บทที่ 15

ยามซื่อไป่หลันตื่นนอนด้วยอาการปวดหัวปวดเมื่อยตามร่างกายยังกับไปออกรบเลยเราเธอจึงเอาน้ำในมิติออกมากินแก้เมาค้าง เมาเหล้าเฉยๆทำถึงเมื่อยเอวกับน้องสาวขนาดนี้วะไป่หลันคิด อ้อเมื่อคืนฝันว่าได้เด็กหนุ่มมาอุ่นเตียงด้วยละคิกๆนี้ขนาดฝันยังเมื่อยขนาดนี้เลยเรา

ไป่หลันลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงก้มลงมองตัวเอง เฮ้ย!? ทำเราไม่ใส่ชุดนอนวะอย่าบอกนะว่าเมื่อคืนเราพาใครมาด้วยวะ ตายๆไอ้อ๋องมันไม่ฆ่าเราตายหรือสวมหมวกเขียวแล้วหรือเราไป่หลันคิด

"พี่ลู่ซิงเร็วเข้ามาหาข้าหน่อย" ไป่หลันตะโกนถามหาพี่ลู่ซิง

"พระชายาตื่นแล้วหรือเพคะ" เสียงพี่สาวลู่ซิงถามกลับมา พอเห็นหน้าพี่สาวที่เดินเข้ามาก็ถามทันทีพี่สาว

"เมื่อคืนข้าเมามากเลยละพี่รู้ไหมว่าข้าพาหนุ่มที่ไหนมาขึ้นเตียงด้วย" ไป่หลันถามพี่ลู่ซิงด้วยความร้อนใจด้วยเพราะกลัวโดนอาญาข้อหาสวมหมวกเขียว

"ทำไมพูดอย่างนั้นละเพคะ" พี่ลู่ซิงถามด้วยควมงง

"ข้าจำได้แต่ว่าข้าพาหนุ่มเข้าห้องพี่ไม่ห้ามข้าเลยหรือเจ้าคะที่ข้าทำเรื่องไม่ดีและยังสวมหมวกเขียวให้ท่านอ๋องนั้นด้วยตายๆพี่ลูซิงเราจะทำยังไงกันดีละทีนี้" ไป่หลันพูดกับพี่สาว

"พี่ทำไมถึงปล่อยให้ข้าทำเรื่องหน้าอายเราไม่ตายยกครัวหรือพี่ถ้าท่านอ๋องรู้เรื่อง" ไปหลันถามพี่สาวด้วยใบหน้าวิตกกังวลขั้นสุดตายแน่เธอไม่รอดแน่ๆ

"พระชายาไม่รู้จริงๆหรือเพคะว่าเมื่อคืนท่านอ๋องเป็นคนอุ้มพระชายากลับมาที่ตำหนักเอง" พี่สาวลู่ซิงตอบ

"ห๊า!?พี่ว่าอะไรนะแล้วเมื่อคืนที่ข้าเห็นและทำเรื่องหน้าอายคือท่านอ๋องงั้นรึ ตายๆจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนวะนี้เรา" โอ้ยให้ตายสินี้เขาเสียตัวให้ท่านอ๋องว้านั้นอีกแล้วเนี้ยนะ! ก่อนจะปลงลงด้วยความห่อเหี่ยวใจก็ยังดีกว่าโดนประหารละวะไป่หลัน

"พี่ให้คนเตรียมน้ำให้ข้าอาบด้วยละ พี่รีบไปขอยาห้ามครรภ์กับฮองเฮามาให้ข้าดื่มด้วยเร็วๆด้วยนะเจ้าคะข้ายังไม่อยากท้อง เดี๋ยวข้าอาบน้ำเองและให้เขาตั้งโต๊ะเลยด้วยข้าหิวข้าวมากเลยกินช้างได้ทั้งตัวได้เลยละ ข้าเข็ดแล้วละเหล้าโบราณนี้แรงจริงๆ" ไป่หลันโอดครวญสุราโบราณเล่นเขาแรงจริงๆ

อ๋องหนุ่มกลับถึงหน้าห้องยืมฟังเสียงชายาคุยกับสาวใช้ได้ยินชายาสั่งว่าให้สาวใช้ไปขอยาห้ามครรภ์กับฮองเฮาเขาแววตาก็มืดลงทันที พระชายาของเขาไม่ต้องการมีลูกกับเขางั้นรึ จึงผลักประตูเข้าไปในห้องทันที

"เจ้าจะไปทำอะไรก็ไปทำข้าจะดูแลชายาของข้าเอง" ท่านอ๋องพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

ไป่หลันสดุ้งสุดตัวหันหน้าไปมองทางท่านอ๋องตาโตมาได้ไงนี้ ลู่ซิงรีบออกประตูแล้วปิดอย่างเร็วพอท่านอ๋องพูดจบ

"ว่าอย่างไรพระชายาเมื่อคืนเจ้าจับข้าอุ่นเตียงทั้งคืนมีอะไรแก้ตัวหรือไม่"

ไอ้คนบ้ากล้าถามมาได้ใครจะไม่อาย

"เอ่อคือหม่อมฉันจำไม่ได้เพคะ" ไปหลันตอบแล้วก็วิ่งไปหลังฉากที่อาบน้ำทันที แว่วไป่หลันได้ยินเสียงหัวเราะไล่ตามหลังมาถึงที่อาบน้ำ คนเมาย่อมไม่ผิดไป่หลันคิดและรีบอาบน้ำให้เสร็จโดยเร็ว

อ๋องหนุ่มมองดูชายาวิ่งไปหลบในที่อาบน้ำจึงพูดขึ้น

"ถ้าเจ้าจำไม่ได้ข้าจะเข้าเตือนความจำเรื่องเมื่อคืนนี้ให้ที่อ่างอาบน้ำเองพระชายา" เสียงอ๋องหนุ่มพูดอย่างเจ้าเล่ห์

"ไม่ต้องเข้ามาเพคะข้าจะอาบน้ำและหิวข้าวมากด้วย" ไป่หลันตะโกนตอบออกมา

"ได้ข้าจะรอที่โต๊ะเสวยถ้านานข้าจะเข้าไปอาบน้ำให้พระชายาเอง และจะช่วยพระชายาแต่งตัวด้วยดีหรือไม่" เสียงท่านอ๋องหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

ไป่หลันรีบอาบน้ำแต่งตัวอย่างเร็วอยู่ในตำหนักจะให้แต่งให้ใครดูเพราะตอนนี้หิวมากไม่สนใจอะไรแล้ว พอแต่งตัวเสร็จไป่หลันก็รีบไปกินข้าวเลยไป่หลันแค่รวบผมง่ายๆเอาปิ่นปักไว้เฉยๆหน้าก็ไม่ทาอะไรเลยปล่อยแบบธรรมชาติ