บทที่ 4

โอ้ยทำไมเจ็บแบบนี้สโรชาจำได้ว่านั่งรถมากับลูกน้องหลังจากพากันไปสืบราชการลับกลับบ้านมา ทางขึ้นบ้านบนเขาฝนตกหนักลูกน้องเธอคงหลับในเพราะไปกันหลายวันจึงไม่พักที่เซฟเฮ้าส์ที่กรุงเทพ พากันรีบกลับบ้านไร่เพราะมีงานด่วนที่ไร่ เธอจำได้แค่นี้จากนั้นเห็นรถเสียหลักชนต้นไม้ลงข้างทางทุกอย่างก็มืดสนิท

.

.

.

โอ้ยมึนหัวทำไมรู้สึกเจ็บๆ

เธอลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างตกใจเพราะมีผู้ชายกำลังคร่อมร่างของเธออยู่ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มด้วยสโรชาพยามยามถีบออกด้วยความตระหนก แต่เธอดันไม่มีแรงขัดขืน ทำไมเจ็บแบบนี้สโรชาจำได้ว่านั่งรถมากับลูกน้องหลังจากพากันไปสืบราชการลับกลับมาบ้านทางขึ้นเขาฝนตกหนักลูกน้องเธอคงหลับ

เธอมองผู้ชายที่ย่ำยีเธอด้วยความโกรธแต่แล้วความทรงจำของใครบางคนกำลังไหลเข้าหัวเธอ สโรชาจึงเข้าใจเรื่องราวมากขึ้น เธอจำสายตาผู้ชายคนนั้นได้เขามองเธออย่างรังเกียจจากนั้นสโรชาก็สลบไป

ตื่นมาตอนเช้าสโรชาจำได้ว่าเจ้าของร่างเดิมชื่อหลินไป่หลันเมื่อวานเป็นงานแต่งงานของเธอที่แต่งเข้าจวนอ๋องโม้เทียนหลง หลินไป่หลันเป็นลูกสาวของท่านราชครูที่ปรึกษาข้างกายฮ็องเต้ที่ต้องแต่งงานเพราะสมรสราชทาน อ๋องโม้เทียนหลงจึงเกลียดหลินไป่หลันหาว่าหลินไป่หลันให้พ่อบีบบังคับสมรสราชทานแก่เขาจึงต้องพรากจากคนที่รักและเมื่อคืนมีคนวางยาปลุกกำหนัดอ๋องโม้เทียนก็หาว่าไป่หลันเป็นคนวางยาเขา

หลินไป่หลันเธอเป็นบุตรของท่านราชครูกับฮูหยินใหญ่มารดาของไป่หลันเสียชีวิตไปตอนเธอ13ปีจึงมีแต่แม่นมกับสาวใช้คอยดูแล

ดีที่พ่อของไป่หลันไม่แต่งงานใหม่ไป่หลันมีพี่ชายเป็นแม่ทัพใหญ่อยู่ที่ชายแดน นานๆจะกลับมาทีพี่ชายไป่หลันชื่อหลินฝู่ทรงมางานแต่งน้องสาวเสร็จก็คงเดินทางกลับชายแดนทันทีเพราะชายแดนไม่สงบเท่าไรรั้งอยู่นานไม่ได้ ไป่หลันมีญาติฝั่งมารดาเป็นฮองเฮาของฮ็องเต้ที่เป็นพี่ชายของท่านอ๋องโม้เทียนหลง

ท่านอ๋องจึงคิดว่าเพราะทางตระกูลไป่หลันอยากเกี่ยวดองทั้งพี่และน้อง แต่ท่านอ๋องมีใจให้กับลูกสาวเสนาบดีโจเสิ่นลูกสาวชื่อโจเหลียนสวี่ที่เป็นสาวงามล้มบ้านล้มเมือง จึงทำให้อ๋องหนุ่มพาลเกลียดหลินไป่หลันและท่านอ๋องก็เป็นแม่ทัพใหญ่ปกครองชายแดนทางทิศเหนือฉายาแม่ทัพไร้พ่าย ไป่หลันปักใจรักอ๋องโม้เทียนตั้งแต่วัยปักปิ่นแต่ท่านอ๋องไม่เคยมองเธอเลยนอกจากโจเหลียนสวี่

หลินไป่หลันตายตอนเข้าหอเพราะยาปลุกกำหนัดที่เยอะเกินไปหรือเพราะว่าหลินไป่หลันอาจจะมีอาการแพ้ด้วย ร่างกายเธอไม่ค่อยแข็งแรงเป็นทุนเดิมและเธอตกใจที่ท่านอ่องพูดจาดูถูกเหยียดยามเธอว่าวางยาจึงข่มเหงไป่หลันอย่างรุนแรงอาจจะทำให้หลินไป่หลันช็อคหนักและหัวใจวายเฉียบพลันไปประจวบเหมาะกับที่เธอมาเข้าร่างพอดี สโรชาพลันรู้สึกสงสารหลินไป่หลันจับใจไปรักคนที่เขาไม่รักแถมโดนดูถูกอีก

"ไปดีนะหลินไป่หลันฉันจะดูแลพ่อกับพี่ชายของเธอเอง" เกิดมา29ปีไม่เคยมีแฟนทำแต่งานตื่นมาเป็นพระชายาที่สามีไม่รักอีก

"หึใครจะสนเมื่อคืนถือว่าให้หมามันทานก็แล้วกัน" สโรชาคิดในใจเธอคงต้องห่างๆอ๋องคนนั้นไว้เพื่อความสงบสุข

"พระชายาตื่นหรือยังเพคะ" เสียงแม่นมเรียกอยู่หน้าห้อง

"ข้าตื่นแล้วเจ้าค่ะ" แม่นมถงชือคือคนที่เลี้ยงดูหลินไป่หลันมาตั้งเด็กๆหลินไป่หลันจึงเคารพและรักแม่นมมาก และมีสาวใช้สองคนพี่น้องลู่ฟางกับลู่ซิงเดินเข้ามาในห้องเพื่อปรนนิบัติ

"เตรียมน้ำให้ข้าอาบด้วย"

"เจ้าค่ะ"

"พระชายาเป็นยังไงบ้างเพคะท่านอ๋องสั่งว่าทำธุระเสร็จแล้วให้ไปพบที่ตำหนักเมฆาเพคะ" แม่นมพูดและมองดูหน้าพระชายาที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กๆน้ำตาไหลด้วยความสงสาร

"ข้าไม่เป็นไรแม่นมไม่ต้องร้องให้เสียน้ำตาอะไรจะเกิดก็ต้องเกิดต่อจากนี้เตรียมรับมือก็พอ"

"เพคะ" หลังจากทานข้าวเสร็จเธอก็ให้สาวใช้นำทางไปตำหนักที่ท่านอ๋องประทับอยู่ทันที

เดินเข้ามาเห็นท่านอ๋องนั่งหน้าตาบึงตึงอยู่ที่โต๊ะทำงานทำหน้าเย็นชาหน้าตาก็หล่อเหลาแต่ปากร้ายไม่เบาไม่ผ่านๆสโรชาไม่ชอบคนแบบนี้

"มัวสำออยอยู่หรือพระชายา" เปิดปากได้ก็มีแต่คำพูดดีๆซะจริงสโรชาแอบเบ้ปากเบาๆ