บทที่ 5

วันนี้หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จไป่หลันเธอก็รีบไปท้ายจวนถามอาการคนป่วยเป็นยังไงบ้างดีขึ้นหรือยัง

"ไม่มีไข้แล้วขอรับฮูหยินน้อย"

"ขอบคุณขอรับฮูหยินน้อย "

"ดีแล้วให้เขาพักผ่อนเยอะๆ ทานอาหารเยอะๆสัก4-5 วันก็จะหายดีแล้ว อย่าลืมกินยาตามเวลาด้วยละ"

ไป่หลันยื่นกระบอกไม้ไผ่ที่มีนมวัวเธอแอบใส่น้ำวิเศษลงไปด้วยให้กับแม่ของเด็กสาว เทใส่แก้วให้เขาดื่มรับรองหายจากไข้ร่างกายแข็งแรงแน่แนนอน

"ขอบคุณนายหญิงเจ้าค่ะ" มารดาของเด็กสาวตอบ

จากนั้นเธอก็เรียกให้แต่งตั้งพ่อบ้านของที่จวนเลยเรียกพ่อบ้านคนเดิมของครอบครัวพ่อค้าให้แบ่งคนออกเป็น3กลุ่มก่อน ผู้ชาย3กลุ่มผู้หญิง3กลุ่มเด็กสาวเด็กหนุ่มให้อยู่ในกลุ่มที่สามส่วนเด็กเล็กไม่ต้องรวมกลุ่ม

"เอาละเราต้องการให้พ่อบ้านไปจ้างช่างที่จะมาทำบ้านให้กับคนที่โรงค้าทาสจะมาส่งอีก3วัน"

"นายหญิงต้องการบ้านกี่หลังขอรับ"

"เราต้องการบ้าน13หลังนี้คือแบบบ้านท่านไปตกลงราคาได้เลย ถ้าตกลงราคาไม่ได้ให้พานายช่างมาหาเราจะรออยู่ที่นี้แล้วเราจะคุยเอง นี้เงินท่านไปชื้อข้าวของเครื่องใช้กับเครื่องปรุงมาเพิ่มไว้อีกให้พอกินสำหรับทุกครอบครัว"

"ขอรับนายหญิง" ไป่หลันหยิบเงินให้พ่อบ้าน2000ตึาลึงทอง

"นี้คือรายการที่ท่านต้องซื้อกลับมา" ไป่หลันยื่นกระดาษที่เขียนรายการของที่ต้องซื้อให้กับอดีตพ่อค้าที่ตอนนี้เป็นพ่อบ้านแล้ว

"ให้ร้านค้ามาส่งเองบอกที่อยู่ให้ชัดเจนด้วยละ"

"ขอรับ"

"เอาคนขับรถม้าไปด้วยละพ่อบ้าน"

"ขอรับนายหญิง"

"เอาละกลุ่มที่เหลือให้ช่วยเหลือสิ่งเล็กๆน้อยๆไปก่อนหรือจะไปช่วยฝ่ายหญิงทำงานก็ได้ ส่วนผู้หญิงก็ให้ช่วยกันทำอาหารไว้กินเป็นมื้อเที่ยงอาหารสำหรับทุกคนของข้าจัดไว้ให้แล้ว ขอให้แม่บ้านกับลูกสาวหรือใครที่พอทำอาหารเป็นมาช่วยกันทำ"

"วันนี้เราจะสอนให้ทำซาลาเปาใส้หมูสับกันและเกี้ยวน้ำใว้กินมื้อเที่ยงกัน" หลังจากสอนทำอาหารบอกวิธีทำเสร็จแล้ว หลินไปหลันก็เรียกสาวๆอายุ13-14ให้ตามเธอไปลำธารจะไปเก็บผักหากุ้งหาหอยกัน

"วันหลังเราจะสอนให้พวกเจ้าทำที่ดักปลาเองรอให้ทำบ้านเสร็จก่อน เด็กๆตามข้ามาเอาเด็กผู้ชายไปด้วยสัก5-6คนให้แบกของกลับมาไว้ที่จวน"

และก็ดีเป็นอย่างมากที่ให้นายช่างทำสะพานไม้ไว้ข้ามไปฝั่งโน้นไว้แล้ว

"ข้าจะพาพวกเจ้าไปเก็บผักป่ามาไว้ทำกับข้าวไม่ต้องซื้อ เราก็มีกินขอให้พวกเจ้าจดจำในสิ่งที่เราสอนไว้ให้ดีเพื่อตัวของพวกเจ้าเอง"

"ขอรับ/เจ้าค่ะนายหญิง"

ไป่หลันสั่งพวกผู้ชายว่า "ถ้านายช่างมาให้ไปตามเราฝั่งโน้นนะเราจะไปเก็บของป่าตรงเชิงเขาก่อน"

"ขอรับนายหญิง"

เธอบอกพวกผู้ชายว่า "ถ้าไม้ไม่พอให้ข้ามไปตัดที่เชิงเขาได้เลยไม้ไผ่ก็เยอะเหมือนกันข้าเคยเข้าไปดูมาแล้วและถ้าจะไป ไปหลายๆคนจะได้ช่วยกันขนลงมาไหวอย่าเอาเปรียบกันเพราะพวกท่านคือครอบครัวเดียวกัน"

"ขอรับนายหญิง" พวกผู้ชายรับคำสั่ง

จากนั้นหลินไป่หลันก็พาสาวๆเดินข้ามสะพานไม้ข้ามไปฝั่งภูเขาทันที พอมาถึงฝั่งเชิงเขาไป่หลันก็พาเดินลัดเลาะริมแม่น้ำก่อนเธอได้ลอบดักปลามาด้วย10อันที่ทหารทำให้ ไป่หลันพูด

"เอาละดูนะข้าจะทำให้ดูแล้ว" ไป่หลันก็เดินลงในน้ำไม่ลึกมากเอาลอบไว้ลงในน้ำเอาไม้ตีไว้กันลอบไหลหนีทั้งสี่ด้านเอาหญ้าวางไว้ข้างบนปลาจะได้มองไม่เห็นลอบและก็จะว่ายเข้าติดลอบของพวกเรา

โดยพี่สาวทั้งสองคนช่วยจับไป่หลันเธอเอาเหยื่อใส่ในลอบทุกอัน

"เอาละพวกผู้ชายพากันไปใส่ลอบนะห่างกันไม่ไกลไม่ต้องมาก" ไป่หลันเดินกะระยะให้พวกเขาดูก่อนแล้วให้ทำตามต่อไปเอง สาวๆที่ตามเธอมาเกือบ10คน หลินไป่หลันสอนนี้คือผักบุ้งให้พวกเจ้าช่วยกันเก็บใส้ตระกร้าให้เต็ม

"มันสามารถกินได้หลายวันเอาไปผัดผักหรือไปลวกจิ้มน้ำพริกและไปแกงส้มได้เก็บไม่ต้องเอายาวให้เอายอดอ่อนๆข้าจะสอนให้ทำกับข้าวตอนเย็น"