้าอาจจะไปหลายวัน"

"ขอรับนายหญิงอย่าได้เป็นห่วงข้าจะทำตามที่นายหญิงสั่งทุกอย่าง"

"กับดักก็ให้ขึ้นไปดูทุกวันและไม่ต้องเข้าไปลึกมากให้ทำสัญลักษณ์เวลาขึ้นไป ถ้าไปนอกเส้นทางที่ข้าพาไปเอาคนที่ร่างกายแข็งแรงไปช่วยกันหลายๆคน และอย่าปล่อยให้พวกสาวๆอยู่ตามลำพังในป่าเด็ดขาดต้องมีผู้ชายคุ้มกันเผื่อมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น"

ทุกคนรับทราบว่านายหญิงไม่อยู่จวนหลายวันก็บอกว่าจะตั้งใจทำหน้าของตัวเองอย่างดี

ยามเซินรถม้าจากจวนอ๋องก็มารอที่ประตูจวน แม่นมถงชือเดินออกมาส่งคุณหนูของนางที่รถม้าให้พี่สาวลู่ซิงไปตามดูแลในวังด้วย

"พี่ลูฟางฝากพี่ดูแลแม่นมด้วยนะเจ้าคะ"

"เจ้าค่ะพี่จะดูแลแม่นมอย่างดีคุณหนูอย่าได้เป็นห่วง"

หลินไป่หลันขึ้นไปในรถรถม้าก็ตกใจ

'เอ้ยตกใจหมดเลยขวัญเอ่ยขวัญมา' ไป่หลันตบหน้าอกตัวเองเบาๆ

"ข้าไม่ไช่ผีสักหน่อยพระชายา" อ๋องโม้เทียนพูดและมองหน้าพระชายาของตัวเอง

"ใครจะไปรู้ว่ามีคนอยู่ในรถม้าท่านอ๋องทำไมไม่ขี่ม้าไปละเพคะ หรือว่าจะให้หม่อมฉันไปเองก็ได้เพคะ" ไป่หลันถามอ๋องโม้เทียนหลงและแอบกรอกตามองบนที่จะต้งมานั้งกับคนที่เธอไม่ชอบ ท่านอ๋องมองชายาตนแล้วพูด

" ข้าอยากนั่งรถม้าเจ้าถามทำไมหรือพระชายาไปด้วยกันนี้ละไม่ต้องไปหลายคัน" อ๋องหนุ่มตอบหน้าตาย

"เปล่าเพคะเห็นพระองค์เคยบอกว่าไม่อยากให้หม่อมฉันนั่งใกล้เพราะรังเกียจกลัวจะติดเสนียดจากหม่อมฉันนะเพคะ"

"ข้าจำไม่ได้แล้ว"

"แต่หม่อมฉันจำได้" ให้ตายเถอะด่าเขาแรงขนาดนั้นใครจะไปลืมลง ไป่หลันมองหน้าท่านอ๋องสงสัยวันนี้คงจะกินยาลืมเขย่าขวดมั่งหรือลื่นล้มหัวกระแทกพื้นมาเลยทำตัวแปลกๆต้องระวังตัวแล้วตัวเธอคิดในใจ

"พูดอะไรหรือพระชายา"

"เปล่าเพคะ" ไป่หลันตอบพร้อมกับขยับตัวไปติดหน้าต่างอีกฝั่งหนึ่ง

เขาจะทำเป็นว่าไม่ได้ยินแล้วกัน โม้เทียนหลงมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายาเขายอมรับว่าหลินไป่หลันสวยมาก มองแล้วให้คันยุบยิบหัวใจที่เขาไม่ชอบในอดีตก็คือเธอชอบมองเขาและแสดงออกว่ารักและหลงเขามากเวลาเห็นเขาที่ไหนก็จะแสดงออกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

แต่ในเวลานี้ชายาเขาไม่แม้จะหันหน้ามองเขาเลยแสดงออกว่าไม่อยากแม้จะพูดคุยด้วยคนเราจะเปลี่ยนได้ในชั่วข้ามคืนเลยหรือเขาได้แต่คิดในใจ

"ข้าได้ยินว่าเจ้าซื้อทาสมาหลายครอบครัวเลยหรือพระชายา" ท่านอ๋องถามเปลี่ยนเรื่อง