ตอนที่ 250 วิถีกระบี่สมบูรณ์ขึ้น

ตอนที่ 250 วิถีกระบี่สมบูรณ์ขึ้น

มินานเย่ฉางชิงลุกไปก็หยิบมีดแกะสลักมา จากนั้นก็กลับมาที่โต๊ะอีกครั้ง

วินาทีต่อมาเขาก็เพ่งสมาธิ พลันแหวนเก็บสมบัติก็มีแสงสีเขียงพุ่งออกมาจากภายใน

เพียงพริบตา ปทุมสูติที่มีอักษรโบราณล้อมรอบ มีหมอกสีเขียวและไอพลังอันปั่นป่วนปกคลุม พร้อมแผ่พลังลึกลับออกมาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เย่ฉางชิงยกยิ้มออกมา จากนั้นก็จ้องไปยังลวดลายอันซับซ้อนด้านบนปทุมสูติ

เนื่องจากลวดลายบนปทุมสูติมีลักษณะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เย่ฉางชิงจึงสำรวจไปมาอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ตัดสินใจนำเอาลวดลายทรงกระบี่ชุดหนึ่ง มาสลักบนกระบี่ในมือของเขา

เขาเริ่มจากการสำรวจทิศทางของลวดลายทรงกระบี่ชุดนี้อย่างละเอียด จากนั้นก็ยกมีดขึ้นมาและลงมือแกะสลักบนตัวกระบี่อย่างระมัดระวัง

จึ๊กจึ๊กจึ๊ก !

มินาน ภายในห้องก็เกิดเสียงแหลมแสบแก้วหูขึ้นเป็นระลอก

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เย่ฉางชิงรู้สึกเอือมระอาก็คือ

มิรู้ว่าตอนที่ช่างตีเหล็กซ่งหลอมกระบี่เล่มนี้ เขาใส่วัสดุอะไรลงไปกันแน่

มีดแกะสลักของเขาคมเพียงใดเขาย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ว่าขณะที่แกะสลักลวดลายลงบนกระบี่กลับกินแรงเป็นอย่างมาก

ทำให้เขาใช้เวลาในการแกะสลักนานกว่าที่คิดเอาไว้

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น เย่ฉางชิงก็ยังคงมิยอมแพ้

เยี่ยงไรเสียนี่ก็เป็นกระบี่เล่มแรกในชีวิตของเขา อีกทั้งเขาได้ตัดสินใจแล้วว่านับแต่นี้เป็นต้นไป เขาจะแบ่งเวลาส่วนหนึ่งเพื่อใช้ฝึกเคล็ดกระบี่แสงทองอีกด้วย

เช่นนั้นเขาจึงอดทนเป็นอย่างมาก

ทว่าขณะที่เขากำลังสลักลวดลายกระบี่ชุดนี้อยู่นั้น

ด้านบนของเมืองเสี่ยวฉือจู่ ๆ ก็ปรากฏนิมิตขึ้น

ปราณวิญญาณฟ้าดินอันเข้มข้นพลันโหมกระหน่ำมิหยุดราวกับพายุในคืนหิมะ

มินานทั่วทั้งท้องนภาก็สั่นสะเทือน มีแสงไฟสาดส่องขึ้น ไอพลังสุดปั่นป่วนมวลมหาศาลปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง เกิดเป็นปรากฏการณ์อันน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ผ่านไปมิกี่อึดใจ

จู่ ๆ ท้องฟ้าพลันมีสัญลักษณ์โบราณปรากฎขึ้นจนแน่นขนัดไปหมด

สัญลักษณ์มากมายนี้มีแสงระยิบระยับเปล่งออกมาด้วย

เมื่อทอดมองไปราวกับหมู่ดาวที่พร่างพราวอยู่เต็มฟากฟ้า

จากนั้นเมื่อสัญญลักษณ์โบราณเหล่านี้เกิดการสั่นสะเทือน ก็ได้เกิดแสงอันเจิดจ้าสายหนึ่งสะท้อนออกมา

ขณะเดียวกัน เสียงแห่งวิถีเต๋าอันศักดิ์สิทธิ์ก็ดังขึ้นเป็นระลอก…

วินาทีนี้สำนักบำเพ็ญเพียรทั่วทั้งจงหยวนก็เกิดความโกลาหลขึ้น

ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนที่อยู่ใกล้เมืองเสี่ยวฉือมากที่สุด

บนยอดเขากระบี่วิญญาณ

นักพรตหยวนเจี้ยนที่เข้าฌานบำเพ็ญเพียรอยู่ถึงกับต้องลืมตาขึ้นทันที ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยประดับด้วยรอยยิ้มยินดี

มินานกระบี่แสงที่แผ่ไอพลังวิถีกระบี่ด้านบนศีรษะของเขาก็เริ่มสั่นน้อย ๆ เพียงพริบตาก็หายวับไปในอากาศ

เพียงแวบเดียวนักพรตหยวนเจี้ยนก็แปลงร่างเป็นเงา ๆ หนึ่ง ก่อนจะหายตัวไปจากห้องอย่างไร้ร่องรอย

มิกี่อึดใจต่อมา นักพรตหยวนเจี้ยนปรากฎตัวขึ้นอีกครั้งที่หน้าตำหนักไท่เสวียน เจ้ายอดเขาคนอื่น ๆ รวมทั้งผู้อาวุโสทั้งหลายก็มาถึงแล้วเช่นกัน

นักพรตฉางเสวียนยืนเอามือไพล่หลังด้วยท่าทางเคร่งขรึม ขมวดคิ้วแน่นพลางกล่าวว่า “ตำราโบราณบันทึกเอาไว้ว่า วิถีมากมายบนโลกมนุษย์ยังคงมิครบถ้วน เช่นนั้นจึงเป็นการจำกัดการบำเพ็ญเพียรของพวกเราไปด้วย หากต้องการค้นหาเส้นทาง จำต้องบรรลุเป็นเซียน”

“ทว่าบัดนี้มีเสียงแห่งวิถีเต๋าดังขึ้น นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ? ”

นักพรตฉางเสวียนที่มาถึงเบื้องหน้าของนักพรตหยวนเจี้ยนเป็นคนแรก ลูบหนวดตัวเองพร้อมยกยิ้มออกมา “ศิษย์พี่ฉางเสวียนที่ท่านพูดมานั้นมิผิด แต่ว่าข้ายืนยันกับท่านได้เลยว่า จะต้องมีผู้แข็งแกร่งที่ไร้เทียมทาน ต้องการที่จะทำให้วิถีกระบี่บนโลกนี้สมบูรณ์ขึ้น”

“ทำให้วิถีกระบี่สมบูรณ์ ? ”

นักพรตฉางเสวียนมีสีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนจะมองนักพรตหยวนเจี้ยนด้วยความเหลือเชื่อ

เนื่องด้วยผู้บำเพ็ญเพียรแต่ละคนฝึกฝนหนทางที่แตกต่างกัน ทำให้การรับรู้วิถีแห่งเต๋าตื้นลึกมิเท่ากัน

ยกตัวอย่างเช่นผู้บำเพ็ญเพียรที่อยู่ในระดับเขา แม้จะสามารถรับรู้ได้ลาง ๆ ว่าวิถีแห่งเต๋าเกิดการเปลี่ยนแปลง แต่กลับมิสามารถรู้ได้ว่าวิถีใดกันแน่ที่มีการเปลี่ยนแปลง

หากเป็นวิถีที่ตนบำเพ็ญเพียรมาตลอด เช่นนั้นเขาย่อมสามารถรับรู้ได้อย่างแน่นอน

เช่นนั้นหลังจากที่นักพรตหยวนเจี้ยนเอ่ยประโยคนี้ออกมา เขาย่อมเชื่ออย่างมิต้องสงสัย