บทที่ 6

จากนั้นหลินไปหลันก็พาพี่สาวลู่ซิงเดินไปน้ำตกกัน

"พี่ลู่ซิงเร็วๆ"

"เจ้าค่ะๆ" ลู่ซิงรีบเร่งฝีสาวตามคุณหนูที่รักไป

มาถึงน้ำตกมองขึ้นไปบนต้นน้ำมีหลายชั้นเหมือนกันคงจะมีตาน้ำผุดขึ้น น้ำจึงมีให้ใช้ตลอดดีจริงๆ แหล่งอาหารชั้นดีคนที่อยู่ใกล้กับภูเขาลูกนี้คงไม่มีนายพรานเท่าไรส่วนมากคงมีแต่จวนของพวกขุนนาง พวกผู้ดีตีนแดงตะแคงตีนเดินทีคอยกดขี่คนที่จนอย่างพวกชาวบ้านตาดำๆ ไม่ว่ายุคสมัยไหนก็คงมีให้เห็นตลอดไป่หลันคิดในใจ

ชาวบ้านก็คงไม่มีใครขึ้นเขาได้เพราะลำธารขวางอยู่ไม่มีใครทำสะพานข้ามมาได้ เลยไม่มีใครเข้ามาหาของป่าจึงมีอาหารเต็มฝืนป่าเช่นนี้ เพราะสะพานที่ไป่หลันทำเธอก็ทำประตูปิดเหมือนกันและป้องกันอาจจะมีสัตว์ป่าหลงฝูงลงมาหากินฝั่งข้างล่าง ไป่หลันเปิดก็ต่อเมื่อเธอพาคนงานขึ้นมาหาอาหารเหมือนกันนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เธอพาคนมาด้วย ส่วนมากเธอจะแอบขึ้นมาคนเดียวตอนแม่นมเผลอกับพี่สองทั้งสองไม่เห็น ไม่งั้นมาคนเดียวโดนบ่นตลอดเลยต้อฝแอบๆเอา

"โอ้พี่ลู่ซิงปลากับกุ้งเยอะมากมีแต่ตัวใหญ่ๆเลยเจ้าค่ะเรามาช่วยกันจับดีกว่าเอาแต่กุ้งก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอาลอบมาดักเอาก็ได้ข้าจะทำเพิ่มแล้วมาวางเองแล้วให้พวกสาวๆขึ้นมาเก็บผักด้วย และข้าจะตามหาหัวมันเทศกับมันฝรั่งไว้เป็นอาหารของพวกคนงานและจะเอาพันธ์ุลงไปปลูกก่อนจะถึงหน้าหนาวอีกสี่เดือนเราสามารถเก็บเกี่ยวได้แล้วเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะให้เขาสร้างโรงเรือนเพราะปลูกผักเพิ่มด้วยจะได้มีผักหน้าหนาวไว้กินกัน" ไป่หลันพูดกับพี่สาวลู่ซิง สักพักก็ลงไปจับก้งจับปลาและแอบเล่นน้ำกับพี่ลู่ซิงให้สดชื่นนิดหน่อย

"ไปพี่ลู่ซิงเราได้กุ้งเยอะแล้วนี้ละอาหารเย็นข้าจะเผาปลาย่างกุ้งให้พวกพี่กินเย็นนี้ พวกเราเดินไปใกล้ๆคนที่อยู่ข้างล่างก่อนข้าถึงจะเอาหมูออกมากองไว้ไก่กับกระต่ายใส่ตระกร้าไว้แล้วพี่ก็ไปเรียกพวกผู้ชายขึ้นมาขนลงไปนะเจ้าคะข้าจะนั่งเฝ้ารออยู่ที่นี้ อย่าลืมเอาตระกร้ามาเพิ่มอีกหลายๆใบด้วยละพี่ ไป่หลันบอกพีลู่ซิฝ

"เจ้าค่ะคุณหนู" ลู่ซิงตอบ พอพี่สาวลู่ซิงเดินไปตามคนงานมาขนกลับ ไป่หลันเธอก็เอาหมูป่าออกมาวางไว้ไก่และกระต่ายไส่ไว้ในตระกร้าและเอาเห็ดโคนออกมากองไว้แยกเป็นกองๆเห็ดหอมเห็ดหูหนูดำอีกอย่างเยอะ ผักป่าอีกกองใหญ่เดี๋ยวรอบเย็น จะเข้าสำรวจหามันฝรั่งกับหัวมันเทศดูสาวๆก็ให้เก็บผักขุดหน่อไม้กลับไปเยอะๆ ไหนจะปลาในลอบอีก ไป่หลันหยิบน้ำในมิติออกมากินให้ร่างกายแข็งแรงเมื่อเช้าเธอแอบใส่น้ำดื่มให้พวกคนงานกินเรียบร้อย

คอยไม่นานเสียงคนเดินและเสียงพูดคุยกันมาแต่ไกลใกล้จะถึง

"ทำไมถึงให้นายหญิงอยู่ในป่าคนเดียวรีบเดินพวกเจ้า" เสียงพ่อบ้านพูด

"ขอรับพ่อบ้านพวกข้ารีบแล้วขอรับ" ไป่หลันรีบส่งเสียง

"ข้าอยู่ทางนี้" พอได้ยินเสียงนายหญิงทุกคนรีบวิ่งอย่างเร็ว

"ไม่ต้องรีบข้าสบายดี" ทุกคนไป่หลันรีบบอก พอมาถึงทุกคนตกตลึงกับกองของป่าที่นายหญิงเก็บไว้รอหมูป่าอีก3ตัว พ่อบ้านอ้าปากพะงาบๆพูดอะไรไม่ออก

"ทุกคนเป็นอะไรไป"

"โอ้ะนายหญิงท่านเก็บกับแม่นางลู่ซิงสองคนหรือขอรับ"

"ใช่แล้วละพวกท่านช่วยกันขนกับจวนของพวกเรากันเถอะ" พ่อบ้านคลุกเข่าทุกคนก็คลุกเข่าและก้มหัวขอบคุณนายหญิงขอรับบางคนน้ำตาไหล

พ่อบ้านเองก็น้ำตาไหลเหมือนกันพวกเขาเป็นแค่ทาสแต่นายหญิงไม่คิดรังเกียจเลย และยังหาเสบีบงช่วยด้วยตัวเองอีกและยังให้ที่อยู่อย่างดีอาหารการกินเหมือนเจ้านายทุกอย่าง

"พวกท่านทำอะไรลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะไม่อย่างงั้นข้าจะโกรธจริงๆด้วย" ไป่หลันบอกพ่อบ้านก้มหัวแล้วบอก

"ขอพวกข้าเคารพนายหญิงเถอะขอรับชาตินี้ขอเป็นทาสรับใช้แม้ชีวิตก็ให้นายหญิงใด้ขอรับ" ทุกคนก้มหัวเคารพ3ครั้ง

"ไม่เป็นไรทุกคนคือครอบครัวของข้าจะรับผิดชอบชีวิตพวกเจ้าให้มีชีวิตที่ดีทุกคนเท่าๆกัน"

"ขอรับนายนายหญิง" ทุกพูดพร้อมกันเสียงดัง

"เอาละพวกท่านรีบขนของลงเขาเถอะจะได้กลับไปกินมื้อเที่ยงกันแล้วค่อยขึ้นมาใหม่รอบบ่ายกัน"

หมูป่าไป่หลันเอาเถาวัลย์มัดไว้ให้แล้วไม้ก็ตัดเตรียมไว้ให้หาบลงไปได้เร็วไม่ต้องเสียเวลารอ ลู่ฟางกับลู่ซิงเดินเข้ามาจับแขนไป่หลันเดินลงเขาพร้อมกับคนงานิทุกคนเก็บของใส่ตระกร้าที่เตรียมมาขนของป่ากันเต็มทุกตระกร้า ไป่หลันถามพ่อบ้าน

"ได้นายช่างมาด้วยไหม"

"นายช่างรอนายหญิงที่จวนขอรับเขาบอกเป็นชุดเดียวกับที่ทำบ้านที่จวนขอรับ"

"ดีแล้ว"

พอมาถึงจวนทุกคนต่างรีบวิ่งออกมารับของต่อกันและช่วยกันขนเข้าจวนด้วยเสียงหัวเราะ เด็กๆวิ่งตามมาดูหมูป่าสามตัวอย่างตื่นเต้น

"พวกเราจะได้กินเนื้อกันใช่ไหมขอรับ/เจ้าคะ" เสียงพ่อบ้านตอบ

"ใช่แล้วละเด็กๆ"

"เย้!!!!"

เสียงร้องเย่ๆอย่างดีใจดังขึ้นจากเด็กๆ นายช่างเดินมาหาไป่หลัน

"พระชายาต้องการสร้างตรงไหนบ้างพะย่ะค่ะ" ไป่หลันหัวเราะ

"ข้าบอกท่านแล้วไม่ใช่หรือว่าให้เรียกนายหญิงข้าไม่ต้องการตำแหน่งพระชายามันก็แค่หัวโขนเท่านั้น"

"ก็ได้ขอรับนายหญิง"