ตอนที่ 251 ผู้อาวุโสเย่ล้มเหลวงั้นหรือ ?

ตอนที่ 251 ผู้อาวุโสเย่ล้มเหลวงั้นหรือ ?

สิ้นเสียงซือถูเจิ้นผิง

มินาน เสียงชราที่ดังก้องราวกับระฆังทองคำเสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากส่วนลึกของแดนต้องห้าม

“ทุกท่าน แม้ว่าวิถีเต๋าจะเกิดการเปลี่ยนแปลง แต่ว่าการจะเสริมวิถีแห่งฟ้าไหนเลยจะง่ายดายเพียงนั้น ยิ่งกว่านั้นที่นี่ก็เป็นเพียงโลกมนุษย์ แทนที่จะเสริมวิถีเต๋ากลับได้ผลตรงกันข้าม”

สิ้นเสียงสิ่งมีชีวิตโบราณมากมายต่างหันไปสบตากัน จากนั้นก็ระเบิดพลังอันมหาศาลออกมา

“เจ้ามนุษย์สามหาว กล้ามาหลอกพวกเรา วันนี้ข้าจะทำให้พวกเจ้าดับสูญให้จงได้ ! ”

สิ้นเสียง

“ฟิ้ว ! ”

เถาวัลย์สีทองสายหนึ่งก็พุ่งขึ้นมาจากส่วนลึกของบึงน้ำ ราวกับธนูดอกหนึ่งที่พุ่งมาด้วยความเร็ว

ทันใดนั้นสัญลักษณ์โบราณก็โปรยปรายลงมาราวกับฝนดาวตก ทุกที่ที่เถาวัลย์เคลื่อนผ่านพลันแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ กลายเป็นประกายไฟสว่างไสวสาดกระเซ็น

หลังจากคลื่นพลังอันรุนแรงพุ่งออกมา เศษหินและไม้เก่าแก่ในรัศมีหนึ่งลี้ก็กลายเป็นผุยผงแทบจะภายในพริบตา

ปรากฏการณ์นี้น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก !

ซือถูเจิ้นผิงถึงกับเบิกตาโพลง มือทั้งสองข้างประสานกันเกิดเป็นเงากระบี่สายหนึ่งพุ่งไปข้างหน้าในทันที

“ตูม ! ”

หลังจากเงากระบี่และเถาวัลย์สีทองปะทะกัน

วินาทีต่อมา ก็เกิดการระเบิดจากแรงปะทะขึ้น

ทันใดนั้นลำแสงอันเจิดจ้านับมิถ้วนก็พุ่งออกมา บริเวณภายในรัศมีหนึ่งลี้ล้วนพังทลาย ไอพลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาราวกับวันสิ้นโลกก็มิปาน

“พี่หนานกง มีสิ่งมีชีวิตโบราณขวางทางมากมายเช่นนี้ ด้วยพลังของท่านและข้าในตอนนี้เกรงว่าคงยากที่จะไปถึงแดนแห่งวาสนาที่ผู้อาวุโสท่านนั้นกล่าวเอาไว้เป็นแน่”

ซือถูเจิ้นผิงเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “บัดนี้ข้าห่างจากระดับมหายานอีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น ขอเพียงข้าก้าวเข้าสู่ระดับมหายานได้ ถึงตอนนั้นค่อยไปแดนแห่งวาสนานั่นเถอะ”

หนานกงเสวียนจีพยักหน้ารับ “ตอนนี้ดูท่าคงมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นแล้ว”

สิ้นเสียงทั้งสองคนก็สื่อสารกันทางสายตาเล็กน้อย จากนั้นจึงปล่อยพลังออกมาพร้อม ๆ กัน พลันแปลงกายเป็นลำแสงสองสายหนีไปทางด้านหลังด้วยความรวดเร็ว

ขณะเดียวกันเสียงแหบแห้งและทรงอำนาจเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“พวกเราลงมือพร้อมกัน จะปล่อยพวกมันทั้งสองหนีไปมิได้เด็ดขาด ! ”

สิ้นเสียงพลังปราณจำนวนมหาศาล ได้แผ่ไอชั่วร้ายอันน่าสะพรึงกลัวออกมา จนเข้าปกคลุมบึงหมอกพิษภายในพริบตา

ทันใดนั้นสิ่งมีชีวิตโบราณมากมายก็ได้ลงมือแทบจะพร้อม ๆ กัน

มินานก็มีเปลวเพลิงอันน่ากลัวเผาบึงทั้งหมดในรัศมีสิบกว่าลี้ภายในพริบตา

มีเถาวัลย์ที่สว่างราวกับเปลวไฟ กำลังทำให้พื้นดินแห่งนี้ให้กลายเป็นหุบเหวขนาดใหญ่

มีร่างขนาดใหญ่เคลื่อนไหวอยู่ด้านหน้า คอยทำลายภูเขา…

วินาทีนี้แดนต้องห้ามที่อยู่ทางตอนเหนือของจงหยวน ได้กลายเป็นนรกบนดินไปเรียบร้อยแล้ว !

ส่วนซือถูเจิ้นผิงและหนานกงเสวียนจีที่กำลังพยายามรวบรวมพลังและเคล็ดวิชา เพื่อหนีออกไปจากแดนต้องห้ามแห่งนี้ให้เร็วที่สุด

ผ่านไปมิถึงหนึ่งก้านธูป

หนานกงเสวียนจีก็ชี้นิ้วออกไปด้วยใบหน้าซีดขาว ก่อนที่ลำแสงสายหนึ่งจะพลุ่งพล่านเกิดเป็นคลื่นพลังชั้น ๆ ขึ้นมา ก่อนจะตามมาด้วยกรงเล็บยักษ์ที่ทะลุลงมาจากท้องฟ้าแทบจะทันที

จากนั้นเขาและซือถูเจิ้นผิงก็สามารถหนีไปได้ไกลนับพันลี้ภายในพริบตา

“พี่หนานกง ด้านหน้าก็เป็นชายแดนของแดนต้องห้ามแล้ว อีกนิดเดียวพวกเราก็จะออกจากที่นี่ได้แล้ว”

ซือถูเจิ้นผิงที่ไอเป็นเลือดมิหยุด ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาแม้สภาพสะบักสะบอมเต็มที

หนานกงเสวียนจีพยักหน้ารับ พร้อมเอ่ยว่า “ใช่แล้ว ในที่สุดก็หนีออกมาได้ พวกเขาคงมิกล้าข้ามสระอสนีบาตแล้วตามมาหรอก”

สิ้นเสียงซือถูเจิ้นผิงราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง พลันสีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที

“พี่ซือถู…”

“อืม…ดูเหมือนว่าผู้อาวุโสเย่จะเสริมวิถีเต๋าล้มเหลว”

“อาวุโสเย่เสริมวิถีเต๋าล้มเหลว จะส่งผลต่อการบรรลุระดับของท่านหรือไม่ ? ”

“ไม่หรอก เพียงแต่ในโลกนี้ เกรงว่าคงยากที่จะทะลวงพันธนาการของระดับมหายาน คงมีเพียงต้องขึ้นไปเป็นเซียนบนสวรรค์เท่านั้น”

……………………………….

อีกด้านหนึ่ง

ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน